05-06-11

a taste of spirituality

DSCN0851.JPG

new English Blog co

http://talespoemsessays.blogspot.com

 

27-04-11

archieven blog per thema,maand,woordkeuze,tags

IMG_1031.JPGfiloview pictures

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archives/

23-04-11

er was dus toch leven na de dood

DSCN0893.JPG

een verhaal om de godsdiensttwisten te stoppen en de niet-klassiek religieuze mens een forum te geven in deze aangelegenheden

de woorden in Book Antiqua-lettertype

, vet en schuin, zijn vanaf 9/1O/2010 of later aangebracht of herwerkte zinnen

English version : http://bloctaafblogartist.webs.com/apps/blog/ 

originele tekst van 2003

 

Zo'n tien, twaalf jaar geleden schreef ik de volgende zinnen :

"Er zal vrede komen in het hart van diegene(n) met een eerlijke ziel.                Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens.          Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is.                                                            Er is maar één leven en één wereld, neem verantwoording en leef zo intens mogelijk. Wees licht om te kunnen gidsen.                                                                                Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden.                              Jouw plaats zal zijn waar jij je vrij zult voelen.                                                           Leg hun het verschil tussen de materiële wereld en de spirituele materie uit.            De waarheid is eenvoudig.                                                                                           Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig.                                                                                     Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ?                               Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent.                                                                          Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven.                                                                 Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven."

Een poging om via een fictief kortverhaal in deze 'Allerheiligensfeer' (en Pasen 24/4/2011)  het doodgaan eens literair in de bloemetjes te zetten :

 

Er was dus toch leven na de dood

Het leven van elke dag is een aanvullende bron van inspiratie op alles aan theorie en praktijk waar ik al in elke literaire vorm over schreef.

Ik kon ophouden met schrijven en het aan me laten voorbijgaan tot ik het waarom ervan binnen enkele jaren beter snappen zou ...of ik kon er dagelijks een verslag over uitbrengen. Ik dacht na over de structuur van m’n dag en bladerde in m’n werken en m’n verschillende soorten inspiratiemappen met gedachten en boekbesprekingen en sorteerde m’n opnames van TV-momenten en krantenartikels en boeken die ik om hun blijvende waarde de moeite vond.

Opdat een eventuele lezer dit zou kunnen volgen moest ik hem of haar eerst een aantal filosofische levenshoudingen overbrengen.

Hoe dit aan te pakken ?

Deze levenswijsheden waren deels het resultaat van een kritische studie van de bestaande levenshoudingen en deels gebaseerd op mijn eigen praktische ervaringen te midden allerlei personages die eigenlijk iedereens levenswereld bevolken.

We hebben ze bijna allemaal wel; famillie, partners, werkgenoten, vakbondsgenoten, partijgenoten, hobbygenoten, vrienden… .

Van al het gebeuren in m’n hoofd, vreesde ik even over te koken, als leek nog verder op mijn stoel blijven zitten wachten tot er iets daagde, gevaarlijk aan een ontoelaatbare grens te raken.

Ik ging buiten in een door de elementen aangetaste houten buitenstoel zitten bekomen.

Ik strompelde terug binnen. Als symbolisch sloot ik de deur.                                       Er knakte iets in me en ik sloot m’n ogen hier op aarde voor de laatste maal. Onverwacht afscheid, waar ik al zo dikwijls over had gefilosofeerd.                       Enkele van de dingen die ik me had voorgesteld, werden werkelijk.

De ervaring zelf was toch heel anders en een beetje te vergelijken met de ervaring die ik eens tijdens de crematie van een oude collega op ’t werk van me had beleefd :

Eerst trok er een soort magnetisme door m'n lichaam beginnend van aan m'n voeten, net alsof het uit de grond kwam. Toen dat m’n hart passeerde vreesde ik echt van ‘oei’, het gaat goed fout met me.

Maar nee, het magnetisme versnelde z’n snelheid en eenmaal in m'n hoofd werd het een zichtbare driehoekige piramide achtige 'lichtdimensie'.                                    Deze vorm geelachtig licht versnelde en zoefde zoals een fictie-ruimteschip weg in de eindeloze donkere en verlichte ruimten van de... macrokosmos ?

Of was het de microkosmos ? Of een soort onverschillig evenwicht ertussen ?                 in iemand bepaald misschien ? of in de geestelijke wereld als eenheid met ons ?

Waarschijnlijk bevond ik me in de antimaterie die elke soort materie in zich draagt...in de microkosmos...maar die is overal, dus ook in de macrokosmos. Voilà, het mysterie 'God is overal', was daarmee opgelost.ik bevond me dus in de antimaterie van al die elementen die me hadden gevormd, straling zowel als mineralen, gassen enz...

 

In ieder geval, ER WAS DUS TOCH LEVEN NA DE DOOD.

Bij leven had ik drie te combineren opties rond de dood gehad.                                We vielen zeker terug uiteen in de elementen uit dewelke we waren samengesteld ; energieën zoals mineralen, water, lucht en licht- en andere golven met zeker hun eigen vorm van bewustzijn.

Vermits we genetisch met de rest van de biologische wereld verbonden waren…waren we ook in die zin niet dood.

Als derde optie had ik al wel bij leven al vermoed, dat al je bruikbare levenservaringen, die eigenlijk al begonnen via allen die in de genetische aardse boom aan jouw leven voorafgingen, na de aardse dood als een soort bruikbare ,in twee richtingen werkende energie zouden kunnen dienen.

Die energie, zoals de elektronen waaruit ze bestaat, is onvernietigbaar; ze kan alleen van vorm veranderen en dat is wat er vóór en tijdens en na ons leven met ons gebeurd.

Ik ervoer m’n ‘dood’ zijn als een wedergeboren worden in een andere dimensie in het ten volle beseffen dat ‘ik’ en ‘we’ eigenlijk al eeuwig leefden ; reeds ver voor het ontstaan van het eerste atoom en de eerste cel als een bezielde energie...de kern van het goede dat zich altijd opnieuw als een kunstenaar uiten wil. Atoom en cel enzoverder worden wil, terwijl het structuur en samenwerking in de chaos van de afzonderlijke elementen schept. Zelfs als het heelal in één punt verdwijnen zou, zou het toch weer in een ander punt opduiken. Dat andere punt, dat hetzelfde is, het punt midden de cyclus van de acht vorm. Zoals een hart het centrum van de achtvormige bloedsomloop is en een ster het centrum van de macromaterie rondom haar.      Zoals een atoomkern centrum in de microwereld is.

De overgang was net zoiets als het gevoel dat men heeft bij het aanschouwen van het licht dat vanuit de avondschemer en de donkerte van de nacht in een aantal overgangen van lichtgradaties, ‘s morgens terug geboren word.

Net zoals je bij leven en welzijn soms niet weet of er leven na de dood is, weet je wanneer je dood bent ook niet of je nog een lichaam hebt of niet…zeer raar is dat…van het ene ‘onopgeloste’ raadsel duik je dus in feite een ander in.

M’n individualiteit begon een reis langs ons collectieve en mijn individuele verleden naar het punt van mijn dood, waar de individualiteit weer in het geheel leek op te gaan en terzelfdertijd er toch nog apart naast bestond. Het ging allemaal wel snel, maar op aarde zou ik vele miljoenen pagina’s nodig gehad hebben om het te beschrijven. Die reis van het atoom naar de cel en de samenleving van nu, doorheen een schets van de menselijke geschiedenis; was eigenlijk een beetje zoals bladeren in een encyclopedie...maar dan op een nog vernuftiger manier dan 'digitaal'.           De boodschap en inhoud van de reis was een beetje te vergelijken met een encyclopedie van A tot Z over alles, vanuit alle standpunten bekeken.              Misschien was die beleving recht evenredig met de moeite die ik mezelf had gedaan om zoveel mogelijk voor de mensheid bruikbare kennis op te doen.

Het was alsof de geestenwereld een soort internet-achtig geheel was, samengesteld uit de verschillende geaardheden van alle tot nu toe geleefde levens.                    Ieder soort leven was een 'homepage' eigenlijk...met vertakkingen naar al diegenen die binnen het aardse verhaal in verbinding met mekaar hadden gestaan.        'Hadden gestaan...' of 'stonden'...het was me nog niet duidelijk.

 

Het leek er sterk op dat hoe beter het werd om op aarde te leven, des te mooier de symboliek waartussen de 'heen gegane' leefden, werd.                                          Was dat soms de drijfveer van de interactie ?

Toen ik op een zeker punt NU, na het panoramische overzicht op mijn en ons aardse verleden aangekomen was, drongen de nieuwe wetmatigheden van mijn nieuwe vorm van bestaan tot me door.    Ik werd er niet alleen sprakeloos van, ik ‘was’ ook sprakeloos, toen ik besefte op welke manier ik mij voortaan alleen maar naar de nog niet gestorvenen ‘uitdrukken’ kon. Er was ook het besef dat zij mijn energie konden gebruiken en ik hun ook nog…maar alleen op symbolische, intuïtieve wijze, via gedachten, beelden en dromen en gebeurtenissen…een soort pure inspiratie in feite.

Ik was niet alleen sprakeloos, ook ‘zien’ deed ik niet meer omdat ik zelf voor een stuk licht en lucht en vanalles meer was…zonder juist te weten wat, zoals je tijdens je aardse leven toch ook je ingewanden niet kan zien en alleen via een spiegel ‘je verschijning' kan ‘zien’.

Toch dacht ik nog veel meer in zichtbare ‘beelden’ zoals je bij leven in je hoofd ook beelden’ kan zien, waarvan sommige wetenschappers zeggen dat ze er niet zijn.     Ik voelde ook sterker dan ooit de goede inborst die ik altijd bij me had gehad.

Ik ‘hoorde’ ook niet meer en toch wist ik eigenlijk niet of ik nog kon horen, want zoals iets dat gezegd wordt ook nog lang erna in je hoofd kan ‘doorklinken’, zo hoorde ik op die manier dan toch nog.

Ik vroeg me af of een stem ook geen gedachte was.                                              Zelfs een gedachte leek een gevoel.

Bij ‘dood zijn’ leek meer de nadruk op het ‘aanvoelen’ te liggen.                                 Het aanvoelen van diegenen met wie je in het leven verbonden was.

Niet het letterlijke aanvoelen, maar het mekaar in de geest ‘raken’…zoals de verhouding ouder-kind of man-vrouw of vrienden en werkgenoten onder mekaar.       Het werd me meer nog dan tijdens m’n leven duidelijk, dat al hetgene je als bewustzijn en daden op aarde opstapelt ;al die positieve en negatieve dingen die op mekaar inspelen ; al reeds terzelfdertijd als een energie aan de andere kant als een puzzel ineen gelegd worden. Het uiteindelijk ‘aanzicht’ ervan geeft je het beeld van de stand van zaken van ‘zelfkennis’ die je hebt bereikt bij je dood.                            We kunnen eens 'ontbiologied' alleen nog de intensiteit aanvoelen van wie we zijn.

Je aardse, op positieve en negatieve emoties gebaseerde ‘ziel’ die het beneden schijnbaar voor het zeggen heeft, laat al in het aardse leven stukjes ‘geestelijke informatie’ ontsnappen. Je uiteindelijke dood is het geheel van informatie dat je aangeboden wordt. Pas als je dat ginder allemaal door hebt, krijg je een soort geestelijk orgasme dat je in staat stelt te beseffen dat je aan de andere zijde niet alleen bent en dat er ook met andere geesten kan worden gecommuniceerd…net zoals je tijdens je aardse leven soms anderen nodig hebt om volledig te zijn.

Net zoals een kind dat geboren wordt ineens ‘omgeven’ is met wezens waarmee het een andere soort intensiteit heeft qua contact. Niet meer de vreemde geluiden van vroeger. Hiervan zouden mensen die in de klassieke reïncarnatie geloven zeggen dat dat nu net de overgang van het ene leven naar het andere is, al geloven ze ook dat de ziel pas in het lichaam komt van bij de geboorte als de navelstreng verbreekt. (zondag 24april2011pasen).

         Net zoals je dat allemaal op sommige heldere momenten van je leven ook beseffen kan en dat besef dan tijdelijk verdwijnt omdat de gebeurtenissen bijna nooit stilstaan.

Er zijn zelfs momenten waar je je als geest, net als op aarde op je eigen terugtrekken kan…dat zijn dan de momenten, waarop je eigenlijk zoals tijdens je aardse leven, nog het meest verbonden met alles en iedereen bent.

Net zoals op aarde is het leven na de dood niet allemaal rozengeur en maneschijn, het proces van bewustzijnsverhoging dat al begon bij de aardse reis van voor het atoom naar de cel, het organisme, het dier en de mens en z'n samenlevingen…dat proces gaat gewoon verder na de dood.

Het hangt van je aardse verdiensten af in hoeverre je gewapend bent om het proces van bewustzijnsverruiming na je dood, verder te kunnen zetten. Ook je rol in de hiërarchie van het hiernamaals bepaal je al tijdens je leven.

Jullie ‘nog levenden’ zouden verbaast staan van wie wat hier in deze wereld na jullie wereld vertegenwoordigt. Indien men het mij toestaat om mee te delen, later meer daarover, maar ik heb het gevoel van niet. Om dat allemaal te kunnen uitleggen moet ik terug naar de puzzel van m’n zelfkennis die ik tijdens m’n leven aanlegde.

 

ER WAS EEN REDEN WAAROM IK HAD GELEEFD EN NOG LEEFDE

 

Ik 'keek' naar de plaatsen op de wereld die ik had verlaten en 'zag' de groei en oogsten op de velden naast de wegen waarlangs ik had geleefd of gereisd.              Ik zag de auto’s op de wegen en de rook uit fabrieken en huizen. Ik zag de dieren, maar de mensen zag ik niet. Misschien was ik in de mensen en kon ik ze daarom niet zien.

Heel vreemd in ‘t begin. Mijn kennissen leefden alleen nog in m’n herinneringen…ik kon ze alleen maar in m’n herinneringen zien, wat eigenlijk toch meer een hulp in m’n invoelingsvermogen, dan een minpunt was. Het versterkte het gevoel van afzondering dat ik leek nodig te hebben om me beter te concentreren op het observeren van de redenen waarom ik had geleefd.

De hoofdreden van m’n bestaan was het doorgeven van de tekst die ik vlak voor m’n dood geschreven had. Ik had namelijk vlak voor m’n dood een inleiding tot het schrijven van een ultieme roman die ik echt voltooien wou, geschreven. Ik had de inleiding ‘mijn inspiratiemappen’ genoemd.

Al zagen de heen gegane ‘de nog levenden’ niet meer bezig, ze wisten wat er in die andere wereld gaande was. Zoals de levenden soms bezig waren met de vraag naar het leven na hun dood, zo waren wij, de ‘heen gegane’ nog altijd bezig met de vraag naar wat er na ons nieuw leven na de dood, ons nog als ‘daarna maals’ te wachten stond. Ook de energievorm van de 'heengegane' was niet voor 'eeuwig' en ook hun energie moest ooit nog eens naar een andere overgaan. Kwalitatief hadden we ons eigenlijk ‘verbeterd’, daar we tussen ons, ‘heen gegane’ voornamelijk communiceerden met mensen die tijdens hun aardse leven met dezelfde dingen bezig geweest waren.

Het was frappant hoe ieder dat op zijn manier had willen doen.

Diegenen die bijvoorbeeld als boeren bezorgd om land -en tuinbouw waren geweest kregen energie van hen die er op aarde graag mee bezig waren en omgekeerd.

De communicatie tussen hen, kwam erop neer dat het systeem als een soort verbonden vaten werkte.  De hebzucht van een kleine minderheid op aarde belette vaak dat de energietoevoer in beide richtingen doorstroomde.

Dan gingen de ‘afgevaardigde’ van de boeren in het hiernamaals bij wijze van spreken ‘aankloppen’ bij de rechtvaardigen die destijds de wereld willen verbeteren hadden.

Dan vertelden die rechtvaardigen dan weer over hun problemen, en die uitwisseling alleen al was voldoende om beneden en boven toch weer wat energie te genereren om toch weer een aantal hoopgevende gebeurtenissen te ontwikkelen.          Evenredig groot was dan de pijn van die gezaghebbers of hun collaborateurs die die blokkades destijds hadden veroorzaakt.

Bij deze zijn dus de huidig levende creaturen op aarde verwittigd. Doe er iets aan of anderen zullen er iets aan doen…en in de hiernamaalswereld is het pijnlijke deel van het bestaan van de gewone doorsnee sterveling veel vlugger geheeld.                   Alleen zij die overwegend goede bedoelingen hebben gehad, worden niet lang met persoonlijk nog te verwerken pijn geconfronteerd. Zij ook die op aarde zo aan hun eigen zelfkennis en eventuele heling hebben gewerkt en daardoor zoveel goede golven produceerden dat de heling van anderen mogelijk werd…kunnen nog aanvoelen hoe het met de mensen en dingen beneden gaat…zonder rechtstreeks kunnen in te grijpen...en zonder er pijn van te hebben. Ze kunnen alleen een soort inspiratie en raad aandragen die door de eigenlijke ‘antennes’, die ook de op aarde levende mensen zijn, zou moeten kunnen worden begrepen.                                      Vele negatieve emoties verhinderen dat proces echter. Zowel heen gegane als de klassiek levenden hebben één groot werktuig dat individuen van beide groepen meer of minder goed kunnen gebruiken : de vrijheid van handelen.                                    Deze vrijheid van handelen is een totaalproduct van al de situaties waarin ze werd gebruikt en kan om bijna onbeschrijfelijke, bijna onnavolgbare redenen soms voor bepaalde bijna niet te vatten redenen tijdelijk 'geblokkeerd' worden voor beide groepen of hun individuele 'bestanddelen'. 

het is dan ook soms beter niet te handelen, van uit een positief onverschillig evenwicht

 

Het hiernamaals waarin wij functioneren, kan ons alleen maar doen ‘filosoferen’ over nog een ander ‘daarna maals’, omdat er van tijd tot tijd onder de ‘heen gegane’ die wij kennen ook geesten zijn die er ineens ‘niet meer zijn’; alhoewel we hun aanwezigheid nog op andere manieren kunnen aanvoelen.

Net zoals op aarde zitten we eigenlijk voortdurend in een tussenstadium, dat je net zoals tijdens je aardse leven kan onderverdelen in een aantal stadiums van immer voortdurende ontwikkeling.

Weer blijkt mij dus glashelder wat ik al tijdens mijn aards leven heb ervaren.           Alles is één en verbonden, maar er zijn voortdurend tussenschakels, zoals er maar één kleur van licht is, maar zeven hoofdkleuren en een groot gamma vermengingen. Net zoals vanuit de stilte zeven klanken ontstaan, waarmee je de mooiste muziek en woorden componeren kan.

Net zoals de gedachte, het gevoel en de inspiratie op zijn minst zeven schakeringen van literaire expressie kunnen laten ontstaan.

Van kreten tot praktisch gebruik van woorden, proza, poëzie, essays, filosofie of een leeg blad toe.

Net zoals je iemands huid op verschillende manieren aanraken kan, van ruw tot heel diep masserend of heel traag en zacht. Vreemd dat we dat lichamelijke eigenlijk uitzonderlijk misten… waren we er nog mee verbonden ?                                 Konden we deze drang in het genetisch bewustzijn van levenden opwekken ?        Wilde de niet meer klassiek levende individuen langs de geslachtscellen terug in de onafgewerkte verhalen van de levenden komen ? Was dat mogelijk ?(24/4/2011)

Hoelang zou zo’n toestand voor elk van ons afzonderlijk blijven duren ?          Bestond tijd misschien alleen voor hen die zich niet goed in hun vel voelden...nog veel blijven zoeken voor de boeg hadden ?

Bleef het zoeken van het waarom van alles ook niet voortduren ?

Het uitzien naar de volgende fase in onze ontwikkeling was dus een nieuw soort raadsel voor ons. Ik persoonlijk geloofde niet als een aantal anderen dat we weer gingen verdichten en na het ‘verdwijnen’ uit het hiernamaals weer in een soort aardse lichamelijke werkelijkheid zouden terechtkomen. Ik hield het meer op gissen naar de richtingen die onze geestelijke groei nog kon uitgaan en naar de manier waarop we onze genetische stamboom van alle rassen daar beneden zo goed mogelijk konden duidelijk maken dat ze hun eigen moesten leren behelpen en ontwikkelen om het hierboven makkelijker te hebben...en ook om het ons makkelijker te maken.

Ik had niet veel heimwee naar het beneden, naar het lichamelijke zielenleven, dat het embryo van de geest was, en ook weinig verlangen naar dat waar m’n hiernamaalsvrienden over filosofeerden, het verlangen om terug in verdichte vorm onder aardse omstandigheden te leven. Misschien zou ik het gewoon niet of voorlopig niet weten of zij ooit naar het 'daarna maals' overgingen of weer, zoals ze hoopten 'reïncarneren' zouden. Dat ze dat reïncarneren maar aan de genetica beneden overlaten.

Het was net of ik al genoeg voldoening had aan het feit de positieve aardse ontwikkelingen nog kunnen mee te beleven. Ik liet hen alleen al door m’n aanwezigheid merken (want zo communiceren we daar) , dat ik hun verlangen naar een soort lichamelijke 'wederkeren' een romantische beschouwing vond.

Je kon toch niet terug in de tijd reizen in de zuivere materie, in de antimaterie wel, want we hadden toch nog altijd onze ‘herinneringen’, waardoor we konden ‘terug  golven’ in de tijd…en we zaten toch nog voor een stuk in de lucht en het licht en de mineralen tussen de levenden. Althans ik dacht dat die ervaring voor elk van m’n hiernamaalsgenoten met dezelfde energieën zo was.                                               Op aarde kon je in ruimte terugkeren, maar niet in tijd; dat konden alleen de ziel en later de geest via hun herinneringen…een ziel die voor een stuk lichamelijk was…want anders zouden de levenden geen herinneringen kunnen hebben. Aangezien wij, geesten deel uitmaakten van het licht en de lucht en de golven, misschien zelfs van de voedselketen, hadden we op die manier een invloed op het zielenleven van de biologisch levenden. Sommige van m'n geestvrienden dachten zelfs aan terugkomen door via het genetisch materiaal weer voor een stuk een aards leven te beginnen. Romantische dromers ! Volgens mij overlapten de ziel -en geesteswereld mekaar gewoon.

