07-04-10

Agnosten : het zelf én de wereld kennen.

Wie zich zelf wil kennen moet ook de wereld leren kennen. Hoe meer hoe beter...je zelf beleven en waar nodig afstand nemen van. Wat is 'de wereld' dan ? Niet alleen datgene wat je via alle wetenschappen, inbegrepen de sociale en psychologische in praktijk en theorie kunt leren...ook even filosofisch stilstaan bij spirtueel belangrijke teksten zoals het Evangelie van Thomas, kan ontluisterend en 'verbindend' (de eigenlijke betekenis van religieus) werken.

Wie dat in detail wil doen, kan bijvoorbeeld op de link van vorige blogpost terrecht, bij één van diegenen die er al over publiceerden. Het is niet de bedoeling van deze tekst om opnieuw een poging te doen om deze teksten nog verder uit te diepen. Enkele dingen aanhalen die voor verdere interpretatie vatbaar zijn eerder.

Het is evident dat een aantal dogma's waarmee men de klassieke gelovigen opzadelde door de woorden uit het evangelie van Thomas meer in de richting van aannemelijker stellingen verschuiven.  Dingen die men als kind al niet verstond : de maagdelijkheid van de moeder van J.Christus, het feit dat door de kruisdood deze mens ons heeft 'verlost', uitdrukkingen zoals het Lam Gods enz... . De vasstelling dat 'het rijk Gods' vooral in het innerlijke te zoeken is en niet zo dadelijk iets is waarop eeuwen moet gewacht worden, kan de zoekende mens ook alleen maar motiveren. De vaak terugkomende tegenstelling tussen de buitenwereld en het innerlijke is ook een element dat tot bezinning aanzetten kan, al zijn beiden nauw verweven. Binnen en buiten zijn zelfs zo gekoppeld, dat 'het kind van zeven dagen en de mens van zeventig' weliswaar dezelfde zuivere kern nog kunnen hebben, maar in het kind is niet 'de leegte' waarnaar zo vaak verwezen wordt door auteurs, maar reeds een beknopte reeks opdrachten aanwezig waarmee elk wezen het leven op basis van 'het voorgaande' aanvat.  Over wat er nu na de dood gebeurt, bestaat er op deze blog een tekst die er via een prozastukje een enigszins andere voeling op nahoudt dan de gastauteur op deze blog gisteren.

Voor als U eens meer tijd heeft :

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/post/7405680/er-wa...

Tot daar een aantal bemerkingen over deze 'materie'. In andere essays die over de band tussen materie en eterie gaan kan U desgewenst zelf de verschillen gaan ontdekken.  Het hangt er maar van af hoe agnostisch je ingesteld bent en hoeveel tijd U er aan kan besteden...hoeft het niet voor U, geen probleem. Alles en iedereen heeft zijn redenen.  Verbazingwekkend is ook dat de houding ten opzichte van diegenen die te veel bezig zijn met het najagen van teveel wereldlijk bezit herhaaldelijk treffend geschetst wordt. Het belang angsten en andere vormen van negatieve emoties te boven te komen wordt ook vaak mooi omschreven.

En we hebben de tijd, om het met een eigentijdse vergelijking te zeggen : 'een bigbangcyclus is zo voorbij, relatief gesproken.

Filmpje over ontdekking Nag Hamadi-rollen :

http://www.youtube.com/watch?v=S21ClG44ftY&feature=re... 

 

 

16:23 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gnosis, agnost, filosofie, tekststudie |  Facebook |

24-09-09

Licht op ons Leven,Licht ons leven op.

IMG_0156
 

LICHT OP ONS LEVEN
LICHT ONS LEVEN OP
           

Er bestaan enorm veel mogelijkheden om te leren begrijpen waarom ons leven ons leven is. De wetenschap kan ons evengoed nauwkeurig uitleggen hoe een cel van bijna niets een mug werd als diezelfde wetenschap ons kan verklaren hoe ook wij langs gedeeltelijk dezelfde wegen straling, atoom en cel enzoverder werden. ‘Werden’ is hierbij een verkeerd gebruikd woord, want we zijn nog altijd onze oorsprong. Ook over de rol van de geschiedenis die grotendeels aan de evolutie van de ekonomie gebonden is, kunnen we in dit negende jaar van de éénentwintigste eeuw enorm veel vernemen.  Mits een op het positieve, het sociale gericht uitgangspunt, kunnen we daar een enorm klare kijk op ontwikkellen. Licht op ons leven dus. ‘Licht ons leven op’, kan ook, maar neemt ons hele gezamenlijke leven met onszelf en anderen in beslag.

Uit welk godsdienstig of filosofisch of psychologisch werk je ook je inspiratie haalt, de echte waarheden zoals ‘doe een ander niet aan wat je zelf niet graag hebt’, zijn eerst ervaardbaar in je leven zelf.  Veel van wat er in ons leven gebeurt, is een onvermijdelijk gevolg van wie ons voorafgingen; net alsof allen die onmiddellijk aan ons voorafgingen ook nog ergens meedoen in dat dagelijkse theater waar we onze rol in te spelen hebben, of we nu willen of niet. 

