11-11-09

het 'bestaan'en het 'bijna niet bestaan'

LachenRoepen 

het bestaan

Niet-bestaan is het enige dat niet mogelijk is. Wat kleiner of gelijk aan nul dreigt te worden, spat uiteen.

Sterren, atomen, cellen, individuen, gemeenschappen...allemaal vebonden...inhoud en druk bepalen hun evolutie.

We hebben altijd bestaan. We gaven meer en meer uitdrukking aan het oerbewustzijn van de verschillende soorten materie waaruit we voortkomen en die ons in stand houden.

Het verleden, in het heden gegrift, doorgegeven ...we proberen het voortdurend te polijsen...maar we gebruiken de werktuigen daartoe maar matig. We rekenen nog te weinig af met negatieve emotionaliteit, interesseren ons maar matig voor geschiedenis, kennis, kultuur en moeten oproeien tegen het gareel waarin de wetten van de spekulatie en platte overkonsumptie ons gevangen houden.

Naargelang ons genetisch verleden leveren we allen een individuele en interindividuele strijd om onze eigenheid daarin te ontdekken. Afhankelijk van onze levensomstandigheden en de personen waarmee we worden geconfronteerd, doen we ons best om met de ons toegemeten sterkte weerstand te bieden aan alles en iedereen wat de groei van ons bewustzijn in de weg staat. We kunnen dit groeien slechts afhankelijk van de evolutie van anderen. De inzet van hen die de politieke situatie van de wereld begrijpen is voortdurend afhankelijk van het gemiddelde politieke bewustzijn.

Allen die zich in hun persoonlijke relaties ongelukkig voelen zijn afhankelijk van de emtionele evolutie van anderen...en van hun eigen evolutie ook natuurlijk.

Zij die stierven, inbegrepen de eerste cellen miljoenen jaren geleden...wel, in feite bestaan ze nog altijd.

We waren en zijn met z'n allen samen één voortdurend uit mekaar vallend wezen.

We verdwijnen op genetische manier in een voortdurend opbouwen van oude tot nieuwe gegevens. Als we in de andere ook meer deeltjes van ons eigen zouden zien, zouden we misschien meer in mekaar geïnterresseerd zijn.

Voor het dier is het leven een les in overleven...voor de mens zou het leven op termijn ook nog meer en meer een les in goedheid en belangeloosheid moeten zijn. Kennis opdoen. Het beleven van positieve emoties.

Niet alleen de praktische dingen van alledag leren verwoorden zou meer een meer een dagelijkse kunst moeten worden.

Verdwijnen we niet na onze dood in de zwarte gaten van de mikrokosmos waar het geestelijke humus voor de volgende generaties zich ophoopt en waar ons op basis van onze verdiensten een verdere ontwikkeling te wachten staat ?

21:00 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bestaan en bijna niet bestaan |  Facebook |