Er moest dus zowel tussen de levende als de hiernamaals-en daarna- maals wereld voortdurend een soort verbinding zijn; net zoals verleden en heden en toekomst al eeuwig resulteren in de dialectiek van these-antithese en synthese.                        Stelling, tegenstelling, samenstelling

Had een deel van m'n 'hiernamaalsgenoten' hun leven als te louter verstandelijk ingestelde filosofen doorgebracht en wisten ze eigenlijk veel over het niet intellectueel ingestelde volk daar beneden? Hadden ze misschien daarom het gevoel en de nood om opnieuw aan een biologisch leven te beginnen.                                Als boer of bandwerker...of als 'bedrogen' man of vrouw indien ze bijvoorbeeld andere beweegredenen zouden hebben om terug te gaan.                                         Ik probeerde hen ervan te overtuigen dat het hen niet zou lukken en vroeg om inspiratie aan de schrijver daar beneden op wie ik m'n hoop had gesteld. Inspiratie bleek immers iets dat in beide richtingen werkte.

Hebben jullie je eigenlijk al afgevraagd wat jullie hier eigenlijk dan nog doen ?”, was mijn tegengolf. Waarom zitten jullie eigenlijk nog niet in het ‘daarna-maals ?        We zijn tenslotte toch 2003 'zielentijd' en ik ben al geest sinds 1979 ” Tijdens het ‘golven’ van die gedachte begreep ik ineens wat Albert Einstein bij leven ook al van zijn eigen theorieën niet begreep, toen hij ze voor het eerst als ziel aan papier toevertrouwde.

In 't aardse leven moest ik er altijd voor zorgen dat ik m’n teksten niet kwijtraakte, hier kwamen ze zoals iets dat je gewoon op ‘t internet opvraagt in m’n geest boven golven.

Niet iedereen kon van dergelijke ‘hierna maals’ natuurwetten gebruik maken.

In de hiernamaals ‘aanwezigheden’ met minder bewustzijnsgolven waren er afgestorvenen die in vergelijking met het onze een eerder onderbewust bestaan leidden met weinig interactie tussen het aardse en hiernamaals bestaan.                  Ze hadden geen afstand van hun aardse beslommeringen kunnen nemen en hadden in hun aardse bestaan ook geen duidelijk zicht ontwikkeld op de hun dominerende emoties en structuren die hen bleven gevangen houden.                                           Dat konden evengoed eenvoudige ongeletterden als intellectuele mensen zijn; mensen met een gewoon beroep konden evengoed in de bovenste golven van bewustzijn zitten, terwijl evengoed terzelfdertijd een deel van de mensen met hoge aardse status en macht de minst energierijke golvenreeksen bevolkten.

Ik wist dat het gewoon allemaal te maken had met de intensiteit aan goede wil waarmee je willen leven had. Een ander voorbeeld misschien.                                Een aantal zelfmoordenaars die een teveel aan goede wil en goedheid getoond hadden en daarin door het machtsstreven van anderen op aarde, verstrikt waren geraakt…kon je wel op kwalitatief redelijk intensieve golven vinden.                        Ook zij die uit overgevoeligheid in een plotse vlaag zelfdestructief eindigden, alhoewel ze veel positieve ingesteldheid bij leven hadden betoond.

Het merendeel echter, stond nog een lang helingsproces te wachten om uit hun te ego-gerichte klaagcultuur te raken. Ze zagen hun onvolkomenheden wel en heelden daardoor geleidelijk, maar een echte uitweg naar meer bewustzijn kon alleen beginnen als ze zelf bij hogere bewustzijnsgolven te rade gingen. Meestal kwamen de meesten zo ver niet.

Bij de zelfmoordenaars werden in het hiernamaals ook diegenen gerekend die zich langzaam zieker en zieker hadden gemaakt door het niet afstand nemen van de ‘energieaftappers’ uit hun omgeving of het niet afrekenen met de negatieve emoties in henzelf.

Energie ‘aftappen’ is een hiernamaals term voor de 'nog-niet-heen gegane' die het op voortdurende basis via de kracht van emotioneel sterken ‘voortsukkelen’ omschrijft. Wij proberen van hieruit soms wel het 'teveel' aan energie bij de enen intuïtief naar diegenen met een 'tekort' te leiden, maar als de 'nood hebbende' niet zelf vanuit eigen kracht begint te denken, voelen en handelen... blijkt dat vaak een nutteloos ingrijpen van ons te zijn. Tegen de tijd dat we echt door hebben dat nog verder intiutie sturen geen zin heeft omdat het niet op de levenslijn van de betrokkenen op aarde ligt... neemt die hun leven dan toch onverwacht en ook onverklaarbaar voor ons, een nieuwe wending. Maar gewoon in het dagelijkse leven is het al voldoende dat iemand letterlijk het licht en de lucht opzoekt en gaat wandelen om zijn of haar bedroefde ziel met 'ons' in onze nieuwe vorm te verblijden...we hebben zelf een connectie naar planten en bomen toe...dus rieken maar.
Emotioneel sterken zoeken in mindere perioden de aanwezigheid van andere ‘sterken’, willen ze in hun sterkte kunnen blijven. Het is natuurlijk gemakkelijker voor de sterken als de zwakkeren zelf naar andere 'sterkeren ?' ‘wegvluchten’.  Meestal ligt de opgave van de 'sterkere' wel in het assisteren van mensen met een geblokkeerde groei. Ook wij verstaan het waarom en waarom niet daarvan ook niet altijd.

Energie uitwisselen is dus een voor beide partijen biologisch en spiritueel een gezond proces.

Energie uitwisselen begint met een zo breed mogelijke kennis willen op te doen, begint met door ervaringen durven te gaan en je eigen mogelijkheden en beperkingen in te zien...aan beide kanten van het bestaan.                                 Letterlijk op aarde en in de lucht.

Energie uitwisselen neemt vorm aan door het uiten van woorden, door evoluerende gedachten, door durven te handelen, door hoop en geloof in het mooie en het goede... door creatie.

In het hiernamaals hebben de meest bekwame energie uitwisselaars het voordeel dat ze zelf niet meer naar de energie van de aftappers moeten afdalen.                    Ze kunnen alleen nog raad geven, geen hulp meer.

Het werd me duidelijk dat de drie bestaansdimensies ‘hier’, ‘hiernamaals’ en ‘daarna-maals’ allemaal tegelijk bestonden in dezelfde ruimten als verleden, heden en toekomst…maar in een andere dimensie. Want :

Wie was er eigenlijk genetisch aan mij voorafgegaan en nagekomen ?           Iedereen biologisch levend of 'spiritueel'.                                                                   Als je ver genoeg teruggaat zijn we allemaal familie.

De heengegane zwierven misschien uitsluitend rond in de antimaterie van de golven, het lucht en het licht of de mineralen van onze aarde. Dus via de elementen en het bloed kwamen ze tot in de lijven en genen van die anderen, de levenden…naar daar waar ze misschien via de dirigerende krachten van het ‘daarna maals’ gestuurd werden. Misschien waren wij 'hiernamaalsers' gewoon een tussenschakel met het 'daarna-maals' .

Je hebt ergens nog iets goed te maken…of aan iemand te leren…voilà…naar daar, in die ziel mag je op een niet ingrijpende manier die ervaringen meemaken, je kan alleen energie geven onder de vorm van raad…als de overdenking of de wens of de handeling van de levende zelf komt.

De levende zelf heeft het volle beslissingsrecht over zijn handelingen.

De intiiutie die hij of zij uit een hogere dimensie binnenkrijgt moet altijd van de dimensie ‘beneden' (de klassieke ‘levenden’) vertrekken.                                           Je moet 'kracht' durven vragen, en als je ze krijgt was het 'energetisch tijdstip' hiervoor juist. Klinkt moeilijk, maar een aantal mensen weten dit zonder deze uitleg ook al wel.

 

DE DRIE DIMMENSIES WAREN ALLEN BINNEN DEZELFDE TIJD EN RUIMTE AANWEZIG

Hoe meer angst en onwetendheid er onder de levenden was, hoe meer ze vatbaar waren voor de negatieve invloed van andere levenden… . Het was alleen mogelijk van ‘raad’ te geven telkens een oprecht iemand er nood aan had. Zo iemand moest dan wel al zo ‘wijs’ geworden zijn dat hij of zij de taal van de reeds ‘geest’ geworden mensen al voldoende verstond. In het oude religieuze jargon noemde men die raad ‘engelbewaarders’. Iedereen deed ervaringen op en leefde in de richting van z’n dood, zonder te weten dat het goede gedeelte van het ‘na-de-dood’ hier ook op aarde op geestelijke manier aanwezig was.

 

De kwade bedoelingen van afgestorvenen konden gewoon niet aanwezig zijn maar waren alleen genetisch gebonden aanwezig in de van generatie op generatie doorgegeven negatieve emoties. Hetzelfde geldt en gold ook voor de positieve emoties...met dit verschil dat de positieve bedoelingen van afgestorven, wel, buiten het genetisch gebondene om aanwezig konden zijn.

De kwade bedoelingen gingen dan ook niet mee naar de overkant.                          Ze bleven beneden destructief werken. Hoe meer mensen ‘beneden’ meer ‘menselijk’ dan ‘dierlijk’ reageerden…hoe meer de geestelijke krachten in hen hun werk konden doen. De zin van het leven was eigenlijk dat iedereen hier beneden ‘sterk’ moest worden om na zijn aardse dood nog als ‘goede raadgever’ kunnen te functioneren.  In een bepaalde zin lag alles dan eigenlijk ook voor iedereen min of meer vast, daar het altijd uit het vorige voortvloeide. Dat is de verklaring van het waarom dat sommige mensen beter dan anderen hun 'levenslijn' aanvoelen kunnen.

Teneinde de biologisch-levenden nog van nut te kunnen zijn, moest je de waarheid over het leven en je eigen leven ontdekt hebben; zo niet keerde je alleen terug naar het zuivere bewustzijn van de elementen op zich…of bleef je in het negatieve deel van het genetisch bewustzijn gevangen…of moest je doorheen een soort emotionele helende kuur in het hiernamaals…een kuur die de’ hierna maalsers‘ met meer wijsheid en geest niet meer belastte.

De ideale kombinatie was een levende die zijn ‘geest’ of ‘geesten’ volledig begreep. Zo iemand was een omni -talent aan inzicht die een breed gamma aan intiutie kon interpreteren en verstrekken aan mensen en organisaties. Eigenlijk wachten we dus allen onze dood af om in het hiernamaals en hier nog een beter begeleider te worden dan we het hier al waren.

Al het positieve en het inzicht in het negatieve, dat we tijdens onze aardse levens niet aan anderen konden overbrengen wordt in het hiernamaals voor iedereen duidelijk en is een onderdeel van het nooit eindigende helingsproces dat tot eeuwig bewustzijn leidt.

 

DE UITEINDELIJKE BEDOELING VAN DIT LEVEN was, is en zal worden VAN ZICH VOOR TE BEREIDEN OP WAT ER NA DE DOOD KOMT, EN DIT DOOR IN DIT LEVEN TE WERKEN AAN KENNIS EN ZELFKENNIS…en DAARDOOR OP ALLERLEI MANIEREN BIJ TE DRAGEN AAN EEN KWALITATIEVE VERBETERING VAN DE LEVENSVOORWAARDEN OP AARDE.
Het leven kon niet alleen genetisch, maar ook via de oude natuurelementen doorgegeven worden onder de vorm van energie…indien het daartoe de kracht toe verworven had. Belangrijk bij dit alles was te beseffen dat je altijd nog opgenomen kon zijn in de dimensie die je verlaten had…niet alleen genetisch maar ook in de natuurelementen waarin je uiteengevallen was.

Zelfs verleden, heden en toekomst was één en voor sommigen in hoge mate op voorhand aanvoelbaar.

 

Ik kon dit vanuit m’n nieuwe aanvoelen doorgeven aan een schrijver, die net als ik intensief met deze dingen des levens bezig was. Ik kon zijn zoektocht helpen afronden….en bewees hem via zijn eigen geschrijf, dat alleen het goede, de bron van alles, ‘terugkeren’ kon….want ik wist dat hij nog altijd ‘bewijzen’ nodig had.       Hij wist via de wetenschap om, dat het niets niet kon bestaan, want dat wat ’niets’ dreigde te worden; kleiner of gelijk aan nul dus: ontplofte…iets zonder inhoud had geen zin…kon niet meer bestaan bij de overgang naar iets anders.

Hij wist dat de elektronen de onvernietigbare eeuwige bouwstenen van alles waren. Hij wist veel over de elementen en het elektronenspel van de proton-geladen atoomkernen of hun neutrontoestand van onverschillig evenwicht. In zijn verstandelijk bewustzijn reikte ik hem via via de symbolische of zakelijke informatie aan die hij nodig had voor de gelijkenissen met de gebeurtenissen in de mensenwereld rondom hem.

Hij was enorm benieuwd naar de dingen die ik hem op allerlei manieren duidelijk maakte, zonder dat hij zich daar altijd bewust van was (24/4/2011)

Hij vermoedde zelfs welke figuren ik hem in zijn leven deed tegenkomen om die en die ervaringen op te doen of dat of dat boek voor hem te kopen…en zo verder.     Ook ik zocht eens naar het antwoord op de vraag waar ik hetgeen ik zelf niet wist vandaan haalde…vanuit mijn’ daarna maals’ .

Zijn bewustzijn bloeide nog meer open toen hij besefte dat bij elke ontbinding in om het even welke evolutiefase (fysica, chemie, atoom, cel…)het bewustzijn  van die elementen zich via hun elektronen naar de nog niet -ontbonden, nog niet afgestorven elementen en hun combinaties verplaatst…OPDAT DE WIJSHEID VAN DIE KOMBINATIES EN DE AFZONDERLIJKE ELEMENTEN NIET VERLOREN ZOU GAAN…KAN GAAN. Alleen de manier waarop dit op persoonlijke en collectieve vlakken zich beetje bij beetje of ineens realiseert , was niet altijd na te gaan.

FYSICA EN CHEMIE WERDEN BIOLOGIE OMDAT DE GRONDWET VAN HET BESTAAN DE EVOLUTIE NAAR MEER EN MEER BEWUSTZIJN IS. De eerste cellen ‘stierven’(ontbonden) zonder zich kunnen voort te planten.

Het bewustzijn van die afgestorven cellen kwam als een soort andere energie op ‘bezoek’ bij de volgende cellen die nog geproduceerd werden via de ‘navelstreng’ die hen met de natuur verbond, toen ze nog geen zich onafhankelijk bewegende organismen gevormd hadden.

Het bezoek had een ‘raadgevende’ soort leidende functie dat leidde tot het DELINGSPROCES van de cel; waardoor organismen op termijn meer zelfstandig konden bestaan en hun bewustzijn zichzelf boven dat van de gewone elementen uittilde, verrijkte. DE OERLES DIE DE NATUUR ONS GAF WAS SIMPEL …om te kunnen overleven moest je DELEN

De stap van dier naar mens en van mens naar meer en meer mens; was ook de evolutie van beschouwelijk naar boven beschouwelijk.

Mensen gingen allerlei soorten relaties met mekaar aan.

Eerst in hun stam, dan in hun dorp, later in hun stad. Op een dorpskerkhof kan je zien dat het 'zijn'  veel combinaties uitprobeert om via het spel van aantrekking en afstoting, van tegengesteld en gelijkgezind tot een soort 'filtering' van het verleden door het heden te komen.

Armoede, oorlogen en natuurrampen hebben dit willen 'zijn' van het 'zijn' om verklaarbare en onverklaarbare redenen doorkruist...en hoeven dat niet blijven te doen. Daar moeten we ons bewust van worden.

In zijn schriften had de schrijver tal van aantekeningen over voorvallen en paralellen opgetekend. Er zaten wel tal van voorbeelden in die, wat hij met 'bijzondere energie' bedoelde, illustreerden, maar het zou zijn krachten te boven gaan indien hij dit soort zaken die hij de voorbije tien jaar genoteerd had, weer opdiepen moest.            Misschien kon hij er nu, dag na dag, verslag over uitbrengen; niet meer in de korte notitievorm waar hij alleen aan uit kon, maar in een meer verhalende vorm. Eén dag alleen al bestond uit duizenden details.

Elk verhaal dat hij schreef, zou, indien je er zou op in zoemen bijna oneindig veel micro-vertakkingen hebben, zodat het beschrijven van de banden met het oneindige macro-geheel onmogelijk worden zou. Een Ierse schrijver had de dag van gisteren, een honderd jaar geleden, zestien juni 1904 eens in één boek 'samengevat'. Honderd jaar later nam de schrijver die dag gisteren de hele dag door notities over wat zijn hogere dimensiewereld  hem ingaf. Hij ging iets met zijn werk doen.         'Wij', verplichten hem daar niet toe...en gaven hem langs gebeurtenissen en gedachten om, enkele 'verkeersborden' op zijn reis mee.

Hij had ondertussen een hecht geloof dat alles waar hij mee zat z'n eigen wel uitwijzen zou. Meer en meer spitste zijn zoektocht naar de zin van het leven zich toe op de relatie met de dood. Zou hij z'n visie niet eerder moeten vereenvoudigen dan ze gecompliceerder te maken ? Je had enerzijds de genetisch-biologische link en anderzijds de link met de natuurelementen waar we in uiteenvallen.                      Waar waren de doden naartoe...?

'Simpel toch', had hij gisteren na een reeks onnavolgbare notities besloten. Ze zijn niet méér meer dan de biologische vertakkingen waaruit ze zelf voortkwamen en waarvan er nog meer dan vijf miljard leven én ook licht en lucht en de vele soorten golven en mineralen waarin ze uiteenvielen. Misschien is er wel helemaal geen link meer met hun bewustzijn zoals zij dat hadden, en is het bewustzijn van de natuurelementen op zich vele malen sterker dan welk bewustzijn je ook in de klassieke vorm van leven aan wijsheid vergaren kan.

De 'stilte' was de taal van de 'engelen'. Het 'geluid' kwam van de levenden uit.

Eigenlijk was er niets dood, want de doden waren weer helemaal natuur geworden en de natuur leeft ook. Geen wonder dat de schrijver zich te midden van landschappen en stilte zo 'kort' bij alles voelde. De 'stemmen' in het hoofd van de schrijver, waren niet alleen zijn 'gedachten'...maar misschien ook hun stemmen onderling of één van hun stemmen die zomaar wat aan hem doorgaf. Waren zij eigenlijk niet de dirigenten van het aardse gebeuren, een soort 'bruggen' die voortdurend berekenden wat vanuit een bepaalde benarde of amusante situatie beneden, gezien de omstandigheden, de 'voorlopig beste' uitweg of oplossing was ? Het waren zij, zijn 'stemmen' die hem het lijden en de vreugde lieten ervaren om te kunnen praten met mensen die ergens op een bepaald deel of op het geheel van hun leven 'in nood', 'lijdend' waren of aangename dingen te delen hadden.

Het waren die 'stemmen', die ontmoetingen voorbereiden en lieten gebeuren en weer afspringen. Ze leefden in een totaal andere wereld...die geesten. Voor hen was een 'binnenkoer' met vier muren geen gewone koer...maar een woning zonder dak.       Bij alles wat ze deden, dachten ze in symboliek. Eén lijdende mens, vertegenwoordigde voor hen de lijdende mensheid.

Eén gelukkige mens, de totale vreugde.

Voortdurend bouwde de andere wereld ook 'spanningen' tussen mensen op.

Die spanningen moesten dan tot ontladingen leiden die hun lijden op termijn 'overbodig' maakten. Wat de ene generatie niet overwint moet de andere doen opklaren.

Dat was dan wel wat anders dan de medische wereld die het lijden wel voor een stuk wegnemen kon, maar toch de lijven van voornamelijk de ouden van dagen zo commercialiseerde dat het lijden tot aan de dood geld opbracht. Hoewel het psychische lijden met het fysieke lijden verbonden is, kan een psychische (soms fysische) ontlading van spanningen tussen mensen blijvend heil voor alle betrokken partijen meebrengen.

De dingen zijn dan eindelijk eens gezegd zoals ze gevoeld worden. Diegene die de andere 'gebruikte' of 'benadeelde' blijft achter met de confrontatie met de 'waarheid', de andere zou er versterkt moeten uitkomen indien hij zich niet aan de door 'de op zijn plaats gezette' gelanceerde 'schuldgevoelens' vangen laat. Er hoeven daarom nog geen woorden te worden uitgesproken of mimiek te worden geanalyseerd...het hele proces 'hangt' in de lucht...alhoewel het de daden en woorden zijn die het laten ontploffen.

'Die stemmen toch, die stemmen toch', dacht de schrijver. Negatieve stemmen van zij die er niet meer waren, waren alleen een gevolg van daden uit het verleden. Alleen het positieve van zij die waren heengegaan kon nog doorkomen. Hadden de ‘hierna -maalers’  zelf alleen nog last van het negatieve van de gestorvenen...niet echt last als ze hier maar wijs genoeg geworden waren misschien ?

Om niet gek te worden besloot hij alle gebeuren maar als één eenheid te zien.

Die andere wereld moest gewoon ook van materie zijn...maar een materie van een andere soort. Misschien waren 'vuur' of andere voor ons ongekende intensiteiten van licht daar voor hen wel even gewoon als water en lucht hier voor ons. Zou er geen tussenruimte zijn waar beide werelden mekaar konden raken ?                                 Een soort spiegelruimte als de stof waar dromen zijn van gemaakt ? Het was ofwel dat of het helemaal terug uiteenvallen in de elementen : 'het terug naar het begin van de wereld worden gestuurd'...'Nee, beide,' dacht de schrijver dan zoals steeds z'n gedachten weer aanvullend.

Het heelal was één lichaam...kon hij daar niet uit besluiten dat alles binnen hemzelf te vinden was...en dat hij meer aandacht moest hebben voor wat zich innerlijk in hem als observatie bewoog ? Wat had het allemaal voor zin hier beneden ?                    Echt leren beleven wat 'mens zijn' is...en tegelijk door het evenwicht dat je zo bereikt, dichter bij die wereld aan de overzijde komen ?