De holbewoner uit de prehistorie heeft nooit een computer gehad. Zonder de holbewoner waren wij er ook niet geweest. In feite heeft de holbewoner ook zijn stukje computer, hij heeft er hard genoeg voor ge-overleefd. Er  zijn nog andere vormen van overleven en doorgeven. Indien de aarde zoals een stervende ster zou ontploffen, dan zouden we weer mineralen en straling worden en dan begon alles weer opnieuw, gemaakt van materiaal en straling die ooit de onze was. “Is er ergens een energie die een met ons vergelijkbaar bewustzijn heeft en die heel de weg van straling, atoom en cel enzoverder niet hoefde af te leggen om aan dat bewustzijn te komen” ? 
Ik denk van niet. Zoals alle planeten en elektronen rond een kern draaien, zo draait het zijn of niet-zijn gewoon rond het niet aan nul gelijk willen worden Inhoudsloosheid is geen optie voor de materie die we zijn, en wie we nu zijn verdraagt ook al niet teveel druk voordat we doordraaien. Nee, kleiner of gelijk aan nul, gaat niet op.  Als je dreigt van honger om te komen, doe je er alles aan om weer te eten, want anders benader je de nul. Als je je relatie omwille van welke redenen dan ook wil redden, ga je een deel druk wegnemen voordat je beiden ‘ontploft’. 

De wetten van de natuurkunde werken ook in het psychologische door. Licht ons leven op. En het spirituele dan, hetgeen dat verder dan het biologische leven reikt? Hoe kunnen we daar ons licht laten op schijnen via al wat we kunnen weten en meemaken en voelen?  Dat, waarde lezer, is waar ‘ons leven oplichten’ om draait.  Hoe goed je daar in bent?  Je kan dat veel of weinig, te weinig of teveel zelfs. Hoe bekwaam je daarin kan worden, heeft te maken met de mate waarin je je negatieve emoties overwonnen hebt en hoeveel kennis je bereid bent om op te doen.  Hoe sterk je daarin bent heeft dus ook te maken met de mate van filosofisch, daadwerkelijk verzet dat je tegen bepaalde alles overwoekerende meningen en maatregelen kunt opbrengen of nog kunt opbrengen.  Het heeft ook te maken met de oerreligieuse, niet godsdienstige betekenis van ‘geloof’.  Geloof in het leven en de oneindigheid ervan. Oneindigheid in de wetenschappelijke en menselijke betekenis ervan.

Ook dieren kunnen na de zoveelste big-bangcyclus wel ergens op een planneet opduiken en met wat ‘geluk‘ kan er uit de oermaterie waar wij ook deel van uit maken weer een soort ‘mensdom’ ontstaan. Het belangrijkste uit heel het gebeuren dat ik hierboven schetste, blijft echter het ‘hoe’ dat we er met z’n allen en individueel dagelijks in slagen van ons leven ‘op te lichten’, hoe dat we in onze woon-en werkrelaties ageren om ons die inzichten bij te brengen die we nodig hebben om te begrijpen wie we zijn, en van welke wegen we komen om die dingen te doen en zeggen, die we doen en zeggen, en zullen doen en zullen zeggen. Iedere nieuwe dag in ons leven is gebasseerd op al diegenen die we ontmoeten en op alle informatie die we hebben opgedaan. Die komt dan bij mekaar en resulteert steeds weer in nieuwe gedachten en woorden en daden.

Zelfs zonder dat we praten is er op een bepaalde manier wel een soort uitwisseling tussen mensen. Die uitwisseling zal zich al of niet in woorden en daden vertalen, maar wel altijd ergens sporen nalaten die in toekomstige ontwikkellingen toch via gebeurtenissen en woord-gebeurtenissen aan de oppervlakte zullen komen. Zelfs ons innerlijke wensen speelt hierbij een belangrijke rol. Schrijf ik dan de ‘godsdiensten’ af, zal je vragen? Je gaat mij niet horen zeggen dat er geen energie is met een bewustzijn dat geen Einsteinachtige of Darwinachtige evoluties nodig gehad heeft om te ‘zijn’, maar zelfs dan is het belangrijk om aan te voelen of aan te kunnen tonen dat zo’n energie buiten proporties ‘scheppen’ ook ‘richten’ kan.

En dat ‘richten’ hangt zéker van ons af van ons en ons geloof, wat de cirkel weer rond maakt natuurlijk. Dit soort filosofisch willen begrijpen werd alleen maar mogelijk door kennis op te doen en om te gaan met mensen en hun verhalen die al van zover kwamen en steeds maar doorgaan op pararelle of andere kruisende paden. Echt verstaanbaar worden deze inzichten in je eigen leven en dat van anderen. In het verhaal van de kleinzoon die zich nog steeds afvraagt hoe z’n grootvader was toen hij in het verzet tegen de oorlog in een kluwen van hem omringende tegenstellingen zat.  In het verhaal van al die mensen wiens liefdesleven zich soms aan sommige van die liefdeslevens van vóór hun tijd probeert te ontworstelen. In het verhaal van alle mensen die opkomen tegen kortzichtigheid en onrechtvaardigheid. In het verhaal van zij die alle dorpen en steden bouwden, in het verhaal van hen die zorg dragen voor produktie en vooral zorg om mekaar dragen. 