Ze wilden ons veel leren...wij wilden ons veel leren : zelfstandigheid bijvoorbeeld.        Of hoe we ons door ons voorgevoel kunnen laten leiden. Het ontdekken van opgaven die typisch voor ons zijn weggelegd. Het weten dat hoe meer je een antwoord echt vraagt, dat dat er ook komt...via ervaringen en dromen allerhande, via anderen of je eigen diepten en hoogten. De vraag moet alleen goed gesteld zijn en het verlangen eerlijk en van negatieve emoties ontdaan. 'Tussen de twee werelden kan er geen wisselwerking zijn als je teveel aan zware emoties vastzit', dacht de schrijver. Helpen zij door ons en wij hen door onszelf ? Tweerichtingsverkeer. Korte ontmoetingen in een soort midden; maar waarvan de invloeden op lange termijn doorwerken.

Leren van ons niet door illusies te laten leiden...begint dat niet als je eerst al in enkele klassieke vallen gelopen bent ? Waren die krachten van de overkant niet een soort geestelijke ouders voor ons ? Leerden ze ons via de hindernissen die we op onze levensweg namen ? Of speelden wij hier beneden niet juist het spel, het theater dat zij nodig hebben om te leren wat zij bij hun aardse leven op 't eind nog niet hadden begrepen ? Stukken van onze verledens aan de andere helft van 't bestaan, en wij, beiden doorgroeiend naar andere inzichten dan de verworvene, beide gevend en nemend, lerend en onderwijzend.

Met ons verstand kunnen we veel begrijpen...zoals ...'wat is lucht, wat is licht' enz.. .

Maar wat draagt die lucht en dat licht in z'n antimaterie aan geestelijke power...dat is wel effe iets anders. De schrijver probeerde het allemaal niet meer voor z'n eigen uit te leggen en was al blij als hij het gewoon beleven kon. Met zo'n dingen kon je trouwens niet of moeilijk naar buiten komen...zonder voor 'gek' te worden aanzien. Ieder woord had zijn eigen diepe betekenis, het was niet juist dat woord, maar de hele symbolische lading die het dekte. Nervositeit was niet alleen het medisch fenomeen, maar was ook een 'organisatie' zonder leiding.

Het altijd zoeken naar innerlijk evenwicht had ook redenen waarvan de oorzaken vaak bij anderen verborgen lagen. Je werd toch altijd geduwd naar waar je moest zijn...de kleinste reden was goed om je op een pad met grotere gevolgen te sturen...en dat begreep je vaak niet, of alleen maar achteraf.           

De schrijver ging slapen. Hij droomde dat hij een cabaretavond gaf.

Hij werd wakker en wist maar niet wat hij juist gedroomd had.                                    In de loop van de dag probeerde hij wat voorbeelden voor zijn theorieën te vinden. Hij zocht in zijn archieven en vond een heel oud gedicht van hem, geschreven lang vóór hij met dat leven na de dood zo intensief bezig was.                                          En hij schreef er nog één en nog een tekst…

 

na de dood

De stilte,

is allen die niet meer bestaan

is opkomen en overgaan,

is terug naar onze essentie

in stille beelden blijven ze voor de levenden achter

wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt

wat blijft, onze menselijke waarde;

licht, schijnend in licht,

met de lucht ingeademd door de nog ademende

Licht,

is ook die die er niet meer zijn

Lucht,

doet niemand pijn

Tijdens de zwaarte van het leven reeds even

stilte, lucht en licht zijn,

ze zijn wie de heengegane waren.

 

 

 

ode aan een punt

vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven,

in het punt van waarheid, echtheid

waarrond alles cirkelt, dacht ik zo

...behoed het willen weten van verscheuren

...behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven

...kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant

Troebel witte stilte, vertel me van het luisteren

Sterre verre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling

kijk uit naar een brug naar ergens

vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen

leef, mens leef, weef mens weef

te midden het stille, eenvoudige en goede

dankbaar voor al het goede en mooie,

zelf te zien, zelf te zoeken;

dwars  doorheen  kortzichtige  onwetendheid

o combination, piece for the mystery of life

 

 

Het probleem

 

 

 

"'Het probleem met alles tussen leven en dood is dat we niet weten of de info die we over een bepaalde persoon of peronen binnenkrijgen, na analyse ofwel naar een hogere hierarchie gaat ofwel door de bewuste personen zelf als energie gebruikt wordt om uit bepaalde moeilijke situatie te geraken...ofwel gaat naar personen die eens hebben geleefd en ook al met deze moeilijkheden hadden te maken...waarschijnlijk naar een combinatie van de drie mogelijkheden...op basis van het gegeven dat het goede dat mensen ooit deden, de energie daarvan, nog kan worden aangewend door diegenen die op een bepaalde manier de verlengstukken van vorige verhaallijnen waren...op voorwaarde dat ze zichzelf niet overwegend door negatieve emoties laten overweldigen hebben en ze er niet los van raakten, bij wijze van spreken."'.

 

 

19:32 Gepost door combination in filosofische essays, kortverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-11

titels van filosofische essays c.o.

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2009/10/20...

vandaag op http://noemgodgewoonhetleven.skynetblogs.be  de geschiedenis van de filosofie 1&2 theatermonoloog uit 2004  c.o.

IMGA0034.JPG

20:23 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-01-11

Archief-tip

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archives/    handig om ondermeer de eigen essays op te zoeken

090.JPG

18:11 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-10

handig om essays op te zoeken

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archives/category/...

15:46 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-07-10

Afscheid van het zoeken

IMGA0078.JPG

Aan mezelf en wie dit leest :

Het verhaal van een zoektocht naar de verschillende zinnen van het leven in zinnen beschrijven, kan je op verschillende manieren. Het verhaal van die zoekttocht hoeft zelfs niet beschreven te worden en een afscheid leidt telkenmale opnieuw nieuwe hoofdstukken in. Je kan je beperken tot het beleven van al die afleveringen in die eindeloze dagelijkse zoektocht, tot de woorden en andere ervaringen die je met mensen uitwisselt en in praktische of wezenlijke wijsheid voor jezelf en anderen probeert om te zetten. Indien je nooit in je leven de behoefte voelde groeien om ook iets met het geschreven woord uit te drukken is leven en beleven en interpreteren op zich al voldoende. 'Zoeken', al die domeinen in het leven verbinden, doe je pas wanneer de intensiteit van je leven te groot wordt. Schrijven is niet alleen een manier om iets daarvan in een bepaalde literaire vorm uit te drukken...het kan ook tegelijk een soort meditatieoefening zijn.

Schrijven over een zo breed mogelijke zin van het leven of gewoon proberen uitdrukken wat het is, is niet alleen je concentreren en dieptes en hoogtes proberen aanraken, het is proberen vertolken wat ons bewustzijn is, waar het vandaan komt en hoe het in ons werkt, hoe het tussen mensen in het wezenlijke in eenieder probeert te bewegen.

Om de vraag naar het waarom van dit alles ook nog veelzijdig te kunnen beantwoorden, moet je een beetje een detective zijn, een filosofische speurneus hebben, een intuitie voor het spiritueel verbindende ontwikkelen. De zoektocht naar tal van inzichten, vereist niet alleen objectieve kennis van de wetenschappen, maar het zich bekwamen in tal van subjectieve vaardigheden en talenten zoals psychologisch inzicht en vooral naast op tijd een portie theorie, vooral veel praktijk. Tal van moeilijkheden kunnen het proces van zingeving hinderen én toch tegelijk vooruit helpen. Psychologische inzichten aanleren is bijvoorbeeld zelden of nog niet mogelijk zonder confrontaties met al die mensen die het moeilijk hebben met zaken als hebzucht, jaloezie en tal van andere angsten en negatieve emoties. Mensen leren aanvoelen, begrijpen en vooral doorzien,je steeds bewuster willen worden van hoe de wereld in mekaar zit... is niet alleen belangrijk om met mekaar kunnen om te gaan in elke soort van relatie...het is tevens én belangrijk voor je eigen evolutie als mens én noodzakelijk om als samenleving aan een vooruitstrevend sociaal en politiek bestaan te kunnen werken. Uitgangspunt van het theoretisch punt van dit verhaal, is, zoals ik al in tal van essays en andere literaire vormen omschreef; het feit dat alles wat 'is' een vorm heeft en energetisch geladen is...spoken bestaan dus niet...hetgeen bepaalde spirituele energieën die niet wetenschappelijk aan te tonen zijn, niet uitsluit. Het leven is een eeuwig verschijnsel, maar hoe dat in zijn werk gaat...valt niet helemaal via wetenschappelijke criteria te benaderen...hierbij kan de kunst ons misschien helpen...voor meer filosofische en wetenschappelijke benaderingen én een artistieke inbreng om deze te ondersteunen, verwijs ik u graag door naar een aantal van de voornaamste bijdragen op een aantal blogs dienaangaande : ( zie de linken). Wil je echt mee zijn met het op een diepzinniger manier observeren van de praktijk van het leven, is het geen overbodige luxe van een inspanning te WILLEN doen op het theoretische vlak...ook de kunst die dit kan voortbrengen is hiermee gediend.

Het geheim van het 'al' ligt bij wijze van spreken en schrijven en aanvoelen zowel in wat het verhaal van de kosmos voor en met ons tot stand bracht op micro en macro niveau, als ook, voor wat konkreet de boom betreft, zowel in het takje als in de wortel. Je kan filosofische wijsheden chronologisch proberen duiden, maar ook vertrekken van in het persoonlijke leven zelf. Uiteindelijk ga je een steeds bewustere manier van bestaan bereiken, waarvan de vruchten bijna onbeschrijfbaar zullen blijken in het dagelijkse en...eeuwige in dit leven als oneindig geheel.

Nogmaals, je kan deze intelektuele en literaire oefening ook overslaan en je gewoon concentreren op welke rol je meent te moeten spelen in het leven van anderen en in samenleving...hetgeen ook zal leiden tot inzicht in je zelf.

Misschien tot een volgend hoofdstuk of tot ze allen bijna weer voorlopig voltooid zijn.

14:44 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: afscheid, het, zoeken |  Facebook |

01-06-10

nieuwste citaten octo

IMG_0518

Een training in inzicht en resistentie, is het leven.

Mekaar kunnen uitstaan en weten hoe met mekaar omgaan, kan je leren

Er zijn altijd speciale en gewone redenen waarom mensen niet met mekaar omkunnen.

De hele strenge winter, na lentewerk beschouwd, een echte prestatie achter de rug.

Geen slaaf van het geld worden en dan sterven.

Denk aan 'n personage uit je leven,'n biblioteek met boeken,hoofdstukken opent zich.

Hoe hoger de wijsheid,hoe meer intensiteit van observatie, kalmte, hoe rijper de raad.

Zo'n vreemd voorgevoel over anderen of jezelf, waar komt dat van ?

Soms onthouden we alleen de dialogen die we verkeerd interpreteerden.

Analyseren wat er werkelijk gebeurde, gebeurdt soms op lange termijn,achteraf.

Positief leren denken heeft soms eigen conflikten nodig.

Teveel afgedreven van waarmee je meer zou moeten bezig zijn, schaadt dat niet ?

Bestaan, altijd in functie van de energie die je overal achterliet,altijd weer opwekt.

De ziel in een biologsch huis, embryo van of transformator naar een spirituele wereld ?

Ratio en Logica worden nogal een verliefd op Muze,Fantasie en baren inspiratie.

Waarom zou een eerste indruk toch vaak zo belangrijk zijn ?

Heb je soms ook dat gevoel dat iets heel grappigs staat te gebeuren ?

Blijven doen waar je een hekel aan hebt, heeft zelden voordelen.

Uit vrije wil iets beslissends en ingrijpends doen, krachtig iets.

Als je je té goed voelt, komt de polariteit daarvan al gauw om de hoek kijken.

Wat gebeurdt, gebeurdt op tijd op de schaal van evolutie.

Ineens kan er iets totaal vergeten opnieuw opduiken ,des te beter nét je dat nodig hebt.

Orienteren op eigen sterkte om de eigen koers te kunnen aanhouden.

Je kan anderen wenken geven, het stuur van hun fiets hebben ze zelf vast.

Soms verbergt men info voor je, soms verberg je best zelf een beetje.

Kennis, rode loper voor de spiritualiteit.

Gewicht loslaten door lachen, observeren,douchen, bewegen,wc....

Heerlijk als je gedachten niet stokken en alles zomaar door je vloeit.

Waanzin is soms een crash van vliegen op te grote hoogte of te lang kruipen op grond

Afstand en samen weg afleggen, beide nodig.

Interactie in hoe dingen tot stand komen door mensen, opmerkelijk fenomeen.

Beelden die uitgroeien tot symbolen van, tekens van het zijn.

Intuitie staat symbool voor waar de ziel het spirituele raakt.

Interpretatie van gebeurtenissen en emoties en gevoelens, een levensopdracht.

Je innercommunicatie op punt stellen, voorwaarde voor een spirituele visie.

Niet uitgesproken woorden en leren luisteren zijn partners.

Intuïtieve en spirituele analyses raken mekaar.

Zoals het weer veranderen ook stemmingen door allerlei factoren.

Het positieve voorbereiden van momenten en hun personen dient de dialoog.

Een goed gevoel proberen vast houden maakt veel meer mogelijk.

Vragen stellen aan jezelf, aan anderen, op het hoger bewuste gericht.

In relaties de mogelijkheden duidelijk van de moeilijkheden onderscheiden.

Een zin vol woorden kan een praktische, psychologische en spirituele waarde hebben.

Ook woorden zijn symbolen van het dagdagelijkse tot het spirituele.

Ruimte en tijd, veel relatiever dan we zouden kunnnen veronderstellen.

Een opdracht als positieve wens in de richting van een andere aanvaarden, brengt heil.

Gewoon kracht vragen helpt, wanneer ze ontbreekt.

De genezende werking van juiste beeldvorming en inzichten,er zijn geen studies over.

In elke periode van je leven verwek je in waar je dan mee bezig bent.(zijn kunt)

Gedachteöverdracht zonder woorden wordt mogelijker bij intenser bestaan.

Geheel der gebeurtenissen en toestanden,onlosmakelijk met evolutie personages.

Het DNA,waar het verleden woont en werkt

Hoog inzetten om iets te bereiken, zelfs al gaat het per stap en is de top voor anderen

Via al die personages in je leven begrijp je het totale plaatje meer en meer of minder en minder.

Een zoeker naar zin is eigenlijk een detective.

Magisch magnetisme, duiven vinden hun weg terug zonder gps.

Alles als een remix van het vorige, met steeds weer meer bewustzijn en skills.

Dood.Als je in je eindstation voor de 'zee' afstapt en niet verder kan,ben je nog ergens.

Straling.Fysische,chemische,bio,denk,ziele,kunst,geestesWERELD.Straling.Eenheid.

Laat ons niet mekaars vulkaan zijn die ons belet van te vliegen.

Barst maar eens goed uit dat het over is.

Begrijp wie je bent en dat je voor een stuk bent wat en wie je naar hebt gezocht.

Het zijn is kleiner en neemt toch meer plaats in dan de groffe materie.

Zekerheden kunnen zo eenvoudig zijn, elk kent zijn eigen geaardheid in feite.

Evolutie van straling tot onze ziel en weer geest,straling. Heilige drievuldigheid.

Werp het dopje van een citroen in water en je ziet de zon en kringen der planeten.

Zijn plantenzaadjes in de lucht zich bewust waar ze naar toe moeten om te aarden ?

Zin en ziek hebben meer met mekaar te maken dan men denkt.

Leven, levens, voortdurend voorbereid.

Op takken van de boom van verontwaardiging kunnen scheuten van inzicht uitschieten.

To be or not to be, but what is to be ?

 IMGA0040.JPG

vervolg

 

Oppassen met aannemen van haast onmogelijke werken.

Ook jij bent een stuk van de oplossing.

Doen wat je voelt dat ok is, moment per moment.

Dichter bij spirituele raken is facetten van de ziel van het totale bestaan doorleven.

Verbinden van de eerste indruk met de voorlopig laatste...doorlopende analyses.

't Meeste confronterende waarheid te verwerken,grootste kans op verdringen.

Ongemakken zijn er niet om op anderen af te wentelen.

Karma zoekt altijd evenwichten tijdens dit leven zelf dat we proberen het door te geven.

Kennen alle personages de betekenis van de stukken waarin ze spelen ?

Emotioneel is dit een zowel gevaarlijke als hemelse wereld.

Produceert onze biozielspirit niet betere stoffen om kalmte te bereiken dan pillen ?

Je weet maar wie je bent als je weet waar je vandaan komt en waar je staat.

Van jongsafaan weten wat voor je ligt, zo werkt het niet,al kloppen vermoedens eens.

Die en die ga je tegenkomen en dat en dat ervaren,geleidelijk weten waarom.

Dood.Uiteenvallen elementen. Straling. Genetische verbondenheid.Uitwisseling ?

Leven is dagelijkse voorbereiding van verbetering van het kwalitatieve bestaan.

Niet te doen, alle inspiratie proberen te onthouden, dat zoekt zijn wegen wel.

Wijsheid komt niet alleen op een top, ook bij het dalen,stijgen,rusten,bezinnen... .

Dromen, soms surrealistische remix, kunstwerkjes mét en zonder boodschap.

Mensen, op hun best wanneer je de stukjes onopgeloste negativiteit niet merkt.

Aarde...hiernamaal...daarnamaals...altijd een NU is een eenvoudiger voorstelling.

Bestaat 'tijd' alleen voor hen die zich niet goed in hun vel voelen ?

Het verleden, 'heengeganen', altijd één in het repeteren (NU)van de volgende show.

Zowel de geletterde als de ongeletterde snappen niet alle structuren.

Energie is ook : uiten woorden,handelen,geloof in het mooie en goede,hoop,... .

Inzicht dat tot +Energie leidt,wordt gedeeld, uitgewisseld,ervaren,niet zomaar afgetapt

Je kan en hoeft niet iedereens leed aan te kunnen.

Onnodig blijven slikken en incaseren zonder te leren...ach kom nou !

Te dit en te dat, veelal op te lossen door TEvreden.

'Waar is de nacht alweer naartoe, 'denk je al eens bij het morgenlicht.

Elk ontwaken is een kans op een vervolg.

Iemand aan je zijde willen en je alleen aan jezelf intereseren...is bijna leegte.

In het boek van 't al is elke mens een hoofdstuk.

Jezelf tot leven wekken is de wortels van je angsten uittrekken en inzichten planten.

Machtig gevoel op momenten dat alles achter je waarachtig zin heeft gehad.

Vanuit de beweegredenen van velen neemt men aan het leven deel.

Je hebt het of je hebt het niet of nauwelijks,je kan het wel leren verwerven.Wat ?

De zin van het zinvolle, soms nauwelijks te achterhalen, onzin is soms duidelijker.

 

Worden is ervaren door observeren en handelen of niet handelen, door de juiste woorden of het gepaste zwijgen, door leren luisteren...heel gunstig voor alle gedachten die leiden tot juiste inzichten in functie van goede doelen tijdens het proces van interpreteren van de onevenwichten.

 

Is alles dan toch te gek voor woorden ?

'Relier' is zich bijvb.verbinden met het geheel van 'zijn',kerken maakten er 'religion' van.

Las al eens wat onthechting aan alles en veel in, de natuur wacht buiten op je.

Ervaren observeren, becommentariëren, los van druk der omstandigheden.Opgave !

 

Gezondheid is een onderschat geluk.

Wens op tijd wat veiligheid en goede dingen voor mensen om je heen.

co 2010

09:14 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citaten, dichter, ziel |  Facebook |

27-05-10

Wat is dat 'zijn' van ons toch ?

IMGA0044.JPG

zijn of niet zijn, maar wat is zijn ?

 

Het begin der tijden heeft nooit bestaan.

We geven en nemen en laten onze sporen na.

Omstandigheden verschilden, we evolueerden...naar meer bewuste energie.

Ook als op een dag blijkt dat ons 'zijn' er niet meer is...en ons als hopelijk verrijkte straling verliet.

Terug naar de roots van biologsch leven, de straling.

Er zijn een aantal mogelijkheden als men over de essentie van het leven wil communiceren.

Ik kan jullie docu's over de schoonheid van het universum doorspelen.

Of foto's, muziek...of jullie aanmoedigen om jullie artistieke talenten te benutten, te studeren...

Ik kan alles vertalen, jullie naar m'n blogs en hun linken en die van anderen doorverwijzen.

Ik zou kunnen verhalen vertellen over de rol die we in het leven van anderen spelen.

Ik zou je kunnen uitnodigen om er over komen te praten of te mailen.

Ik zou video's kunnen posten met ingesproken inhoud.

De inspanning om het leven te begrijpen vertrekt echter voornamelijk van je eigen leven.

Tijdens onze levens evolueren we, gelijklopend aan onze graden van bewustzijn, kennis,ontmoetingen.

Eenieder moet zijn eigen ervaringen doorleven,interpreteren, er mee omgaan, ze delen met anderen.

Leren over wat het leven is.

Leven is niet zomaar iets dat per ongeluk gebeurde.

Het is iets helemaal spiritueels dat zich na een bigbang via straling in materie vertaalde.

Waarom was er een bigbang, waarschijnlijk in een reeks van bigbangs ?

Omdat iets dat dreigt kleiner of gelijk aan nul te worden de tendens tot ontploffen vertoont.

Symbolisch betekent dit dat iets zonder vorm niet kan bestaan.

Als iets zonder inhoud,vorm dreigt te vallen, betekenisloos wordt, gaat het in een andere energie over.

Wegens de druk om te evolueren is levensduurte van energie in een bepaalde vorm beperkt.

Of het nu om materie of biowereld of relaties gaat , basiswet van het bestaan is 'het zin hebben'.

De weg van straling tot atoom, molecule en cel, organisme en onszelf; of van stam tot de samenlevingen van nu alles zit voortdurend in evolutie.

In iedere episode zijn er wetten van aantrekkingskracht die een rol spelen in evolutie van bewustzijn op iedere schaal.

Alles heeft een kern in de micro-en makrowereld.

Sterrenstelsels, atomen en alle atomen die ons innerlijke vormen.

Een atoom heeft een protonpositie(+)en een neutronstand(+--),de omgevende electronen zijn - geladen.

Symbolisch betekent dit dat een atoom of een persoon kan reageren op de omgeving, atomen met ladingen, wij met woorden, mimiek...allemaal vormen van complex samegestelde energie.

Er kan soms ook gekozen worden voor een houding van onverschillig evenwicht, niet reageren.(neutronpositie)

De filosofische vraag is, in hoeverre er keuzevrijheid is en hoe groot de rol van 'determinatie' of vrijheid is.

Wat we ook doen, bijna altijd is het onlosmakelijk verbonden wet wat en wie er aan ons voorafging en hoe we daar zelf als niet geheel nieuwe mix aan karaktereigenschappen op reageerden.

Alles kan altijd logisch-wetenschappelijk verklaard worden...zin en symboliek ervan blijven niet minder boeiend.

Als we de wetenschap op die manier interpreteren krijgt alle gebeuren een zin en een doel.

Leven werd als het ware reeds in het verleden voorbereid met meer en meer bewustzijn als doel.

We hebben een keuze, ons intereseren voor wat vorsers, filosofen,schrijfers te vertellen hebben of niet.

We kunnen de hele dag computergames spelen of ons bezig houden met wat er in de samenleving gaande is.

We kunnen proberen peilen naar hoe het gesteld is met de zielen van diegenen die we meer of minder kennen.

Waar we op lange termijn van gemakkelijk tot moeilijker, niet kunnen aan ontsnappen, zijn de onwaarheden die men ons vertelde of hetgeen we ons zelf wijsmaakten.

co

to be or not to be, but what is 'to be' ?

The begining of time never existed.

We give and take and leave our traces.

Circumstances were always different, 'evolution' you know,... 'beiing' was, is, will always be one.

Even when on a sudden day it looks like 'beiing' isn't there any more.

Maybe it left us, hopefully, as enriched radiation. Back to the roorts of biological life.

There are a number of ways to express oneself if one wants to communicate about the essence of life.

I could pass you films about the beauty of the universe.

I could show you pictures, send you some music, encourage you to use your artistic skills, your talents, study... .

I could translate some texts I wrote so far, guide you to my main blogs and their links and those of others.

I could tell you stories the roles in life we play for others.

I could invite you to come and talk about it or to react by email.

I could post videos with spoken explanation, but the effort to understand starts in your own environment.

It would lead us to far, in time, as one grows older and one learns to deal with emotions, one gets wiser... .

In our own lifetime we evoluate, based on our levels of consciousness and knowledge and people we meet.

Everyone has their own experiences in life to interpretate and deal with, learn and share with others.

Life is not just something that happened by coincidence.

It is something completely spiritual that translated itself in to matter starting from the radiation after a bigbang.

Why was there a bigbang, probably in a cycle of bigbangs ?

Because something that tends to become smaller or equal than zero tends to explote.

Symbolically (spiritually) this means that something without a form cannot exist.

When something tends to become meaningless, it disapears in to another form of energy.

Because of the growing pressure to evoluate, it's lifetime is limited.

Whether a social or an individual relationship, that basic law of 'making sense' controls all evolution.

The road from radiation to atom, molecule,cell, organisms...to us or from tribe to modern society...breads evolution.

In each episode their are laws of attraction that play their part in the game of growing consciousness.

Everything has a core in the micro and macro world. Galaxies, milky ways, stars, atoms...our own inner.

An atom has a proton (+) and neutron position (+-), the surrounding electrons are -

Symbolically this means that an atom or even a person can react or not, atoms with energy, we in words,mimicry...

or one can take an observatorish attitude...opting for a kind of indifferent balance.

Whatever we do always depends of what came in to existence before us.

Philosophically the question is : in how far are we free to choose and in how far are we determined by what and who ?

It might be a question over the border of those who lived and those who live.

One can interpretate something logically-scientifically or (and) symbolically.

If one considers science in this way, it not only tells us a scientific story, but one with a purpose.

Every life once lived, was preparated to become in to beiing aware of more and more.

We have a choice, taking an interest in what philosohers, writers...scientists said and say or not.

We can decide to play computergames all day and taking no intrest in what is goiing on in society.

We can chose to live without taking a real intrest in the souls of the ones we love or happen to know.

What we can not escape from is the untruth we believe in, because we were told so or because we made our selves believe in.

 

cohttp://bloggen.be/houdenvan123/

 

15:52 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spiritual, world, beiing, us |  Facebook |

28-04-10

Bevrediging in de virtuele wereld zoeken.Porno

bron youtube : the Shadows- Apache

Er is veel meer te doen om lichamelijke bevrediging in deze wereld met zijn bijvoorbeeld flink aangedikte kook-en eroscultuur, dan om  bevrediging door de wezenlijke ontmoeting met jezelf en anderen. De tweede soort bevrediging levert veel intenser 'zijn' op, meer kwaliteit dan kwantiteit op erotisch gebied ook uiteindelijk...maar ja, alles moet vlug-vlug en zo glamoureus en ingewikkeld als het leven van veel glitteridolen. Velen verliezen de mensen het kortst bij hen uit het oog.

Heel veel factoren dragen er toe bij dat we niet op een spontane manier over onze gevoelens kunnen praten en als de kinderen die we vroeger waren, gewoon spontaan met mekaar kunnen omgaan. De groeiende eenzaamheid en het zoeken naar lichamelijke bevrediging in de virtuele wereld...niet alleen een winstgevend gat in de markt, maar ook een groter en groter gat in ons wezen, als de verslaving aan neplichaamelijkheid  toeslaat :

http://heerlijkoverliefdepennen.skynetblogs.be/post/78477... 

21:10 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: porno, verslaving, wezenlijke, communicatie |  Facebook |

07-04-10

Agnosten : het zelf én de wereld kennen.

Wie zich zelf wil kennen moet ook de wereld leren kennen. Hoe meer hoe beter...je zelf beleven en waar nodig afstand nemen van. Wat is 'de wereld' dan ? Niet alleen datgene wat je via alle wetenschappen, inbegrepen de sociale en psychologische in praktijk en theorie kunt leren...ook even filosofisch stilstaan bij spirtueel belangrijke teksten zoals het Evangelie van Thomas, kan ontluisterend en 'verbindend' (de eigenlijke betekenis van religieus) werken.

Wie dat in detail wil doen, kan bijvoorbeeld op de link van vorige blogpost terrecht, bij één van diegenen die er al over publiceerden. Het is niet de bedoeling van deze tekst om opnieuw een poging te doen om deze teksten nog verder uit te diepen. Enkele dingen aanhalen die voor verdere interpretatie vatbaar zijn eerder.

Het is evident dat een aantal dogma's waarmee men de klassieke gelovigen opzadelde door de woorden uit het evangelie van Thomas meer in de richting van aannemelijker stellingen verschuiven.  Dingen die men als kind al niet verstond : de maagdelijkheid van de moeder van J.Christus, het feit dat door de kruisdood deze mens ons heeft 'verlost', uitdrukkingen zoals het Lam Gods enz... . De vasstelling dat 'het rijk Gods' vooral in het innerlijke te zoeken is en niet zo dadelijk iets is waarop eeuwen moet gewacht worden, kan de zoekende mens ook alleen maar motiveren. De vaak terugkomende tegenstelling tussen de buitenwereld en het innerlijke is ook een element dat tot bezinning aanzetten kan, al zijn beiden nauw verweven. Binnen en buiten zijn zelfs zo gekoppeld, dat 'het kind van zeven dagen en de mens van zeventig' weliswaar dezelfde zuivere kern nog kunnen hebben, maar in het kind is niet 'de leegte' waarnaar zo vaak verwezen wordt door auteurs, maar reeds een beknopte reeks opdrachten aanwezig waarmee elk wezen het leven op basis van 'het voorgaande' aanvat.  Over wat er nu na de dood gebeurt, bestaat er op deze blog een tekst die er via een prozastukje een enigszins andere voeling op nahoudt dan de gastauteur op deze blog gisteren.

Voor als U eens meer tijd heeft :

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/post/7405680/er-wa...

Tot daar een aantal bemerkingen over deze 'materie'. In andere essays die over de band tussen materie en eterie gaan kan U desgewenst zelf de verschillen gaan ontdekken.  Het hangt er maar van af hoe agnostisch je ingesteld bent en hoeveel tijd U er aan kan besteden...hoeft het niet voor U, geen probleem. Alles en iedereen heeft zijn redenen.  Verbazingwekkend is ook dat de houding ten opzichte van diegenen die te veel bezig zijn met het najagen van teveel wereldlijk bezit herhaaldelijk treffend geschetst wordt. Het belang angsten en andere vormen van negatieve emoties te boven te komen wordt ook vaak mooi omschreven.

En we hebben de tijd, om het met een eigentijdse vergelijking te zeggen : 'een bigbangcyclus is zo voorbij, relatief gesproken.

Filmpje over ontdekking Nag Hamadi-rollen :

http://www.youtube.com/watch?v=S21ClG44ftY&feature=re... 

 

 

16:23 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gnosis, agnost, filosofie, tekststudie |  Facebook |

30-03-10

De waarheid omtrent het leven.

Die waarheid omtrent het leven kan je stukje bij beetje terugvinden in wetenschappen, filosofie,sommige oude teksten, diegenen die voor jou het leven doorgaven ...maar het meest nog in diegenen met wie je het leven nu deelt...en vooral...in je bewustzijn van dag tot dag...in de rust in je zelf die leidt tot goeie innercommunicatie en die zich in woorden en beelden,dialogen enz...vertaalt. Moge de essays bij het begin van deze blog ook een bijdrage hiertoe zijn.

co

17:16 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-03-10

Filmreeks ontdekking DNA & enkele DZ-essays

bijlage filmreeks 'DNA, the molecule of life' 5 delen van 50 minuten voor mensen met tijd...op begrijpelijke wijze wordt aan de hand van de 'ineengestrengelde 'geschiedenis van de ontdekkers van de DNA structuur geschetst wat men met DNA bedoeld enz...  :

http://topdocumentaryfilms.com/dna-moleculelife/ 

 

Ter herinnering : Enkele Dichterbijdeziel- essays over de ziel :

-inleiding : 'het oorspronkelijke in ons'

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/post/7401176/het-oorspronkelijke-in-ons 

-'Leren beseffen wat de geest is'

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/post/7506513/leren-beseffen-wat-de-geest-is

-In den beginne was er het woord en de wetenschap ?

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/post/7421627/in-den-beginnewas-er-woord-en-wetenschap 

-Uitgangspunt dat kan tellen + verwijzing naar 56 andere essays,gedichten theatermonologen (waaronder enkele in lijst met titels op deze blog) :

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/post/7351155/uitgangspunt-dat-kan-tellen-

co

 

 

 

 

 

21:49 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geschiedenis, ontdekking, discovery, dna, history |  Facebook |

11-02-10

Geweten,wereldbeeld,ideologie

100_2204

Geweten,wereldbeeld, ideologie

Je vertrekt van je weten en geweten.

Hoe vermijden we dat er gewetenloze mensen verkozen worden ? 

Hoe kunnen we ons meer weerbaar opstellen tegenover het wereldgebeuren ? Door ons naast de interesse in onze naasten te interesseren voor filosofie, geschiedenis en politiek. Door onze konkrete levensomstandigheden te bestuderen, daar waar we wonen en werken en daar waar anderen wonen en werken. Door te beseffen dat de emotionele en psychologische problemen waar we bijna allemaal mee worden gekonfronteerd, ...door de huidige produktieritmes verergerd worden. Op de duur verkrijg je zo een wereldbeeld en ga je naar oplossingen zoeken.  Het zoeken naar die oplossingen brengt je in de buurt van wat we 'ideologie' noemen...een woord dat onterrecht, maar begrijpelijk een nare bijklank kreeg...een anti-sociale ideologie is geen ideologie, het is een leugen.

De geschiedenis en zijn huidige staat doet ons wel eens beschamend de wenkbrauwen fronsen. Dan is een sociale instelling, noem het ideologie, een manier om het leven te begrijpen. Bewustzijn en geweten worden uit de praktijk geboren en leiden tot theoretisch denken. Politiek is daar een treffend voorbeeld van. Soms zijn er illusies nodig om ons weer op de weg naar meer demokratie of inzicht te zetten.  Dezelfde lessen die de geschiedenis begeleiden, kunnen ook in onze eigen emotionele en intellektuele ontwikkeling teruggevonden worden.

Het huidige bewustzijnspeil van ons wereldbeeld, heeft altijd gevolgen op onze levensomstandigheden. Onze eerste taak is te begrijpen hoe de evolutie van onszelf en de maatschappij tot meer bewustzijn kan leiden...om uiteindelijk een betere leiding af te dwingen die het behoud van het leven op aarde garanderen kan.

Om je wereld verder te helpen de dag van  vandaag, in die echte film die leven noemt:

-Vindt je innerlijke kalmte, innerlijke kalmte leidt tot objektieve instellingen

-Informeer jezelf en anderen

-Los je relationele problemen op een menselijke manier op

-Denk ...voor je spreekt

-Ieder gevecht tegen kollega's, famillie en vrienden en geliefden ...is energie die je verkwist aan het werken aan een gezonde persoonlijke en publieke opinie

co

14:15 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geweten, wereldbeeld, ideologie |  Facebook |

31-01-10

Aan Iedereen die...

100_1260

als alle godsdiensten hun grote gelijk eens terzijde schoven en de mens meer als mens gingen zien (inbegrepen de personages uit de oude boeken zoals op de achtergrond)...dan zouden ze minder moeite met wetenschappen, elkaar en met het woord 'God' hebben, zoals in talrijke essays hier uitgelegd...evolutie naar de diepere zin van het persoonlijke en collectieve verleden vindt je ook NU en in de mensen die NU leven, als vervolg op wat er vóór hen gebeurde...leren begrijpen en sturen enz enz

aan iedereen die...

Die het leven hongerig liefhebben blijft. 

Die weet dat er niets zonder gekende of nog onbekende vormen van energie kan bestaan.

Die weet dat leegte niet bestaat, maar dat je ze in je leven wel oproepen en scheppen of overkomen kan. 

Die zich niet door de heersende ideologie laten overwoekeren heeft. 

Die in het bestaan allerhande soorten bewustmakende en levensnoodzakelijke evoluties naar meer zin ontdekt.

Die weet dat het nieuwe en het oerlijke, alhoewel verschillend van uiterlijk en inhoud nog altijd één willen zijn. 

Die denkt dat de dood slechts gedeeltelijke onbereikbaarheid is. 

Die vanuit diverse tastbare werkelijkheden zoals allerhande soorten wetenschappelijke kennis en diepgaand geanalyseerde gevoelens, reeds de kunst van het intuitieve innerlijke observeren beheerst. 

Die vanuit de kracht van deze innerkommunikatie probeert te kommunikeren. 

Die de waan en de echtheid, het kaf en het koren, al onderscheiden kan.         

Die weet dat ook de eenvoudigen van geest je kunnen vooruitstuwen.

Die weet dat eenvoud de sleutel tot het begrijpen van het complexe is. 

Die  de 'aanraking' en het 'betoverende'  in het lezen en uitspreken en vergelijken van woorden ervaart. 

Die de samenhang van de gebeurtenissen in z'n leven als wisselwerking met de totale eenheid van alles kan zien

...en daardoor zijn individueel en kollektief bewustzijn verhoogt.

Die weet dat het denken over z'n eigen leefwereld onlosmakelijk verbonden is met de totaliteit. 

Die, misschien onderbroken, maar immer konstant aan de kwaliteit van de communicatie rondom zich werkt.

Die begrijpt dat al het vorige in een nieuwe manier van met mekaar en zichzelf omgaan zal resulteren. 

Die beseft dat het beheersen van de dynamiek achter het persoonlijke samenleven van mensen; van de kleinste kernen tot de algehele wereldmaatschappij; dat dit alles al op zich een nieuwe vorm van kunst is... een kunst die van een gezonde innercommuniatie vertrekt. 

Die weet dat het individuele en kollektieve kennen tot een hogere mate van bewustzijn leidt...en dat dit bewustzijn de wegen naar het kwantitatief en kwalitatief betere opent. 

Die weet dat bepaalde juridische en morele wetten zowel veilligheid als bedreiging kunnen zijn. 

Die weet dat alles zich uiteindelijk toch ontwikkelt in de richting van wat het optimaal zijn kan.

Die weet dat gedachten en strukturen die het nefaste deel van het oude willen in leven houden op kleine en grote schaal schade aanrichten .

Die beseft dat sommigen die dit alles nog niet goed verwoorden kunnen, soms meer bereiken en soms meer uitstralen dan zij die dit alles snappen en uitleggen kunnen. 

Die met dit alles begaan wil zijn...omdat je er uiteindelijk niet meer los van geraken wil. 

Die de ware inhoud van het woord vrijheid snapt. 

Die vanuit zichzelf en anderen tot volle rijping komen wil.  Die op positieve en negatieve manier tot het opbouwen van mijn begrijpen heeft bijgedragen, van de holbewoner tot en met mijn huidige buur. 

Die weet dat geld alleen niet gelukkig maakt.

Die weet dat we met het woord 'God' eigenlijk de bovenmenselijke eigenschappen in onszelf bedoelen. 

                                                                                                                         Die Die weet dat alles wat bestaat zowel natuur en cultuur tegelijk is...en dat er niets anders kan bestaan.

Kortom : Graag leven, net als samenleven is de grootste kunst...innerkommunikatie is de nieuwste kunst.  »

co

17:46 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aanieder |  Facebook |

25-01-10

Mooi beschreven reactie.Gastauteur.

100_1151

Uit een heel oude mooie doos, als lezersreactie op een artikel over een fruitbedrijfsaga op FV,

bedankt mister G.H.

't zal wel gaan 'mister',ons mannen zeggen ja !

Mijn herinneringen dwingen me aanvullend te reageren. Alleen al om de pruimsoorten aldaar vermeld in hun kwaliteithoedanigheden in ere te herstellen en de promotiecampagnes hun nut te laten bewijzen
Waar is de tijd van de zuurzoete en wit-rozige Early Laxton, de goud-sappige Monsieur Jaune,
de ach zo kwetsbare Colombien, de zwaar beladen ofte de witte Reine Claude d’Oullens, de alombekende blauwe Monsieur Hâtif, de groene met rode wangetjes Reine Claude verte,
De verbluffende smaak van de Bleu de Belgique, de misprezen Belle de Louvain met de onmiskenbare gelijkenis op paterskloten, de groene “ reddel” onder de naam van Reine Claude crottéé.
En dan kwam september met zijn keiharde blauwe Monarch en per slot de echte confituurpruim onder de naam van Altesse naast de reuze langhoudbare Altesse Double ofte de Altesse de Liège.
Anna Späth was de meest lastige klant. Ze fungeerde meer als een bestuiverssoort.
Daarom veel geblaat maar weinig wol ttz veel bloesems maar geen opbrengst.
Aan die laatste kastaars werd al heel veel kou geleden met verkleumde handen en natte mouwen. De roestige en verregende najaarsblaadjes waren de laatste getuigen van een gevuld pruimenseizoen.
De laatste getuigen… mijn herinneringen brengen details naar boven aangaande hetgeen ik mocht lezen. Grootvader Frans was vriend aan huis bij Frans H en omgekeerd;
Ik zie nog het Chrevoletmodel van de jaren eind ’50 wiens “schoft” achteraan met stapels perzikenkistjes gevuld moesten worden, ’s morgensvroeg, bij ons de laatste halte, voor dat de reis naar Mechelenmarkt kon aanvatten. Een luxe voor ons in de hoogste graad: ons “markt” werd aan huis opgehaald. Enig nadeel was, na een dag van plukken en eindeloos sorteren met veel “foezel” langs de kanten voor het opvullen van de kistjes, was het de volgende ochtend zeer vroeg uit de veren.
Froezelpapier in alle kleuren. Immers, er waren nog geen plastieken onderleggers voor een stabiel transport langs de kasseiroutes naar Mechelen toe.
Heerlijk die perzikreuk. Maagdelijke kampioenen in hun frivole velletjes. Het aardsparadijs in miniverpakkingen. Hun namen verklappen favoriete soorten die best konden gedijen op de “hemelvlugge zandgrond van “Den Dieleberg” en de naburige “Steenpoelgrond” aan het gemeentehuis.
Op de etiketten kwamen namen als Madame Guard, Charles Ingouf, Vaes Oogst naast de onvolprezen Broechemse en de koninginnestukken van de Amsden. Elke plukdag werd bezegeld met een dael: uiterst voorzichtig plukken, zonder vingerafdrukken en stevig verpakken. De uiterste waardering.
Het werd een handwerk dat durfde uitlopen tot het donkerte. En dan kwam het …
Die avond werd “den 271 “ via de centrale van Winge gebeld om te zeggen hoeveel kratjes er klaar stonden. En hoeveel gewicht dat het uiteindelijk wel zou kunnen betekenen.
Aan de overzijde één en altijd hetzelfde antwoord:” ’t zal wel goin mister.” Want het ging altijd.
Ook als het niet ging. Of het nu veel of weinig was. Dat was zo in de beginperiode.
Later werd er inderdaad overgeschakeld op het systeem van de intensieve fruitteelt van appel en peer.
De zo gegeerde platfruitsoorten die het moesten hebben van zonovergoten zomers kregen internationale klappen door toedoen van Europese landbouwregelingen en diens subsidiediensten met bovenop aantrekkelijke en niet te versmaden rooipremies voor plantages mét bepaalde ouderdom én in volle opbrengst. De streken en de steken van de toreadors. De zavelputten puilden uit van de stapels stronken.
En paar jaren later arriveerden er ellenlange koeltreinen met zuiderse aanbiedingen die op “commissie” werden verkocht. Wat wilde zeggen: in elke grootstad werd er afgehaakt met een paar treinwagens extra wat men dacht dat kon en moest verkocht worden, aan welke prijs dat ook. Spotprijzen alom.
Onze boomgaarden stonken naar rottende weelde. Overschakelen naar hardfruit was een noodzaak.
Per slot was men blij dat er op de B-straat ten huize Frans en zonen toch niet “neen” gezegd werd wanneer er links of rechts nog een overschotje mocht aangediend worden van een of ander solitair exemplaar staand behouden model. Per slot, zelfgemaakte compot of confituur voor in de winter…
Maar de winkelrekken presenteerden oogverblindende met mediterrane soorten gevulde glazen .Immers in de zon geplukte soorten. En onze grootmoeders en hun recepten sneuvelden bij bosjes.
Zij werden de graaggeziene hulpjes in de intensieve fruitaanplantingen van appel en peer.

met dank aan mijnheer G.H.