Vele verhalen werden al in romans verteld. Het verhalen van het echte zijn heeft echter ook z’n grenzen.
Het échte zijn. Je ziet en voelt en denkt het overal, dat échte zijn. 
De eend die in de regen met haar of zijn snavel op een tak in het water zit, is niet die eend die ergens droog zit te broeden. Net als alle bioleven is ze op dit of dat moment altijd het meest aktuele vervolg van een reis die al vóór het ontstaan van de eerste cellen begon. Die cellen stierven af en konden zich niet door deling, door voortplanting vermenigvuldigen. De energie die ze bij leven vormden bleef echter bestaan en begeleidde hen, begeleidde ons tot in het nu en vandaaruit over het einde van ons zonnestelsel heen bij de volgende poging tot het laten ontstaan van leven. 

Dit uitgangspunt houdt in dat er geen leven mogelijk is zonder het afgestorvene dat als een soort intuïtie funktioneert. Niet alleen de overgang van de straling naar het atoom en de molekulen en sterren en planeten en het biologische leven is op dat soort onzichtbare ‘energetische wijsheid’ gebasseerd. De energie van al wat vóór dit moment van schrijven bestond, blijft bestaan en we zijn ermee verbonden zoals de radio die wel speelt dankzij het feit dat hij in de stroomstekker steekt, maar hetgeen hij laat horen hangt af van van het soort straling dat ‘radiogolven’ noemt. Voor wat de inhoud van wat er uitgezonden wordt betreft zijn het de mensen van de media die verantwoordelijk zijn voor wat ze met de info van de mensen en maatschappij rondom hen doen.  

Die verantwoordelijkheid werkt trouwens in beide richtingen: als wij als individuen én als kollektief niet tegen oorlog, armoede, vervuiling of honger ageren, zal daar in de media ook weinig om te doen zijn. Het échte zijn werkt dus zowel op een zichtbare, gedeeltelijk zichtbare als onzichtbare manier. Je kan me nu zien zitten schrijven, wat ik schrijf komt langs vele kanalen en ervaringen tot mij, je kan jezelf het zien lezen maar wat het met je doet en wat jij er mee doet, zal niet altijd geheel zichtbaar zijn. Vanwaar komt die briliante kreativiteit van onze geest? 

Stel: je wil aardbeien planten en scheuten gaan kopen; maar terwijl je de voederplank voor de vogels met de recentste broodkruimels verrijkt, overvalt je het idee om er ook een overgebleven aardbei op te leggen. Op een dag kom je dan wel ergens wilde aardbeien in het bos achter je chalet tegen denk je dan met binnenpret. De gedachte komt zomaar ineens, je hebt er niet eens een vogel moeten voor zien poep lossen vanop een tak. Zo zit de ganse dag vol met van dat soort influisteringen die je niet met iedereen kan delen, of  die toch zo moeilijk navertelbaar zijn; men zou je dan op z’n minst raar bekijken. 

Een ander voorbeeld van één van de manieren waarop ‘het échte zijn’ werkt is het meest wezenlijke aan ons: ons levensverhaal en hoe dat met andere levensverhalen verbonden is. Een deel van de mensen die eigenlijk vrij ongelukkig zijn, heeft dat niet zozeer te wijten aan sommige negatieve emoties waar ze teveel blijven in vastzitten, maar vooral aan het feit dat ze vinden ergens ‘mislukt’ te zijn in het leven. Je kent dat wel, die hardnekkige gedachten die iedereen wel eens heeft, zo van “had ik dat toch maar gedaan toen of dat niet gezegd, of dat zo niet geschreven…”. 

Eigenlijk is dat voor een stuk verspilde tijd en ook weer niet omdat iets niet eerder een andere, meer positieve wending kan nemen dan dat wijzelf en de tijd er rijp voor zijn; er ondertussen ons hoofd mee breken heeft als funktie van dat leren te beseffen. Je kunt zoveel van het leven houden en er zoveel mogelijk willen over weten dat je daardoor met een berg aan uitdagingen zult komen te zitten.  Zo plots als paddestoelen in de herfst zullen die uitdagingen onder tal van giftige en niet-giftige soorten op je weg komen onder de vorm van gedachten, personen, projekten. Als bloemen in de lente zal het leven je tegemoetkomen, je zal de passie van de zomer ontdekken, zowel als de nattigheid of de koude hun échtheid ervaren, familie van al wat je binnenin voelen kan.

Het vervolg ondermeer op de oorspronkelijke

filosofisch verzet-blog :

http://filosofischverzet.skynetblogs.be 

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be

octo

17:36 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: filosofie |  Facebook |