11:21 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: prachtigfruit |  Facebook |

22-01-10

Religieus Ochtendgloren (gastauteur)

109_1916

religieus ochtendgloren

 

Vroeg uit de dons verkwikt lichaam en geest even goed als de beste slaap.

De explosieve elektriciteit van gisteren heeft zuurstof achtergelaten en verdrijft de vermoeidheid die veel zomer kan teweegbrengen. Warmte is heerlijk maar hitte is té … zoals je kan houden van koel water maar niet van koud vocht .

Ik wandel langs de struiken waarin de resten van het avondlijk onweer zich niet onderscheiden van parelende dauwdruppels … toch niet voor mijn menselijk oog . Misschien proeft een insect het verschil wel … intuïtief ben ik er bijna zeker van …

Terwijl ik de bloemen en grassen inadem vraag ik mij af wat er te genieten viel in de dampende kroeg van daags voordien … Mijn hoofd is duidelijk verdraagzamer voor geuren die zich zuiver , subtiel , en sensueel aandienen dan voor avondlijke uitlaatstoffen allerhande … al moet ik toegeven dat in het avondlijk moment het genieten evenwaardig aanwezig was… maar dan in een vastere vorm , in een vorm die ons lichaam al langer kent : van mens tot mens .

Behoeften kunnen nogal eens verschillen van moment tot moment .

Ik vraag me af of onze geest wel wil ombuigen naar volledig etherische vormen zolang er geen doodsverlangen mee gepaard gaat? … Ons lichaam zeker niet … en vermits ze één zijn

… Of is het gewoon de aard van het beestje “mens”, dat evenwicht in zichzelf zoekt en de ingrediënten daartoe voornamelijk vindt in de ontmoeting met de anderen maar evengoed in het éénheidsgevoel met de natuur.

De ontmoeting tussen mensen verloopt op het eerste zicht eerder problematisch . Er is de mens met zijn oordeel , twijfel , goedkoop sentiment , de waarheid van zijn eigen gelijk … zijn verleden , zijn pijn , zijn hoop en zijn kleinheid . Er is de mens die zwijgt , die oplossingen aanreikt , die luistert , die in opstand komt , die meeleeft, die zich afwendt , die zich inleeft . Er zijn de tegenstellingen , het afgewezen worden , het zich begrepen voelen , het “er niet alleen voorstaan”-gevoel , het kunnen en mogen en willen lachen met een grap om een uit de hand lopende discussie te relativeren .

We worden duidelijk naar mekaar toe getrokken , we hebben iets te leren van mekaar of we hebben onbewust een ontbrekend puzzelstukje van de ander in ons bezit . We “herkennen” iets in mekaar en zoeken , stellen ons open en laten de ander toe om te vinden , of sluiten ons af en weigeren ons bloot te geven . We kunnen elkaar tot grotere prestaties of weidser denken brengen maar evengoed mekaar kapotmaken . Oorlogen woeden in grote vorm als de discussie niet uitgepraat wordt als het probleem nog klein is … en als het niet uit te praten valt is er altijd nog het respect voor het anders- zijn van onze medemens waar we zouden kunnen op terugvallen .

We moeten ervoor waken dat de woorden “ verwondering “en “ verantwoordelijkheid “ niet uit ons leven verdwijnen . Durven het risico te nemen van ons kwetsbaar op te stellen … Onszelf en de anderen vergeven als het misloopt … Zoeken naar oplossingen en niet naar redenen …

Evengoed kan onze verbinding met de natuur ons verheffen of vernietigen . Leef je niet in respect voor en evenwicht met onze aarde dan mag je een reactie verwachten . Licht- , lucht- , water- vervuiling eisen hun tol . Ontbossing , woestijnvorming , smelten van de polen , overstromingen : elke dag komt er wel iets van in “het nieuws” . Vergrijzing , tekorten in de ziekteverzekering zijn het gevolg van het inruilen van kwaliteit voor kwantiteit van leven maar ook van corruptie en speculeren met geld in onze zowel reguliere als alternatieve geneeskunde .

We moeten ons bevrijden van de allesoverheersende geldmachten die denken dat ze lucht kunnen kopen en verkopen en ons doet geloven dat er in de economie moet vervuild worden op straffe van ondergang . Ons hele systeem voert mensen terug naar de slavernij … consumeren ,concurreren , tijdsdruk … Het is tijd om bruggen te bouwen en te stoppen met kraters te slaan …

Indien we niet de mogelijkheid en de kracht hebben om het op te lossen voor de mensheid , kunnen we tenminste proberen onszelf in goede banen te leiden . Ieder van ons heeft een opdracht en weet diep in zijn bewustzijn wat die opdracht is . De natuur kan de nodige rust bieden om ons voor dat weten open te stellen , maar de medemens is nodig om onze weg af te leggen en daar kunnen we ons aan ergeren of bij neerleggen …

mevrouw W.V.

10:25 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-01-10

Een onvergetelijke laatste adem.

100_1495

Iemand genaamd ik, wou onze vader op wat misschien z'n sterfbed zou kunnen zijn, iets voorlezen, want de tv hoefde voor hem niet meer. Het was een stuk uit een nieuw testament dat hij in de kliniek vond. Hij wou eigenlijk misschien niet meer dat ik iets voorlas en echt van mens tot mens kunnen klappen lukte tijdens zijn leven weinig.


Aan stilte had hij vaak genoeg...gevolg van niet-uiten kunnen ...of gevolg van teveel weten...het grootste deel van z'n leven had hij teveel werk en draaide haast al onze gesprekken om het werk. Onze gesprekken gingen dus veelal alleen over het bedrijf, de fruitteelt, de fruithandel...en dan bleef het gewoonlijk bij bevelen, niet veel complimenten en als de één zelf al eens initiatieven pakte...was het nogal eens verkeerd want de plukkers bijvoorbeeld moesten niet aan de oostkant maar aan de westkant van de boomgaard beginnen plukken hebben bijvoorbeeld. De zoon was hem nog altijd dankbaar voor de manier waarop hij was...anders had hij in het bedrijf gebleven en nooit geschreven wat hij al heel z'n leven geschreven heeft. De mens had het gewoon te druk om rustig te zijn. Het stuk dat de zoon had willen voorlezen ging over de echtscheiding, onder 'Korintiers' geloof ik. Waarom wou hij juist dat stuk voorlezen ? Te ingewikkelde levensopdrachten, om zo maar uit te leggen binnen het kader van dit schrijven.

Vroeger reed hij 's nachts met z'n vrachtwagen volgeladen met het fruit van door de seizoenen heen of terug met de lege bakken door de nacht van het buitenland. Bij avond keerde hij eens voor de laatse maal terug van de dokter van het hart die hem niet veel goeds te melden had. Hoe lang was het geleden dat hij nog een in een auto gezeten had 's avonds ? Ik zag dat het hem goed deed, alleszins toen hij van het doktersbezoek af was en we terugkeerden. Misschien zegt hij in 't vervolg wel eens ja als ik hem overdag wat van zijn buitenzijnkamerwereld wil laten zien. Zelden was hij norse de gevangene van het idee 'een rolstoel, dat had mij niet mogen overkomen, ik ben toch een goed mens'. Hij nam z'n situatie overwegend positief op. Hij is een goed mens. Maar de jacht van soms in iemands hoofd heeft heel veel redenen van voorbijgaande aard...en wordt eens op welke manier dan ook...gestopt. Als je 21 bent en je moet je verstoppen om niet door fascisten naar oorlogskampen versleept te worden terwijl je net temidden van die waanzin in de vochtige sluipkelder opgelopen tbc overwonnen hebt...ga je keinuchter tegen de wereld aankijken, geen tijd voor romantiek, kunst...je wil blijven overleven. Iets graag doen is dan niks...het is je werk dat telt om het werk, geen tijd om over het leven te filosoferen.


Een dag werd het duidelijk dat de oude man stervende was. Je zegt hem dat hij geen schrik mag hebben...wat gebeuren gaat gaat gebeuren...je stuurde me toch naar kerk en school ook om te leren dat er leven na de dood was...iets waarvan ik de ware toedracht later zelf ontdekte...en nog ontdek...ook nu je lijkt te gaan sterven...ook in februari zoals jouw vader ? Als je rechtstreeks met doodgaan geconfronteerd wordt is de eerste indruk van 'daar is niet aan uit te kunnen dat mensen van de wereld vertrekken...' geboortes liggen me veel beter. Zelf je te volgen route bepalen en kiezen, nadat je het verleden doorhebt, ik begin erin te geloven; maar zoveel lijkt gedetermineeerd. Na iedere oorlog weer heropbouw, de geschiedenis van de dwang, is niet mijn weg. Het politieke wordt door het biologische en psychologische bepaald, voor het door het ekonomische bepaald wordt...met alle mogelijke negativiteit vooraf ingebakken. Een avond terug op m'n oude jongenskamer. M'n oude meubilair vervangen door dat van oma en opa van ma's kant. Wat gitaar proberen spelen, geneusd in doodsprentjes. Waar zijn ze allen naartoe ? Vertakt in genetika. Voorgoed verdwijnen kan niet.(zie m'n filosofische artikels).

Doodsgeluiden Men weegt méér met water op de longen. Men is echt fataal moe. Het hart heeft moeite met de wil om nog verder te leven, om niet dood te gaan. Vandaar het borrelend protest van keel en neus...zoals een pomp die het water in een ondergelegen kelder probeert leeg te trekken en pruttelt omdat er teveel lucht op zit. Ook als een motor die moeilijk start...weer iets waarbij ik later aan hem denken zal. Hij die sterft is in ons...maar laat hem alleen in ongeschonden, stralende, lachende vorm toe...niet in zijn pijnkanten en moeilijk zijn. Een man sterft. Een man lijdt. Nu niet meer wakker maken als hij dit door slapen vergeet.

De overkant lijkt niet te wenken. De overkant is in ons. Nog zoveel te bespreken ?Nee. Alles is gespeeld, gezegd, gevoeld, voltrokken om in de nog levenden doorgetrokken te worden. De oude leeuw, zijn vel nog bijna jong. De laatste kwinkslag naar ziekebedbezoek.
De eindgeluiden kabbellen intussen door als een te dikke vloeistof op een verroeste bedding.
In de nabijheid van sterven lijkt het leven soms zo onbegrijpelijk als makkelijk, zo zwaar als licht.
Niets heeft nieuwswaarde meer. Alles is. Krant ? Journaal ? Who cares...even respectvol stilstaan bij het uitbollen van dit unieke leven dat aan zovelen zoveel heeft gegeven...tot en met deze zin van hem en van m'n eigen. Wat hebben we gemeen ? We zijn eigenlijk zowel gelijken als tegengestelden. Of gelijken met een andere levensloop.
's Morgens. De lege kliniek. Zoals heel laat en heel vroeg op eender welk ander werk. Veel minder drukte. Fijn, we zijn in de dag met teveel overbodige dingen bezig. Vliegen de jaren eigenlijk, zoals ze zeggen ? Zeker als je terugkijkt op een leven, op levens. Zeker als je het geheel van de opdrachten beseft en de oneindigheid in verbindingen tussen mensen.
Geen illusies. Nee. Dat zijn het niet. De droom vermomd als dag of nacht...als slaap of wakker verklaart zich 24 uur lang opnieuw en opnieuw tot de eerste indrukken bij 't ontwaken echt begrepen worden, herdacht, hervoeld, herleefd, INGEZIEN. Vandaaruit bestel je dan de bouwstenen voor de nieuwe dag.

Opeens een herseninfarkt, de dag na een begrafenis in de aangetrouwde familie. Niet meer, moeilijk, beter en weer niet meer kunnen stappen. Van niet meer kunnen wandelen en praten naar stappen en spreken...hij zette een geweldige prestatie neer. Na het terug vooruitgaan, het weer achteruit gaan als men het leven op allerlei manieren leren doorleven heeft.
Vragen bij het sterven. Doodsgeluid en z'n variaties. Ineens het geluid van een bijtje in z'n neus, zacht gezoem...waarvoor is leven vandoen ? De weg naar de eerste cel is dezelfde als de weg naar de eerste natte zoen. Het leven, zich herhalend en verrijkend. Proces van trachten en waardigheid. Zacht vel, oud hoofd als het niet lacht. Bijgeloof. Alles wat na de tand des tijds geen herinnering meer is. Werken en leven. Het is niet zozeer dat werken dat we hier komen doen, maar wel de indrukken die we opdoen en nalaten...of wie weet meenemen. Alleen het positieve heeft hierin belang.
Blijft de zachte mens uiteindelijk over...bevrijd van al dat wantrouwige opgejaagd zijn door 't systeem en door negatieve emoties ?
Streng-strong...maar de andere kant kan ook sterk zijn. Men stelde ons kinderen een God voor, streng...zoals Pa's soms met al hun angsten streng zijn...gezegend zijn dan een aantal ma's die niet alleen streng maar zacht kunnen zijn.
Klinisch. Alle dagen bloed pakken en tests blijven doen, moet dat wel ?
Met mijn verse paardemelk als symbool, komt hij de tunnel beter door...en ik heb de luxe van hem gewoon pa te noemen , de verplegers en dokters zeggen altijd mijnheer X. Behalvel ater op de palliatieve afdeling van de eindbestemmingvan het leven. Dames, heren zo'n infarkt, komt die niet ook door al die pillenbrol ?
In de kamer met het kruisje, mee wachten op dood...een barst in het bezetsel van al die keren dat het leven hier reeds kapotbarstte, de lijdenden bevrijdend ?
Zijn schoenen staan nog warm aan de radiator, zal hij er nog ooit mee vertrekken ? "Ik hou het niet meer vol", zei hij maar toch nog dankbaar om de luchtmatras die men hem gegeven had. "Trek het je niet aan. Je krijgt zeker een hoge post in de hemel".
Er komt een moment dat men de strijd wel moet opgeven, tegen dat moment heeft hij altijd gevochten. De mens wikt...,je eigen conditie en veel iemanden beschikken.
Een neutrale filosofie en een sociaal-politiek systeem in evenwicht...en inzicht in ons gevoelsleven en dat van anderen...en er zou veel minder vermijdbare onrust zijn. Een afdeling in het hiernamaals 'stemgedrag bij verkiezingen' zou moeten bestaan...idee voor een roman.
In realiteit zal het wel zo zijn dat de nazaten altijd weer een tijd met dezelfde dingen gaan gekonfronteerd worden...waartegen de optimistische ik al van bij het typen protesteert en hier bij een nalezing in volhard.
Als iemand zelf niet aangemoedigd wordt, ga je later de mensen meer aanmoedigen... .
Dank aan de kinesist die de fluimen zacht kon lossen en het spuitje waardoor hij weer zichtbaar van z'n slaap genoot.
"Ga je werk maar doen, ga maar weg", tegen teveel maseren kon hij ook niet meer, nooit gewoon geweest veel lichamelijk
kontakt te maken. Als ge vertrekt Pa, niet kwaad vertrekken...want in feite zit in U een beminnelijke mens. Niemand moet iemand iets verwijten...want hoe het komt dat je zo of zo bent, dat is een veel te lang verhaal. Een vrouw voelt hoe het haar man en kind gaat en zal daar ook geen enorm lange uitleg aanhangen.
"Da ne beminnelijke mens zo moet afzien...betekent misschien dat de beminnelijke mens zelf al vertrokken is...terwijl de moeilijke mens zijn stijve arm probeert tot rust te brengen. Geen schrik hebben , ne mens kan ni sterven en zeker gij niet ". "Als ik je niet meer moest zien is't de laatste keer zeggen ze altijd...maar ik zal je blijven zien, denk daar maar eens over na."

"Is er nog iets dat je geire had willen doen en dat ik in jouw plaats kan doen ?"
"GEIRE is NIKS" ? antwoordt hij, waarmee mijn geduld met hem op is...altijd heeft alleen wat je MOET doen, het werk voor hem geteld...geen plaats voor mijn filosofie... . Hij mag z'n nuttige kijk op het leven hebben , ieder vlucht wel voor iets anders. Alle laatste dagen in de kliniek brengen een ander facet van 'onze vader' zijn zijn naar boven. Heeft hij zichzelf wijsgemaakt dat anderen hem door hun gedrag mede immobiel maakten...of is dat zo ? Ik besef het en durf er aan denken...da's tochal iets.

VRIJDAG 18 MAART 2005, de dag dat vader helemaal vertrok
's Morgens te negenen, het hele dorp ineens zonder electriciteit na enkele minuten wereldnieuws.
Ontbijt. Ik maak ook wat fruitsap voor m'n jongste. Hij geeft me wat van de konfituur van z'n moeder's moeder.  Hij neemt afscheid en gaat werk zoeken want men wil hem in 't zwart doen werken, daar waar hij vorige week soliciteerde. Dag zoon, wat zal de dag van vandaag brengen" ? Voor hem werk, voor mij, mijn vader bij het sterven bijstaan...al wist ik dat nog niet.
Bijna alle vensters van het huis eens opengezet. Met de kat en de hond wat bijgepraat. "Vraag niet wat je baas kan doen voor jou, maar wat jij kunt doen voor je baas". De hond leek er niet mee akkoord en de kat keek heel onverstoord. Gaan eten bij ons ma...de afwas en het praten over de toestand van pa in de kliniek. Uitzonderlijk zou ze in de namiddag niet met mij naar de kliniek rijden maar met de man van m'n oudste zus. Ik zou eerst om 1600uur arriveren...na ook in mijn filosofenchalet wat opgeruimd te hebben. Ik nam er ook twee hele mooie cd's met klassieke gitaar en vogelgeluiden mee. Gehad van een dichteres.
Nadat ons ma weer een aantal verhalen over vroeger had verteld naast het bed van haar man, bleef ik alleen met pa. Gisteren nog was hij bediend. Met Lucas de pastor hadden we over het leven van onze pa en ons moeder zijn partner sinds 62 jaar, verteld. Toen de pastoor zei 'we zullen nu samen het kruisteken maken 'vertrok' vader's hand omhoog tot z'n voorhoofd...hij hoorde nog alles wat we
zeiden. Moeder of de pastor, ik weet het niet meer, bracht z'n hand naar de rest van de windrichtingen. Heel mooi, ze was blij dat ze daar was om het te beleven...ook al was het soms zwaar voor haar.
De eerste paar uur toen ik daar 's anderendaags was,van vier tot zes, sliep hij heel rustig, al zag je dat hij het soms moeilijk had. Hij legde z'n rechterhand op z'n hart en bleef zo heel lang liggen...met de mooie muziek op de achtergrond. Op een bepaald moment werd hij meer en meer wakker. Ik vertelde hem dat toen ik en ons ma en m'n schoonbroer daar rond vieren zaten, ik van hem een heel mooi beeld binnen gekregen had, van toen hij nog jong was en op z'n kamion stond in z'n marktkleding...zo met z'n marktportefeuille met allerlei bonnen en papiertjes van bestellingen en zo in. Dit was achteraf misschien het teken dat hij vandaag volledig hersteld zou zijn. Telkens als ik nog zo'n beeld zal krijgen, zal ik misschien weten dat hij kortbij is. Al wat je hoeft te doen is misschien warm aan hem te denken...of hoef je dat niet te doen en komt die nog rondzwevende energie van hem... vanzelf binnen ?
Z'n jongste dochter en haar man en m'n jongste zoon waren al geweest en men middelste zoon kwam ook binnen nadat ik vader had verteld van het treineindstation, waar afstappen ook nog mogelijk is.
Een eindstation ligt gewoonlijk aan zee, aan het begin van een andere materie dus. "Jij zult afstappen en ook in een eindstation is er nog iets...jij zal vóór ons weten wat." Ook m'n middelste zoon begon te praten en we hadden een gesprek waaruit bleek dat onze stervende voorzaat zich om hem geen zorgen moest maken. Wat later zou ik met m'n zoon vertrekken want ik zou de nacht met ons vader komen doen. M'n oudste zus en haar man zouden me voor een viertal uur aflossen. M'n tweede zoon zou nog eens bij z'n bomma binnengaan en ik wat rusten. M'n jongste was in de dag geweest. Ik was nog maar een halfuur terug thuis of ik kreeg telefoon dat ik en m'n zus toch maar best zouden opkomen. Zo beleefden we toch nog het laatste halfuur van het moedige gevecht van vader. Het leek of hij op ons had gewacht. Ook m'n oudste zoon was aanwezig bij dit heel mooi gevecht dat eindigde in een overwinning van een veel kalmer gelaatsuitdrukking dan de kalmte zelf. Wij, drie kinderen, hadden ieder een hand op hem en ik streelde voordurend z'n linkerslaap.
De mannen bleven traanloos, (bij déze gelegenheid dan toch) de vrouwen moedigden hem onder hun tranen aan nu niet meer te vechten en zacht te gaan. Ineens de voorlaatse adem...het luchtzuigen stopte...het leek z'n laatste adem, maar hij herpakte zich nog eenmaal, nog één teug, nog één hartklop....en dan de rust, het helemaal overglijden naar het vervolg, de afstap in het eindstation.

In stilte zaten we lange tijd rondom hem...en later wisselden we onze gevoelens en praten ook nog met hem alsof hij er nog was...de rest is niet zo belangrijk, praktische zaken.Hij was heel mooi, de laatste keer aangekleed op z'n best, met z'n sportschoenen...als je z'n been aanraakte leek het wel weer een jongen. Onze jongen. De dans van het lijden ontsprongen. 82 en nog bijna geen rimpels. Nu ik dit herlees realiseer ik me dat het herseninfarkt dat hij negen jaar eerder heeft gemaakt aan zijn linkerkant gebeurde, de kant van zijn denken, de emotionele wereld, waar hij weinig tijd voor maakte was nog niet versleten...eerst sinds dan heeft hij vooral de eerste paar jaar daarna kunnen wenen telkens hij iets te emotioneels zag of hoorde.
Nee,hij was niet naar Congo gegaan. Hij had hier in België zijn strijd gestreden. Daarom deze groet vanuit Afrika naar hem.

co-combination


17:27 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dag, dat, vader, vertrok |  Facebook |

05-01-10

'Religie', niks met 'god' of 'duivel' te maken

Religie is niet 'godsdienst'. Godsdienst is een poging om via het denkbeeld van een 'superwezen' een aantal waarden vanuit verschillende, gedeeltelijk gelijklopende invalshoeken te benaderen. Dat leverde bijwijlen al eens heel aardige, bijwijlen vage, soms imperialistische teksten op. Religie komt echter van het woord 'verbinden' (relier). Wie de filosofie achter het wetenschappelijke geleidelijk begint te snappen en uit een aantal ervaringen zijn of haar bevindingen met het psychologische en sociale weet te verbinden, kan zich inderdaad een 'religieus' mens noemen, of men zich al of niet door het woordje 'atheïst' laat verwarren of niet.

De echte reden van 'ontstaan' is het ontsnappen aan 'zinloosheid'. Neem nu de big-bang, in feite is die een gevolg van het feit dat kleiner of gelijk aan 'nul' niet wil, niet kan bestaan. Onder teveel druk spat een oude toestand uiteen en de deelelementen beginnen aan iets op het vorige gebaseerde 'nieuw'. Straling is ouder dan het atoom, de molecule en de cel en als wij het begeven blijven er naast de mineralen, de vloeistoffen,enzomeer ook nog wel straling bestaan. Wat er mee gebeurdt, hoe straling zich voelt, of straling nog meerdere talen spreekt...de antwoorden daarop laat ik Uw leven lang over aan Uw verbeelding. 

U gelooft er niet in ? Straling, er zijn meerdere soorten. Straling, dat zijn niet alleen de radiogolven waarmee uw stem zich per gsm verplaatst. Misschien is het zelfs de kracht in en buiten Uw eigen, om door te gaan met hetgeen U in Uw leven als zinnig ervaart.  Vroeger aanriep men de voorvaderen, voordat men aan het fenomeen 'god' toe was. We zullen nooit juist 'weten' hoe die dingen in mekaar zitten, maar vanuit je eigen vragen om kracht om positieve dingen aan te kunnen heeft vaak een gunstige energetische werking omdat het mensen in beweging zetten kan. Geloven in het sterkere in jezelf en anderen, voorkomt veel nefaste evoluties die dan toch altijd weer het stadium van een onvermijdelijke (?) omweg doormoeten om bij een hoger begrip van bepaalde situaties te geraken. 

Net zoals een aantal politieke visies ons een aantal alternatieven voorschotelen, zo verklaren de richtingen van wat men doorgaans 'new age' is gaan noemen, het leven op basis van een aantal vooronderstellingen die qua rationaliteit nauw bij de soms heel onwaarschijnlijke van de godsdiensten aanleunen.  Waar het uiteindelijk in de politiek om zou moeten gaan, is dat iedereen op een ecologische manier recht krijgt op zijn basisbehoeften zodat 'persoonlijke ontplooing' en cultuur veel meer kansen krijgt dan dit nu het geval is.  Wat het spirituele betreft is het de bedoeling dat men erachter komt met welke problemen de 'voorouders' op persoonlijk vlak worstelden, welk een wezen je als anti-these van het vorige, zelf vanuit die invalshoek vertegenwoordigt en in welke mate diegenen na jouw de synthese van al deze gevoelens en beslisingen zijn. Is niet iedereen een soort tegenspeler van mekaar ? Tegenspelers moet men leren waarderen voor hetgeen zij vertegenwoordigen, zich eraan ergeren is maar een fase waardoor je heen moet...al duikt die fase natuurlijk regelmatig terug op en is ze vaak op de achtergrond aanwezig, het leven wil ons vanuit deze interakties iets leren. Het 'leven', de tegenpool van het 'zinloze'.

Sommigen denken eraan te kunnen ontsnappen en stappen eruit,uit dat leven; hetgeen in bijna alle gevallen die men bestudeerde of zelf meemaakte nu niet bepaald verantwoordelijk te noemen viel. Afgezien van het materiële, laat je dan een aantal onafgewerkte dingen met  mensen achter...en daar gaat het leven vooral om. Vaak laat je dan een spoor van depressiviteit achter, aangevuld door de natuur of de chemie die mensen er dan weer bovenop moet krijgen. Zonder de inbreng van andere 'mensen' echter, kan iets niet volledig 'helen'. Het komt spijtig genoeg in sommige of gelukkig maar in andere gevallen, nogal eens voor dat mensen té goed door hebben hoe hun leven en dat van anderen in mekaar zit. Je kan opdrachten aanvaarden...en dan moet je er echt voor gaan...of je kan afhaken...omdat je weet tot waar je draagkracht en daadkracht reikt. Belandt je na het afhaken herhaaldelijk weer in dezelfde soort situaties...waar je uiteindelijk niet de minste vorm van voldoening van hebt; kan je al wel eens de neiging hebben om het leven als zich herhalende vorm van kwelling te gaan zien. Je kan daar alleen aan ontsnappen, door je eigen weg te vinden en aanvaarden en te volgen en vooral door voor alles je tijd te nemen. Onrust is een slechte raadgever bovendien. In het licht van het wetenschappelijke wiel der eeuwigheid, hebben we tijd zat...maar ...rust, waar vindt je die...octo 4/07/2009 zaterdag

18:29 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: god, religie, zonder |  Facebook |

03-01-10

De ziel van het sociale

De ziel van het sociale

Titel had ook kunnen zijn ‘ de ziel van het socialisme’, maar dat is al een zo vaak verkracht woord dat de trauma’s de dag van vandaag nog voor veel verdeeldheid zorgen. Nochtans in het licht van de voorbije, huidige en toekomstige wereldproblemen heeft het de meer objectieve benadering van samenlevingen die het wil neerzetten nog bestaansredenen te over.  De asociale aspecten van de absolute vrije markteconomie neutraliseren kan je alleen maar als je een samenlevingsstructuur ontwerpt die de rol van een neutrale overheid opwaardeert. Alleen sociaal overleg binnen de krijtlijnen van een zielloze graaicultuur, die de gezamenlijke ontwikkeling van de wereld in de weg staat, resulteert in steeds grotere groepen die uit de boot vallen. Traditionele groen en sociaal-democraten durven het grootkapitaal geen regels opleggen, de linkerzijde daarvan surft mee op de golven van het traditionele sociaal overleg of volksopstanden, zonder met alternatieve directieven durven te komen, behalve dan wanneer ze eigen groepspraktijken geneeskunde opzetten of nationalisaties van bepaalde sectoren eisen en andere initiatieven meer.  Ik weet het, de basis moet er rijp voor zijn en uit het stembusgedrag van na de eerste verkiezingen na de periode van 2008, die een grotere stroomversnelling in de geschiedenis had kunnen zijn, gebeurt dit maar in een beperkt aantal landen zoals Duitsland en voorlopig in mindere mate in Frankrijk en GB en andere. Is het wachten op een volgende meltdown van de banken of zijn de staatskassen in een volgende ronde van de neerwaartse spiraal van het neoliberalisme aan de beurt voordat men tot het besluit zal moeten komen dat men verplicht zal zijn om geld gewoon op een administratieve manier en niet op een speculatieve manier gaan te gebruiken ? Zelfs de politieke partijen links van het centrum en het centrum en gematigd rechts zullen op een dag misschien geen andere keuze meer hebben, willen ze vermijden dat de reactie op de door de uitspattingen veroorzaakte chaos hen in de politieke afgrond meesleurt.

Het valt niet mee om in ’t Westen voor de werkmens op te komen, want zijn collectief bewustzijn wordt door persoonlijke en –werkomstandigheden en het grootste deel van de media, zo vernauwd gehouden dat de emotionele navelstaarderij en de opgefokte consumptiedrang die er een gevolg van zijn, bij te velen alles wat met kritische zin en innerlijke en sociale verdieping te maken heeft, in de weg staat. Zelfs de uitdrukking ‘voor de werkmens opkomen’ komt bij velen als oubollig over, zelfs in een periode dat men de pensioenleeftijd wil optrekken om maar een voorbeeld te noemen. De overheersing van de marktheerschappij als ideologie, heeft grote groepen in de samenleving tegen mekaar opgezet door de trouwste volgelingen ervan rijkelijk te belonen en de overigen in allerlei rare statuten van mekaar gescheiden te houden, zodat er op de duur weinig ruimte voor klassenbewustzijn overblijft. Hoe welvarend en welzijnd zijn wij, hoe verburgerlijkt, hoe anoniem ?   Je bent werkloos en je hebt tijd om je af te vragen waarom…doe er dan iets mee en zoek informatie.  Je werkt al hard en het moet alle maanden harder. Je hoeft het niet te pikken, zelfs al kom je tot collectief verzet dat met meer geld maar niet met meer tijd wordt beloond. Je relaties zijn ook al niet gebaat met dergelijke omstandigheden.           octo

 

15:28 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-12-09

Kiezen voor Mensela.Kritische theater-ode Bijbel

100_0575

theatermonoloog 'kiezen voor Mensela'               

GEACHTE MEDEMAATSCHAPPIJER

_______________________________

 Het stuk ‘Kiezen voor Mensela’ (Mensela = gemeenschappelijke verblijfplaats, aarde) is een ietwat filosofisch sociaal bewogen werk met zeer ruime inhoud.

Opgebouwd rond een theatermonoloog die gaat over de onmacht van het individu tengenover oorlog , honger, armoede, vervuiling, krisis en andere soorten van onderontwikkeling…zoals stress, werkeloosheid, commerciekultuur, platte journalistiek…mondt de monoloog uit in een zoektocht naar de mens en zijn innerlijke en intermenselijke relaties.  Kan ons subjektieve zijn onze objektieve bestaansvoorwaarden beinvloeden ?

Het gaat hier om kunst uit het echte leven gegrepen : Real Art.

Inzicht verkrijgen in dat grote toneelstuk waar we tenslotte toch allemaal tegelijk in spelen, zo’n inzicht betekent intens gaan beginnen nadenken over hoe we ons, misschien tot het praktische, alledaagse beperkte bewustzijn uit kunnen bouwen.  Als je op zoek gaat naar de werkelijkheid, tracht dan binnen de werkeljkheid te blijven, zonder erdoor ontmoedigd te geraken.

            ‘Inzicht verkrijgen in’…is de belangrijkste voorwaarde  om vanuit jezelf aan een samenleving op ontwikkelder niveau kunnen mee te werken.  Een samenleving die zich organisatorisch aan de noden van de gehele wereldbevolking aanpast.

            Dat betekent dat je je eigen tegen allerhande vooroordelen begint te wapenen.  Met als drijfveer van te willen bewijzen dat het willen weten en de in objektieve journalistiek vertaalde waarheid het uiteindelijk op de ongebreidelde bezitsdrang der machtswellustelingen zullen halen.

            Geeft de taal en ons denkvermogen ons niet de mogelijkheid om met behulp van een aantal wetenschappen de geschiedenis van alles en nog wat als één onafscheidelijk deel te analyseren ?  We gebruiken onze ogen volledig om te zien, waarom zouden wij onze taal maar half gebruiken ?

 ‘Hoop’ is ook een levensnoodzakelijk iets, maar het kan niet zonder geloof…geloof in datgene wat je gaan hopen bent.

Je moet goed weten op welke bedoelingen en machtsverhoudingen jouw geloof en hoop gebouwd zijn…dat wisten onder andere de nazistemmers niet…en ook nu nog neemt men de mensen bij de neus.

Of het nu om hoop in een mens, hoop op een systeem of hoop in een idee gaat (hoop op rechtvaardigheid, solidariteit of in welk een kracht dan ook)…hoop is belangrijk.   Hoop is ‘uitzicht’ hebben op…omdat je erin gelooft.  Zonder geloof kan je niet hopen, leerde men ons ; da’s wel juist , maar het blijft gevaarlijk om je op halve waarheden of op dingen die buiten de werkelijkheid staan te orienteren

            Al diegenen die ons voorafgingen zochten naar antwoorden nog voor de kultuur hen die gaf en misschien kon het oudste deel onder hen op een benijdenswaardige manier tevreden zijn met wat de natuur hen bood.   Eén ding is zeker : wat zij ons ooit eens ononderbroken doorgaven, dat is wat wij nu biologisch zijn. 

Als onze geest louter materieel te verklaren is, dan is ook hun geest in een welbepaalde, stoffelijke, genetische betekenis

…niet dood…en proberen zij ons nog altijd die eenvoud van het

natuurlijke en lichamelijke aan te leren.

De spiritualiteit lijkt een energievorm te zijn die aan de materie gebonden is, lijkt soms alleen in het NU mogelijk en soms lijkt het erop dat wij na dit leven verhuizen naar de krachtvelden van al die abstrakte deugden die wij in ‘t leven soms ter versterking aanroepen, zonder ons aan woorden zoals ‘God’ of ‘tijd’ te laten vangen.  Het biologische en spirituele…zijn één met ‘t verleden ;reizend doorheen de tijd .

            De rest van ons, onze leefwereld, onze gewoonten , onze kultuur, hetgeen ik hier nu zeg, hebben we natuurlijk ook voor een stuk van hen ,…maar vooral dat kunnen wij van karakter doen veranderen.  Door lezen, studeren, bespreken, organiseren, alternatieven voorop te zetten, te weigeren, te strijden…enzm.

 Echter… is het nadenken over ‘oorsprong&worden’ misschien zo zwaar dat we gelukkiglijk achter andere bezigheden, idealen of gewoontes wegvluchten kunnen  ?

De materie verwekte het leven,  wij verwekten ‘god’ en wij weten als eersten dat ‘leven’ kan ontstaan door het te wensen.

Deze magie kent misschien geen grenzen, maar laat ons realistisch blijven.  Godgelovigen zeggen dat de schepping , het wensen dus, voor de feiten kwam.  Aan de andere kant van de gedachtenlijn staan de materialisten, niet in de dagdagelijkse, maar in de filosofische betekenis.  Materialisten, niet in de zin van ‘alleen eten en drinken en vogelen’, niet in de zin van ‘het kan niet op’ of ‘om ter meest en nooit genoeg’ of ‘alles voor mij en niks voor een ander’ niet in de zin van ‘nooit kontent’.

Dat zijn verwrongen betekenissen die ,in het andere, van het wensidee vertrekkende kamp, als geestelijke verweerwapens bedoeld waren…en zijn.  Materialisten zien meetbare krachten als oorsprong van hun zijn.  Bij hen is de volgorde gewoon omgekeerd : één materie, twee idee (de hersenen als produkt van evolutie, de hersenen als hoogst ontwikkelde materie, …of toch niet ?  Wordt soms onze geest geboren als onze ziel ‘heengaat’…

Daar zullen we het later nog wel over hebben.  Letterlijk en figuurlijk dan.  We kunnen alleen eigenlijk vaststellen dat ‘zijn’ ‘zijn’ is, aan bijna altijd meetbare krachten gebonden, maar…

Hoe meet je gevoelens…en vanwaar komen je symbolische dromen ?  Laat toch maar wat mysterie over zal je zeggen.

Fysische en chemische wetten hadden hun eigen scenarioschrijver : de drang tot overleven, de aantrekking en afstoting.

Laat al die filosofische dingen ons niet scheiden.

Interessanter dan het zich innerlijk en onderling over die tegenstellingen het hoofd breken is…ontdekken dat de geschiedenis niet in de eerste plaats bepaald wordt door de stimulansen van zij die erover nadenken,  dan wel door de omstandigheden waarin men leeft.

            Vrienden, kameraden, broeders en zusters, desnoods landgenoten ; de mens ; hoe belangrijk en allesbepalend hij zich ook vindt, denkt nog veel te weinig als groep of groter geheel.

Als je de dingen objektief en sociaal bekijkt, zonder overal je persoonlijke vooroordelen op bepaalde personen, instellingen en hun daden direkt in een ‘goed’ of ‘slecht’-kwotering om te gieten ;

Als je achter alles een ‘juiste’ of ‘in die of die omstandigheden tot mislukking gedoemde ‘ontwikkeling naar…’ leert herkennen ; dan ben je op  weg om te kunnen beginnen begrijpen dat de groei van het individuele aan de uitbreiding en verfijning van het kollektieve vastzit…en omgekeerd.

            Hoe hoger de ontwikkelingsgraad en de kwaliteit van het kollektieve, des te groter de individuele koek en de individuele mogelijkheden.  Wanneer bijvoorbeeld meer mensen het belang van een goed draaiende werkersbeweging en de kracht van solidariteit zouden begrijpen, dan zou heel veel mogelijk worden.

Heel veel van wat nu onmogelijk lijkt.

            Te weinigen vragen zich af hoe het komt dat ze zonder werk zitten of waarom er zijn die kreveren en anderen die hun boterbergen of wijnplassen moeten vernietigen…of waarom dat d’enen de wapens maken om er d’anderen weer mee kapot te kunnen laten maken…enz.

            Ze vragen het hun te weinig af, het wordt hen wel eens gezegd, maar het blijft niet bij omdat het allemaal misschien te geleerd klinkt, en vooral omdat het nergens in een groter geheel lijkt te passen.  Aan de basis weet men goed genoeg, ieder in z’n eigen dat men een ander geen werk of geen brood ontgunt.

En de meesten onder ons zijn milieubewust.

Maar dat dingen zoals werkeloosheid, honger, oorlog en milieuverloedering niet alleen met goeie wil, maar met onaangepaste, voorbijgestreefde strukturen en winsthonger te maken hebben…ne keer da je da weet…wat begin je er dan tegen ?  Er is schijnbaar geen tegenmacht aanwezig om die dingen positief te beinvloeden.  En daarom praten we weer eens over ‘t weer…wat natuurlijk ook belangrijk is ; want de zon, het licht…zijn zo belangrijk voor de mens als de manier waarop en door wie de samenlevingen georganiseerd worden voor ons gezamenlijk welzijn van belang is. Niet ?

            Waar hield men ons totnogtoe mee bezig ? Wat zouden wij ons moeten bekommeren om het eten met gouden rijstlepels, als je weet dat er hier bij ons voedsel tekort is en produktiekapacitiet vernietigd wordt.  Moeten wij onze kinderen er op wijzen dat hen een eeuwige straf te wachten staat als ze de paus van Rome niet volgen…of moeten we hen er niet eerder op wijzen dat ze het leven voor hun nageslacht leefbaar moeten houden ?  Wat heeft er nu voorrang : de toenadering , het vertrouwen en de organisatie tussen hen die werken of werkeloos zijn bevorderen en weer iets gezamenlijks in de stadsstraten doen ontstaan…of tegen mekaar blijven propageren dat je er toch niets kunt aan doen ?

Dat is je blindstaren op de problemen zonder naar de mogelijkheden te zien.   Ik vraag het nog eens : wat heeft voorrang :met welk water men mag dopen of water brengen daar waar er geen is ?  Ne pastoor heeft iets gemeen met nen arbeider de dag van vandaag :  het merendeel van de arbeiders heeft ook ‘anonieme’ bazen.  Daarom misschien even deze kleine Kritische ode aan het bijbelboek :

                                                                           

            Jullie allen, atheisten, theisten of weet ik veel :

Alle tisten stopt het twisten, wordt liever artiesten ;

Want wie heeft er nu gelijk over en baat bij het uur of het wie of wat van ontstaan en vergaan …en bij het zeker weten dat het

Vergaan ook hoort bij ‘t bestaan en verder gaan …met de oude bagage die verslijt , maar indien je gedijt zal je worden verblijdt

            Aan god gehechten en zij die zonder zo’n idee of gevoel op hun manier ook gelovig kunnen zijn : zoek naar een bruikbare rede ; want het eeuwige is er voorlopig toch al ; het sluimert in ons allen

            Godsgelovenden denken uitverkoren te zijn.

Hoeveel onder hen en hoeveel anderen weten dat alles in één beweging samenvloeit, doorvloeit, niet hoeft dood te bloeden ?

Hoeveel weten er dat het hersenlijke en het geestelijke vaak intenser dan voelen smaakt ?

            Er was, er is, er zou genoeg kunnen zijn.

Ekonomisch sterken wilden, willen, zullen alltijd meer willen.

Er was, er is er zal altijd het tot zichzelf beperkte bewustzijn van eigen vergankelijkheid blijven.  Moeten wij daarom blijven werken als mieren, zonder ons ook daarin te verdiepen ?

            Wie leidt de strijdt om ‘t bezit van geld, van grootgrond, van werk, van voeding en oorlogstuigen ?

De sterken, de bezittenden dringen zich ‘t makkelijkst op.  D’ afhankelijken organiseren is moeilijker.

Zij moeten blijven kiezen voor mekaar.  Want zelfs de minst beklagenswaardige onder hen die ‘t uiterlijk goed maken, is slachtoffer van de strijd om de sterkste winstsystemen. 

            Hebzucht en doodsbesef baarden doodslag binnen d’eigen soort…daarom mochten zij van die boom niet eten…omdat kennis zich makkelijk door lepe ‘ik-zucht’ manipuleren laat.

       Ondertussen werken d’afhankelijken aan het kollektieve bewuste…van vredesmensen over antirascisten en antifascisten,ecologisten, verdeelde linksen tot en met de mensen van het artsen zonder grenzen oplapwerk en vele anderen allemaal in hun vakjes zonder gezamenlijk programma.

Misschien is er achter het kollektieve bewuste wel niks meer…of denk je dat het idee en het gevoel los van de stof bestaan ?

            De waanzin van angsten, moorden, de tegenstelling tussen eindig door gulzig opslorpen en oneindig doorgeven .

Het afstotelijke van het hebben van teveel ten koste van een ander…los je niet alleen op door te geven, maar door te sleutelen aan  de grote bezitsstrukturen.

De aangeleerde schaamte voor naaktheid van lijf en echte feiten.  De drang om je misschien van kleinsafaan te vaak met de vinger gewezen initiatief dan maar voor altijd op te bergen.

Het lichtzinnige van het geloof in een gemakkelijkere antimaterie…daar waar sommigen hun beurt niet voor afwachten     ...om er te geraken…terwijl ze er in feite al zijn.

Weten ze dan niet dat het allemaal zeker ‘hier’ te doen is ?

Wie zal hen altijd andere dingen blijven voorhouden ?

De mens, die naar de wortels van de boom der kennis groef, werd als Mozes of één van de honderden andere schrijvende zoekers.  Darwin’s Adam’s en Eva’s, voorwaardelijk onsterfelijk…

…leven nog altijd…smullen hun beperkte oneindigheid te verstrooid op…staan

                                       niet stil, denken weinig samen ;                                     …nemen niet in acht…de macht van het samen handelen

…om op termijn alleen het waardevolle over te houden

…mekaar waarden doorgeven helpt het kollektieve vooruit

Het dreigen met hen uit wat hun paradijs zou kunnen zijn, te jagen, helpt nu niet meer…het dreigen met totale vernietiging is de werkelijkheid.  Herhaaldelijk bedriegelijke beterschap beloven, herhaaldelijk slaan, doen beven, doen ondergaan, de zogezegde minsten domhouden…dat kan nooit ten bate van het totale gaan…altijd die commerciele ontspanning, OK, maar niet als nieuwe opium voor het volk.  Al beloofde Hij, door dreigers uitgevonden de aarde nooit meer te verwoesten, de kans zit er in ‘t punt nu…eerst voor ‘t eerst dik in.

Men bouwde een stad, een toren, uiterlijke tekenen om zich gemeenschappelijk te voelen, je kan d’er haast niet buiten.      Het onzichtbare hoofdpersonage der oude bijbelse drijversdreigers, brachten in het oude boek de spraak in verwarring.  Dreigers willen verwarring onder hun onderdanen.  Jammer dat soms, dat bijna altijd, alleen af en toe dreigen helpt.

D’uitstraling van de zich orienterende onderdrukten en hun naar onbaatzuchtigheid strevende helpers’ voorbeeldige kracht, werkend aan een nieuwe aanpak, aan een wereldtaal ; maar wat ben je met een taal in steden en dorpen samen…maar toch gescheiden van elkaar ?  Hoe minder misverstanden, hoe minder systemen, hoe minder tegenstrijdige schijnbelangen.

 

Talen hoeven niet te verdwijnen als je met één taal tussen alle mensen werken kan : de taal van  samen plannen en bespreken, de taal van eerlijk verdelen.

Uit het werk van miljoenen slaven die gehoorzaamden aan honderdduizenden dienaren, die aan duizenden bazenknechten en honderden bazen en tientallen heersers klitten ; groeide het positieve inzicht der eenvoudigsten.  Eerst als er teveel druppels overgelopen zijn en de vonk ontvlamt zal de bezitsvraag vanuit de al of niet rijpe of georganiseerde basis worden gesteld.    

Als de interakties tussen een stresserende ekonomie en sociale inspiratie botsen en als hier en daar , ook ginder en altijd wel ergens persoonlijke vrijheid en durf in kollektieve akties worden omgezet…is geen bezit op termijn zo groot dat het uitbuit.   

Als bevolkingsexplosie niet als een rascistisch argument, maar als iets kontroleerbaars blijkt.

Als uitroeiing om het verschil in bezit en stand en oorlogen om dat allemaal te laten voortduren, overbodig zullen zijn.

Als werk een recht zal zijn.

Als bezit alleeen op klank , kleur , geur , je huis en toebehoren en kleine ondernemingen toepasselijk wordt.

Pas dan zal alle tot dan toe gebruikte sociale inspiratie zijn bekroning hebben gevonden.

Kinderen bevoordelen ten opzichte van anderen, komt het dreigen en scheuren tegoed…heeft de arme jeugd geen recht op eten en weten ?  In de oudste, ‘goedbedoelde’ dreigersroman is rijk zijn een in huwelijksaanzoeken gebruikte zegen.

In de nieuwe, nog beter bedoelde testamenten, die al wat minder drakonisch dreigen…is rijk zijn eerder een handikap.

De goedgepraatte bezitsdrang der OudTestamentische dwazen, zou zelfs menig twintigsteeeuwse ZuidVietnamees verbazen.  Palestijnen en Joden, destijds kinderen van hetzelfde moederlijf, de enen minder machtig, de oudste die de jongste dient, stop met mekaar te willen verscheuren in naam van de eigen elite of de eigen godsdienst of de eigen nationaliteit…mensen hebben geen nationaliteit en zijn zelf hun tempel wel.  Autonomie begint tussen de werkers aller landen, tussen de buitenmensen of zij die graag tussen dichte bouwsels verblijven, tussen hen die een  menselijke rechtvaardigheid willen.  

            Schrijvers met een kollektief verantwoordelijkheidsaanvoelen beschreven het voortdurend lessen trekken.  De armere wereld verloor zijn rechten aan de nog altijd door dreigers bij hun en hier geleide wereld.

De dag dat die wereld tot macht komt, schudt die wereld het hen door hun en onze superklasse bezorgde wereldjuk van z’n nek…aktieve solidariteit zal het dan ook hier van uitbuiting en gemakzucht moeten winnen.  Het is wel een mooi leven, maar daarom nog geen mooie wereld…en daar zullen we waat aan doen. We zijn er in feite al eeuwenlang mee bezig.

Het kan nog een hele poos duren, maar afgeraken zal het werk dat zich nu al zolang zonder veel volkstoezicht voltrekt.

Steeds vertrekkend vanuit een nieuw stadium, steeds tegen het valse vragen in :  je bent welkom in alle ploegen die die tijd aan ‘t voorbereiden zijn.

De door de eeuwen heen doorgegeven vormen van waan allerhande, nestelen zich nog altijd op de achtergrond van onze dagelijkse ervaringen met anderen.  Een waanidee, een ‘’t is zo en ‘t zal nooit veranderen’gedrag, is zo sterk dat eenmaal het zich in gewoonten ingenesteld heeft, het nog moeilijk aflegbaar is.

‘Het geslacht op aarde behouden…een grootschalige kollektieve bedoening in het oude deel der verzamelde verhalen, aanvankelijk een nationalistisch iets…de individuele tips en de internationale aanzetten zaten tussen de belevenissen en de woorden van vier evangelisten die veel van ene Jezus wisten.

Zij die met het godsidee blijven vechten, en zich een onlichamelijke geest willen toemeten, zijn verstrooid en verdeeld geraakt, ook al heersen ze nog over deze wereld.

Zij die met de rationaliteit vochten en vechten ook.

In allerhande kleuren hun onderverdelingen hebben zij alleen interesse voor het gelijk van de groepen geaardheden die hen steunen.  Rationaliteit is er om soepel te beheersen, niet om te tiraniseren of te verdelen.  Verdelen ? 

Aan de ene kant in blauwe uitbuiters van het individualisme, en in roze en rode en rodere of groene methoden om de individualiteit in het gezamenlijke te integreren.

Verdeeld raken tussen tafels , stoelen , pennen , theorie zonder naar de mensen uit de praktijk te luisteren.

Eender waar systemen en mensen die belangrijke sleutels tot geluk belemmeren, moeten er ook mensen opstaan die die blokkages aanklagen en die mensen met woorden in een greep durven nemen…daar waar die mensen als pionnen de vrijheid van anderen verwateren doen.

Wat is men met een overvloed van intellekt, als het gebruikt wordt om nieuwe elites te vormen ?

Wat is de zin van handelen in onleefbare steden en gebombardeerde dorpen ?

Weg met lompheid, bruut verbaal en ander geweld, met lauwe flauwe kul, weg met op leugens gebaseerde fopspenen.

Wanneer het tij zal keren en het sterkste volk het zwakste niet meer onderdrukken zal, wanneer de slaven zelf drijvende kracht worden, tegen hun drijvers in :  onderdrukten, in hun nieuwe kiemen zelf geen onderdrukkers meer, zullen hun les bij elke nieuwe ervaring beter begrijpen, hun ongevoeligheid voor de door een bepaalde welvaart verzachte geschiedeniszweep naast zich leggen…iedereen zal pas echt in een nieuwe verscheidenheid delen kunnen…als de pansterbestuurders en de jachtpiloten niet meer meedoen willen…dan…  .

Nochtans…als dagen met arbeid zijn gevuld, luistert men niet meer naar reders of geschreven rede…maar trapt men in de subtiele vallen van de moderne slavernij.

Om waarheid te kunnen verharden, werden en worden miljoenen ervaringen uitgezift.  Om de rede op het sadisme te laten primeren…planning op verkwisting,  overleggen op hakken…om het nuttig gebruik van overschotten in de plaats van het weggooien ervan te stellen…doe je zo niet…dan doodt je de hongerigen…ook al zie je ze niet.

De rede raakt achterop door valse praat en bebberige instinkten , door boulevardpersverslaving.

Een kollektiviteit in beweging rekent best niet teveel op onbezonnen  agressiviteit, vooral op vastberaden leiders, naar eendracht strevende grote bewegingen, solidariteit en kollektiever wordende doelstellingen.

Een kollektiviteit in beweging…dat begint met individuen…dat valt niet uit de lucht en wacht niet eerst op iemand anders.  Goed uitgewerkte en vanuit verantwoordelijkheid opgevolgde afspraken, blijken telkens een garantie voor steeds opnieuw te halen doelen.

Weinig gewoon zijn en dan ineens te veel krijgen, gevolgd door schrokken, uit vrees om niets meer te hebben, brengt op termijn de eerlijkheid tot zwijgen.  Dan lokt de roep van ‘t laten omkopen, de kortste weg naar een bedwelmend teveel, breekt de moed en voedt het onderbewuste in zijn sluipende aanvallen op de kollektieve rede.

Er is geen uitverkoren volk.  Alleen telkens de oppervlakkige verschillen van stam tot stam.  Er is geen uitverkoren mens, alleen telkens die andere uit te bouwen ‘gaven’,andere levensopdrachten.

Eén internationaal ruimdenkend, strikt sociaal- ISME,

Aan geen ras, grens, taal, volk of grootkapitaal gebonden…waar iedereen rustig zijn eigen verscheidenheid aan manna vindt…waar aan het woord ‘kollaboranten van de macht’ geen smet meer kleeft, omdat die macht niet meer terug naar donkere periodes kan en mag.

Als volksaard niet over enge grenzen heenkijken kan en zich onwetenschappelijk achter stoerdoen , zogezegde godsdienst en dwaze zuiverheidsidealen verschuilt, komt met de krisis de kwel van verdrukking weer opzetten.

Men vergeet zo graag echt nobele waarden.  Men leent geld aan de gemeenschap en durft mateloos rente vragen.  Men helpt alleen diegenen die de eigen groep baat kunnen bijbrengen.

Bewust voor stemmenverlies sluit men zich in kwade zaken bij de navelstaarders aan.   Ze verdraaien waarheden en lanceren sensationele, minder sensationele of gewoon valse geruchten.

Ze bouwen een klassejustitie voor de zwarte ridders va, rond de Nijvelse nevelen…of voor de bescherming van de grote geldgabbers.  Ei zo na kneden ze met hun geld onze mening.

Wij hebben erediensten en vedettenkultus, bijna geen politieke vergaderingen ; buiten diegene waar het essentiele meestal onbesproken blijft, noit gestemd wordt.

Samengekomen op onze erediensten en vergaderingen, onmondig, geisoleerd, hopend op het aards of hemels gouden kalf…zien we de ezel in onszelf niet.   Op onze samenkomsten, met uit werkmiddens ontsproten doelen, laat men sommigen toe van ons in blok voor jaknikkertjes van de MISleidende bovenste klasse laten door te gaan.  Men ziet niet het belang dat het openbare voor het persoonlijke leven betekenen kan.  Men lijkt altijd voor een opstand beducht, men volgt de voorschriften van degelijk vergaderen niet.  

Teveel bezitsdrang allerhande, te weinig kansen op geborgenheid voor kinderen.  Teveel narcistische reflexen die ons in ons gezinnetje opsluiten.  Te wantrouwen hebberige mensen.  Teveel ruzie en sleur.  Te weinig doen aan te weinig voldoening.  Teveel verwaandheid, bezit en ontevredenheid, vertrekt van ‘nooit genoeg’ en ‘altijd minder dan een ander’.  Teveel onervarendheid om met het onderste deel van de liefde om te gaan als het allemaal zo moeilijk lijkt.

Noem mij hier terstond driehonderd redenen om in de medemens ontgoocheld te raken.  Als je ze vanuit objektieve, op het positieve gerichtte invalshoeken bekijkt, blijf je niet mopperen en zagen over ‘hij doet dit en zij doen dat en…’

 Maar toch.  Waar er veel in naam van iets objektief goeds bijeen zijn, komen er desondanks veel, toch meer en meer bereidwilligen in hun midden.  De goochelaars in valse bekwaamheid,  zij die anderen minderwaardigheid voorschuiven, snoeren mondigheid en kunnen zonder replieken met hun gepast gehanteerde ondeskundigheid, blijven bewijzen dat ze nog niet aan vervanging toe zijn.  Nooit zwijgen wanneer je vindt dat je iets afkeuren moet, de momenten waarop je dat kunt zijn immers nog veel te schaars.  Vanaf nu zijn volwassenen meer dan ooit kollektief verantwoordelijk voor oorlogen, epidemieen en werkeloosheid die hun kinderen op wereldschaal overkomen.

En toch…ondanks sommige duidelijke, nooit door de machtigen uitgelegde tekenen, gelooft een stuk van ‘t volk niet met inzicht in de macht van rede en verantwoordelijkheid.

Ze kunnen er niet in geloven, ze krijgen er de kansen niet toe ; zo bouwt men zich een harnas van gedachtenloze gemakzucht, …want anders sleurt de paniek, de stroom van de pijn van het nietvolledig zijn, sommigen onder ons mee.

Het kollektieve asociale kan voorkomen worden door leiders doelmatig te kontroleren en ter verantwoording te roepen…door jezelf ook voor medeverantwoordelijk te houden.

Het asociale werkt nefast, de twijfel straft zichzelf totdat je alles hebt uitgezift en het voornaamste overhoudt.

Indien niet gegrond, is klagen giftig.  Klagen kan alleen met de bedoeling aandacht voor positieve veranderingen te vragen.

Verandering, niet om met schijnbaar sleur geworden goede gewoontes te breken, niet om enge belangen zo vlug mogelijk in vervulling zien te gaan.

Laat de superde-luxeverlangens van de klasse-aan-de-top niet toe dat ze de klasse-aan-de-dop meesleurt in haar gevechten om hun konkurrenten zelfs militair weer mee te helpen verscheuren.  Op momenten, tijdens jaren dat de meesten het alweer vergeten zijn…steekt, ‘uit het oog verloren’ het stinkend oorlogsbeest weer de kop op vanachter zijn bedriegelijke maskers.  Hoeveel doden moeten er nog vallen vooraleer de Zuid-Amerikaanse en ander nazis zijn uitgeraast en hun rechtse gelden opgedroogd ? 

Wie maakt er vandaag echt gebruik van feiten en bronnen en studies over het nog in recente vorm aanwezige verleden ?

Hoe vaak ervaren wij ons leven als een persoonlijk en gezamenlijk innemen van standpunten in sociale organisaties.

Zijn wij er ons van bewust dat het politieke, sociale en ekonomische bepaalde voor de maatschappij als geheel bepaalde negatieve wetten volgt ?  Voor wie zijn wij zwijgzaam  en spaarzaam met onze mening ?  Zien wij nog de waarheden achter armoe en glitter ?  Vanwaar komt die maatschappij bij ons en in andere gebieden ?  Naar welke maatschappij willen wij samen evolueren ?  Want niets staat stil.   We moeten de geschiedenis leren zien als ontwikkellingen die in het sociale  hun bekroning zoeken en vinden.  Welke mechanismen veroorzaken nog steeds oorlog, milieuvervuiling, onderontwikkeling, bewapening, honger, uitbuiting, verpaupering, analfabetisme…en  commerciele kulturele overheersing ?

Wat zouden christelijke en socialistische en nog andere werkers al 100 jaar lang niet kunnen bereiken hebben indien ze niet gescheiden gehouden waren ?  Indien ze meer internationale toenadering hadden gezocht.  Indien ze de superklasse die hen hun werk ontnam of onderbetaalde schaakmat hadden gezet i.p.v.voor hen gaan te vechten ?  Hebben wij niet teveel vertrouwen in een soort hemelse goeie gang van zaken ?  In de uiterlijke kunstmatige glans van alles en iedereen die ons mee in het zog van het grootGapitaal zuigen ?  Ons verfijnen kunnen we alleen als we de menselijke domheid blijven bestuderen.  Leven we niet in een samenleving waarin we mekaar meer op de hielen moeten zitten dan dat we mekaar kunnen helpen    Hoe kan dat veranderen    Alleszins niet zonder een gepaste, op het overkoepelende ingestelde mentaliteit en organisatie.           Alleszins niet door ons op onze vele verschilletjes in bezit , graad en gezag vast te pinnen.  Alleszins niet zolang er op het initiatief tot beginnen spreken precies een hypotheek rust. 

Eeen groep mensen over een belangrijk iets uit hun schelp krijgen is veel moeilijker dan alles in z’n gemoedelijke koffiezetplooien te laten liggen.  Moeilijker dan alles een opgedrongen gang te laten gaan.  Hoe komt het dat onze vrije tijd niet voor een stuk een lees-denk en vormingstijd is ?

Naar welke soort maatschappij wil de leidende klasse toe ?

Naar een gouden-kalfsyndroom voor een elite, gedragen door miljoenen die zulks ieder voor zich willen bereiken ?

Iemand met super-de-luxe dromen gelooft niet dat het kapitalisme eigenlijk een veel middellen verkwistende lintworm is.

En over wat er met het socialisme aan de hand is, en in welkstadium dat zich momenteel bevindt…daar hoor je in welk stadium dat zich momenteel bevindt…daar hoor je natuurlijk niet teveel positiefs over.  Bovendien plagen wij onszelf teveel met een aantal vooroordelen die onze eigen sociale en psychologische onvrede moeten wegcijferen.  Vooroordelen en zich laten domineren door alles en iedereen komen soms ook beter uit voor persoonlijk willen hebben dan om gezamenlijk te willen zijn.

Vooroordelen zijn niet alleen een gevolg van passiviteit en berusting omdat alles toch zo complex in mekaar zit, maar ook een gevolg van alle negativiteit en emoties die we door moeten.  Waarom zouden we onze kollega’s als konkurrenten beschouwen ? Vooroordelen zijn een gevolg van een gebrek aan kennis en bewustzijnsgraad,  nodig om het geheel der toestanden en gebeurtenissen te kunnen blijven overschouwen.  Vooroordelen zijn er om de enge voordelen te kunnen behouden.

Slechts door een linkse ontleding van situaties, een op de belangen van de werkers (arbeiders, bedienden, boeren , zelfstandigen, KMO’s)gerichtte uitgangspositie, krijgen vooroordelen geen kans meer.  Pas dan wordt kennis strijdbaarder dan vooroordeel.

Kinderen, jullie nieuwe dragers van het leven, jullie zijn niet gebaat met een vervalste geschiedenis.  Hoe kunnen jullie je echt goed in ‘t heden voelen , als dat heden jullie niet wordt uitgelegd als een stap naar een te richten toekomst toe ?

Gaan jullie je ook laten verdelen ?  Of zullen jullie de oneindige voordelen van zich achter objektieve bronnen aaneen te sluiten inzien ?   Wijsheid, hoe zwaar ook aan moeilijke omstandigheden gebonden, blijkt achteraf eerst een vooruitgang te zijn.  Wijsheid kan eerst beginnen , daar waar men door ervaring hernieuwd doorzicht hebben blijft.  Waarom moet lijden altijd eerst voor de wijsheid, de mankheid van strukturen aantonen ?  Rechtvaardigheid, geboren uit de kracht om het onbeholpene de wereld uit te helpen…moet stillaan vlugger vooruitgang boeken…mag niet meer achteruitgaan.

Temidden van al het ongelukkige , nieuwe levenskansen scheppen, tweemaal beter af zijn, eenmaal materieel, eenmaal psychologisch.  Beseffend dat  deze inzichten in de eerste plaats kollektieve erfenissen zijn ; erfenissen die ik tracht onder woorden te brengen , dank ik jullie voor jullie aandacht…en wens ik jullie veel kracht om  op deze inzichten blijven verder te bouwen.

co  http://bloggen.be/conscience2008

18:00 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: theatermonoloog, kiezenvoormensela |  Facebook |

26-12-09

Paus begeeft zich op gevaarlijk pad '

100_0979

hebben mensen die met hun buurt, gemeente, provincie, land,naties...in vrede willen samenwonen eigenlijk een 'kerk' nodig ? kunnen ze niet beter samenkomen om het over zinnige teksten te hebben ?

De paus van het einde van het eerste decenium van de 21ste eeuw, overweegt van Pius XII een eind in de richting van heiligverklaring te brengen. Hoe haalt ie het in zijn hoofd om iemand die paus was ten tijde van het aan de macht zijn van de nazi's en iemand die deze niet veel in de weg heeft gelegd, te gaan opwaarderen ? Hij zou beter de progressieven in zijn kerk die inhoudelijk met teksten bezig zijn, ondersteunen en een plaats gunnen, in een hierarchie die al eeuwenlang bijvoorbeeld de teksten uit de gnosis en anderen onderdrukt. 

Net zoals de Dalai Lama mengt hij zich op een verkeerde manier in de politiek en het zoeken naar aanknopingspunten met de moderne wetenschap of zelfs maar een vergelijkende studie met vertegenwoordigers van meerdere 'godsdiensten' samen, is aan hem niet besteed. 'God', en papieren standpunten blijven  struikelstenen, het leven als een in de richting van een meer en meer 'zin' evoluerend epos propageren, daaraan op een moderne en geëngageerde manier bijdragen...ver van zijn bed, dat alles. Voor wanneer i.p.v. moderner bijeenkomsten van gelovige mensen, een terugkeer naar de terugkeer naar Latijnse missen ?

19:23 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: paus, kerken, mis |  Facebook |

23-12-09

De stilte die om antwoorden vraagt.

DSCN0302

De stilte die om antwoorden vraagt

 

Een klein leeg boekje

, een leeg schriftje

't lag zomaar in een hoekje,

te wachten op invulling

antwoord op verstilling.

 

Zo was ook ooit de kosmos

toen alleen d'onzichtbare stof bestond,

toen het hele kleine het atoom uitvond

toen d'eerste cel ons verlostte uit alleen 'fysica'.

 

De tijd vloog voorbij, al bestond hij niet.

Naast al die andere soorten werden wij.

Meer en meer verstand en inzicht...

en blij.

 

De gruwelen der geschiedenis

Ze sloegen ons vaak terneer...

was het alleen om de boosheid der leiders ?

Kwam het ook niet door zoveel meer ?

 

In vele momenten werd uit natuur cultuur geboren.

Het meer en meer mens willen worden,

vele generaties gaven het al door.

 

Uiteindelijk gaven we niet alleen mondeling goede raad.

Ook met talrijke geschriften deden we onze baat.

Nu alle geschriften soms tegen mekaar nog vechten om 't gelijk...

sommige beoefenaars althans,

proberen we het hier en daar eens zonder harnas en kadans.

 

Voelen met wie omgaan zoveel makkelijker lijkt,

ondanks al die verplichtingen uit een andere tijd.

 

Al heeft in hoeverre persoonlijk diep omgaan met...

ook zijn grenzen...

we zijn hier om uiteindelijk te worden...meer mensen.

 

21:42 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-12-09

Mekaar graag blijven zien. Verbondenheid.

IMG_0380

mekaar graag blijven zien

in platonische zin, los van de volledige liefdesrelatie die je met iemand hebt : buren, famillie, kenissen, vrienden, mekaar een warm hart toedragen...de diepten van begrip leren doorgronden, zonder slaaf van iemands 'loeten' te worden...belangrijker dan kerstkado's...vandaaruit naar beleving van filosofie, kultuur, politieke stellingnamen, solidariteit toe, over de regio's en landsgrenzen...belangrijker dan kerstkado's...in deze wereld die georganiseerd is op ekonomieen die maar moeten blijven groeien opdat iedereen een inkomen zou hebben...een maatschappij zou moeten gestoeld zijn op het leren begrijpen waarom wij hier met z'n allen rondlopen, over de dood heen...prettig weekeinde

Tip : http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

5.de weg van sneeuwwater naar klassieke muziek

 

18:43 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verbondenheid |  Facebook |

16-12-09

Zegen je nieuwe jaar ook zelf.

IMG_0391

Evenwicht op een bevroren spiegel.

De massa kleurrijke bladeren naar de bodem gezakt.

Nog maanden en het stuifmeel zal weer drijven.

Wijl vogels hun nesten weer zullen wonen in groen.

Ondertussen mijn kachel met het dode hout stoken.

Wachtend in de hut, op bezoek van 't internet.

Wezenlijke ontmoetingen, ook in 't niet virtuele.

't Beste in 't nieuwe jaar vol van weer zingeving.

In al zijn verschijningen en linken.

Dankbaar en sterkte behoudend.

16:11 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wishing well |  Facebook |

14-12-09

De tekenen overleven hen.

100_2146

Er was dat moment, onlangs; wijl ik buiten op mijn winterstoel zat. Een paar uur eerder had ik een gedicht over mijn vader ergens in een prozatekst gebruikt. Ik observeerde de natuur, de natte verkleurde eikenbladeren die in de kale boom op een ravennest waren blijven hangen. Ik streek enkele keren met mijn rechterhand over mijn linker. Een paar seconden later, realiseerde ik me dat onze ouwe dat vroeger ook deed. Zijn aanwezigheid was op zijn vroegere vorm na, net ietsje minder duidelijk present. Nu. Net als een paar ochtenden terug, toen ik me de koffiegeur in de cabine van zijn kamion op weg naar Duitsland herinnerde...zo ineens, zonder aanleiding. Gewoon maar om aan de eenheid in verscheidenheid te herinneren, aan het verhaal dat samen met het leven, toen het net boven het niets uit, aan zijn tocht begon. Het leek net of de diversiteit van wezens voortdurend wordt uitgebreid naarmate het theaterstuk van het leven andere personages nodig heeft. En toch zijn we aan dezelfde scenarioregels gebonden. 

13:47 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (1) | Tags: overleven, tekenen |  Facebook |

10-12-09

Leren beseffen wat 'de geest' is.

100_2085

Je hebt zo van die documentaires over de totstandkoming van biologisch leven. Als je dan ziet en aanvoelt hoe door het niet niets willen zijn (een ruimte groter of gelijk aan nul kan niet bestaan, en dan volgt er een explosie à la bigbang) door onzichtbare straling, geest als het ware, het eerste atoom werd geschapen...dan snap je de symboliek daar wel van, het leven moet het niet van onzin en gebrek aan inhoud hebben. De reis ging verder naar de molecule, al gecomplikeerder, de planeten, het tot stand komen van toestanden op planeten, waarbij het ontstaan van de cel mogelijk werd en zo verder tot ons. De kosmos boven je hoofd, dat is dus ook al duidelijk familie van ons, dat zijn wij voor een stuk ook. In feite kan je de stof ook al bezield noemen dus en de ei (eicel), kwam voor de kip. Het zou wel eens best mogelijk kunnen zijn dat de kosmos binnen afschrikwekkende tijd (gewoon weer eens?) in mekaar klapt en er op het randje van niets weer een nieuwe bigbangcyclus begint...en alles van voor af aan weer begint...op basis van alle  energie die er voorafgaandelijk bestond. Heerlijke gedachte, niet, of vindt U  meer zin of troost in de klassieke vorm van reïncarnatie, waarin U of delen van U of combinaties van geaardheden van zijn, niet zo lang moeten wachten op een enigszins verwante verschijning van het wezen dat U nu bent ? Gissing natuurlijk, maar zo komen we toch een stukje korter bij de geest van het zijn.

Dichter bij de ziel komen omhelst andere dingen, figuurlijk en ook letterlijk soms. Door het leven met de anderen kom je daar de hele dag mee in contact, soms oppervlakkig, bij wijlen dieper. Misschien hebben dingen als levenslust,goedheid, blijheid, opgewektheid, solidariteit al van bij het begin van de vorming van de kosmos bestaan onder de vorm van de straling die toen vrijkwam...tegelijk met hebzucht, arogantie, zwaarmoedigheid en nog andere om te polen wezenskenmerken. Wie weet wilden ze door het ontstaan van het biologische leven gewoon eens van kostuumpje veranderen en aan theater gaan doen. Als het zo zou zitten, zijn die symbolische wezenskenmerken er wel in geslaagd om tot op vandaag en wie weet nog hoe lang verder, voor de nodige ongeloofelijke scenario's te zorgen. Of het nu gaat om relaties tussen mensen of gemeenschappen, we komen van ver en alles lijkt wel te culumineren in het NU, naar een happy-end of nog wat meer drama toe.

Je hoeft natuurlijk niet te vertekken van de ontstaansgeschiedenis of de ruimte indien je je meer wil bewustzijn van wat de geest is. Dichter bij de ziel van je medemensen geraken, maar eerst en vooral je eigen 'zijn' verstaan, gaat ook. Gebeurtenissen, gesprekken, beschouwingen, ogentaal...allemaal aanleidingen en voertuigen daarvoor.  Pauze.

tip van de dag :

http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

18:21 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geest, besef |  Facebook |

08-12-09

Naar de kern van het wezenlijke.

100_2047

Geloof, modernere versie.(2) Een mens kan veel inzicht verwerven in zijn leven, tenminste als je daar voor openstaat. Je kan de onstaansgeschiedenis van het biologische leven bestuderen, de geschiedenis van de politiek, de evolutie van de mens als psychologisch handelend wezen. Je kan dat in kunst omzetten als je wil. Het wezenlijke echter, leven en dood en het waarom ervan, blijft het moeilijkst om uit te drukken. Niet het feit dat we eigenlijk op wetenschappelijke basis wel eens oneindig zouden kunnen zijn, binnen bepaalde limieten en tijdsintervallen die niet zozeer met de klassieke reïncarnatie te maken hebben. Je zal hier tal van essays daarover vinden, maar je hebt waarschijnlijk de tijd en de energie er niet voor om ze te lezen.

Wat ik in deze categorie 'religie' doe, hetgeen ik hier wil naar voorschuiven, heeft ook te maken met een stem te geven aan eenieder die niet via de klassieke religies aan geloven toekomt. 'Relier', het Franse woord vor 'verbinden', 'religie', wil toch ook zeggen van al die domeinen 'filosofie', 'wetenschap' 'psychologie'...te verbinden met het spirituele denken en ook aanvoelen...want dat staat nog het dichtst bij het dagelijkse leven, maar het gaat hier soms om hele vluchtige momenten, indrukken, aanvoelen die de kern van het wezenlijke benaderen, namelijk de medemens zelf. De mensen rondom ons. De oude man of vrouw met wie je midden hun lijden al eens over vergankelijkheid durft praten. De jongeren naar wie je moet luisteren en met wie je in dialoog kan treden, om die zeldzame momenten dat we niet door de bijkomstige dagelijkse dingen opgeslorpt worden, ze voorzichtig en kordaat raad leren geven, na rijp beraad. Hun aller evolutie aanvoelen en weten waar dat jij daar ergens in staat en wat je daar staat te doen. De voorgeschiedenis van ons allen en de domino's die we zelf in beweging brachten, maken dit makkelijker voor de één dan voor de ander, al staan de sterkste schouders vaak in de moeilijkste situaties.

Op zo een momenten midden mensen, kan je toch moeilijk afkomen met de klassieke religieuze dingen zoals 'de Here zei dit of dat' en al van die zaken waarvan de huidige liturgie in de kerken zich bediend en waarmee ze de meerderheid van de mensen van zich vervreemd. Wat niet wil zeggen dat ik sommige teksten van oude religieuze schrijvers niet waardeer.

Maar we moeten weer meer leren communiceren met mekaar. Zeggen wat ons in de andere stoort zowel als wat we op prijs stellen. Mekaar verhalen durven vertellen, al is het soms niet makkelijk om persoonlijke dingen aan te kaarten. Ik weet het, soms is dat niet echt nodig om te diep te graven en blijven de pijnen best onder een laagje aarde, waar ze als compost dienen, maar op sommige momenten moet je mensen een stukje van mekaar durven prijsgeven.

Voor iedereen komt de dag dat hij of zij heengaat en dat is de kern van het wezenlijke, sterft de graankorrel en ontkiemt er een nieuw leven...onder één van de vormen en voorwaarden die ik in eerdere essays probeerde te beschrijven ? Het is al wat te eenvoudig om te geloven in een hemel of een wedergeboorte op z'n Indisch ingeschat...allemaal aanlokkelijk...maar zijn we gewoon geen vervolg op al hetgeen die voor ons leefden mee bezig waren en ergens daardoor nog zijn ? Dat is pas realistisch karma zou ik zeggen. We zijn voortdurend aanvulling...en hoe we dat invullen, wel soms kunnen we niet anders dan zus of zo, omdat het leven vooral niet iets individueel is, maar een samenspel...en daar moet je in leren aanvoelen, welke rol je vervult. Met vallen en opstaan. Met begrijpen, vergeven en doorgaan. Hopen en geloven in het positieve, het oneindige en veel meer. Bovenmenselijk leren liefhebben. Zie ook de link 'geloof ,moderne versie')

o -combination

18:14 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-11-09

Een andere visie op reïncarnatie

bron dailymotion

vanwaar we komen

(onderaan tekst prachtige muziek en beelden als dessertje)

In feite kunnen we onze zoektocht naar de zin van het leven aanvangen door te beseffen dat iets alleen maar kan bestaan als dat een zin heeft. Waarom ? Iets kleiner of gelijk aan nul kan niet bestaan...elke vorm van materie die een ruimte kleiner of gelijk aan nul wil innemen, ontploft. Het is net er net mee zoals met de big-ban (of big-bangs) van de geschiedenis van het universum. Teveel druk op één punt doet alles in de mikro en makrowereld ontploffen. In welk stadium we ons ook bevonden of bevinden ; ster, atoom, cel, zelfs onze relaties...teveel druk maakt altijd andere evoluties mogelijk...als deze evoluties het vorig bewustzijn verbeteren...zeggen we dat ze zin hebben gehad.

De natuurwetten hebben de ideale omstandigheden gecreëerd opdat het biologisch leven echt van start zou kunnen gaan. Na de big-bang was er niets dat je kon aanraken...alles, wij oorspronkelijk dus ook waren na energie onder druk, gewoon dus 'straling'...die mekaar ook eigenlijk al 'raakte'.

De materie bestond dus oorspronkelijk alleen als verschillende vormen van straling. (In't Nederlands is 'stralen' er 'goed en gelukkig zien uitzien' eigenlijk...'energierijk'.)

Het zijn de wetten en de pogingen van de straling die het eerste atoom voortbrachten en daarna de planeten en klimatologisch ideale omstandigheden om de eerste cel enz. te 'scheppen'. Het is werkelijk een formidabel verhaal dat ieder maar voor zijn eigen eens moet bestuderen.

Als je dan nog eens in een bos komt, realiseer je dan met welk een snelheid de aarde onder je voeten

door het universum reist, in de richting waarheen ze 15miljard jaar geleden geduwd werd. Heel dat wonderlijke verleden , al die wijsheid die de eerste cellen in zich droegen nog vóór ze zich leerden delen...ze bestaat nog altijd op het moment dat je dit leest. Als we sterven wordt een deel van ons weer minneraal..., maar de straling verlaat ons lichaam. De studie van de manier waarop we observeren en interpreteren en enkele persoonlijke ervaringen die ik NIET 'mystiek' zou noemen en wat studiewerk...leiden me er toe van te geloven dat onze levens niet alleen een sociale betekenis hebben...maar dat we ook op het persoonlijke vlak interageren om voorwaarden te scheppen die ons korter bij ons onbeschadigde 'ik' brengen...bij onze ziel. Onze ziel is niet alleenlijk het genetische erfstuk van de eerste cellen...maar de al eeuwig durende verrijking van de eerste originele straling geboren uit de druk van niet 'niets' te kunnen zijn...het niet zonder vorm kunnen.

In feite, is niet alles wat bestaat één ziel ? We zien God als de ideale abstrakte persoon die alles controleert, maar eigenlijk is het doel van onze evolutie, van onze missie om de wereld tot een plaats te maken waar het goed leven en werken voor iedereen is...en om uiteindelijk meer tijd te hebben om de verschillende manieren waarop we betekenis aan ons leven geven, met mekaar te vergelijken.

Aan iemand die in reinkarnatie gelooft, zouden we kunnen uitleggen dat de kans dat iemand onder ongeveer dezelfde omstandigheden als ongeveer dezelfde kombinatie terugkomt misschien eerst na duizenden big-bangs terug lukt...en dan weten we nog niet of er buiten het universum niet nog andere universums met andere big-bang cyclussen bestaan. Reïnkarnatie is alleen volgens rechtstreekse afstamming mogelijk denk ik en eigenlijk zijn we een mix die een beetje overal ter wereld verspreid is, zonder dat wijzelf daar ooit kwamen. Wij zijn zelf de kapitein van die doorgegeven mix en we moeten ons hart leren volgen, niet de lijn van hoeveel geld we kunnen verdienen (alhoewel de 'voorzienigheid' zal ik maar zeggen die truuk ook gebruikt). We moeten ook NIET de lijn volgen van hoe we ons moeten wreken op iemand anders. We moeten onze filosofische en politieke, religieuse en sociale verschillen en negatieve emoties overwinnen...alle negatieve dingen uit het verleden moeten we vergeten en vergeven...we moeten ons focussen op het heden en het goede voor de toekomst willen.

Stof en geest zijn altijd één geweest. De materie was energie en energie wil altijd de mogelijkheid tot schepping en evolutie. Zelfs als energie zichzel vernietigt of men ze vernietigt, verkrijgt men alleen een verandering in energie. 'De zin van het leven' is iets dat altijd bestaan heeft.

De reis van natuur naar kultuur is heel lang geweest. De stof bevat energie die de ontwikkelnig van meer spiritualiteit mogelijk heeft gemaakt...de oorspronkelijke stof was altijd de totaliteit van verzamelde geestelijke energie tussen twee big-bangs in. De eerste zin van het leven is altijd de groei van spirituele energie geweest. Al die krachten zoals temperaturen, afstanden, snelheid, druk en tijd...al de bewegingen van atomen en cellen...het diende altijd de groei van spirituele enrgie. Dat is altijd zo geweest. Onze ziel is niet alleen samengesteld uit de elektronen van onze cellen in onze hersenen maar ook uit de atomen van onze andere cellen en is verbonden met de geest van het universum. Al onze cellen hebben een specifieke funktie en bewustzijn die een dag als de ziel zich uit het lichaam begeeft, overgaat in het geestelijk geheel.

De vraag 'wie zijn we' kan worden beantwoordt met 'vanwaar komen we'.

Deze vraag is niet alleenlijk een monopolie van de religie. 'Religie' komt van het woord 'verbinden', 'relier', 'combination'. De verbinding tussen wetenschap en filosofie, politiek en psychologie, helpt ons beter te begrijpen wat de eigenlijke zin van het leven is. Het 'geloof' basseert zich zowel op een eerlijke glimlach (straling) als op goed gekozen woorden (geluid) als op muziek of alles wat je met je handen aan de aarde verandert...het antwoord naar de zin van het leven is niet alleen intelektueel te geven, bedoel ik maar.

In feite zijn diegenen die zich afvragen of er een God bestaat teveel met de volgende vraag bezig : 'bestaat er een energie met minder of meer of dezelfde soort bewustzijn, die heel de evolutie niet heeft nodig gehad om onze graad van bewustzijn te bereiken'. Welk een energie is er vóór een big-bang aanwezig...de verrijkte energie van een vorige big-bang-cyclus, van ontploffing tot en met weer in één punt samenkomen...of altijd dezelfde uitgangspositieënergie ? In beide gevallen is 'God' steeds opnieuw de herverzamelde of aangegroeide energie, noem het bewustzijn, na één big-bang-cyclus als het universum of een deel ervan, weer ineenstuikt tot één punt met onhoudbare druk.

Het ziet er dus naar uit dat de eeuwige schepping van energie altijd herbegint met niet niets of niemand te willen zijn. Dat wil ook zeggen dat indien iemand sterft iemand ook een nog stoffelijke geestesvorm aanneemt...of moeten we 'behoudt' zeggen (?)... een vorm waarvan we nog niet veel weten...al weten we al veel over 'straling'. Straling is dus de originele vorm van de ontwikkeling van het begin en einde van het leven. Straling is de originele vorm van alle combinaties van vormen die energie kan aannemen en die zich tussen al wat er tussen twee big-bangs gebeurt verzamelt voor een volgende ronde. Misschien wil die straling altijd weer iets op een hoger nivo beginnen of gewoonweg opnieuw beginnen en andere ingebouwde toevallen of voorbestemmingen om ondoorgrondelijke redenen weer een kans geven. Wat mensen dus 'god' noemen is eigenlijk het verlangen naar meer en meer bewustzijn. Zijn het Einstein en anderen en hun boeken en erfenis die me dat doen concluderen...of was het hun straling die me naar deze besluiten leiden ? Wie weet ?

Beter dan onszelf op te delen tussen klassieke godsgelovigen en new agers en 'ongelovigen' (die ook in iets geloven, want 'niets' bestaat niet...beter dus dan ons op te delen in talloze opsplitsingen en hun onderverdelingen, ware het van met de praktische dingen om de wereld beter te maken een serieuse aanvang te nemen.

Waarom hebben we nog geen politiek systeem ontwikkeld dat onwetendheid, oorlog en armoede, honger en werkeloosheid, zinloosheid...overbodig maakt ? Waarom brengen menselijke relaties nog altijd zoveel angst en pijn met zich mee ? In één vraag gesteld : ' waarom heeft de mens nog altijd zoveel problemen met woorden als 'god, geld, geschiedenis, dood of waarden als vriendschap, familie, verlangen...' ? Ik denk dat dat voor een stuk komt omdat we er zich al voor de ejaculatie een heel bewuste strijd tussen de genen voortdoet... een strijd die leidt tot het aangaan van koalities van genen...alsof ons verleden het heden constant in de toekomst wil vertegenwoordigt zien...niet zonder 'betekenis' wil worden...maar altijd de lessen wil leren die nog niet geleerd werden. Daarom lopen wij hier rond en zijn we zoals we zijn.

tot slot : mooie muziek en beelden :  http://www.youtube.com/watch?v=qDZeZVyzB_8 

Andere essays dan diegene die hier gepubliceerd zijn (bijvoorbeeld 29.doodongewoon, over een wel aparte ervaring), kan U vinden op http://users.skynet.be/octo onder philosophy , met naar het einde toe een aantal Engelse en Franse vertalingen van bepaalde essays

 

17:41 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reincarnation, other, aproach |  Facebook |

11-11-09

het 'bestaan'en het 'bijna niet bestaan'

LachenRoepen 

het bestaan

Niet-bestaan is het enige dat niet mogelijk is. Wat kleiner of gelijk aan nul dreigt te worden, spat uiteen.

Sterren, atomen, cellen, individuen, gemeenschappen...allemaal vebonden...inhoud en druk bepalen hun evolutie.

We hebben altijd bestaan. We gaven meer en meer uitdrukking aan het oerbewustzijn van de verschillende soorten materie waaruit we voortkomen en die ons in stand houden.

Het verleden, in het heden gegrift, doorgegeven ...we proberen het voortdurend te polijsen...maar we gebruiken de werktuigen daartoe maar matig. We rekenen nog te weinig af met negatieve emotionaliteit, interesseren ons maar matig voor geschiedenis, kennis, kultuur en moeten oproeien tegen het gareel waarin de wetten van de spekulatie en platte overkonsumptie ons gevangen houden.

Naargelang ons genetisch verleden leveren we allen een individuele en interindividuele strijd om onze eigenheid daarin te ontdekken. Afhankelijk van onze levensomstandigheden en de personen waarmee we worden geconfronteerd, doen we ons best om met de ons toegemeten sterkte weerstand te bieden aan alles en iedereen wat de groei van ons bewustzijn in de weg staat. We kunnen dit groeien slechts afhankelijk van de evolutie van anderen. De inzet van hen die de politieke situatie van de wereld begrijpen is voortdurend afhankelijk van het gemiddelde politieke bewustzijn.

Allen die zich in hun persoonlijke relaties ongelukkig voelen zijn afhankelijk van de emtionele evolutie van anderen...en van hun eigen evolutie ook natuurlijk.

Zij die stierven, inbegrepen de eerste cellen miljoenen jaren geleden...wel, in feite bestaan ze nog altijd.

We waren en zijn met z'n allen samen één voortdurend uit mekaar vallend wezen.

We verdwijnen op genetische manier in een voortdurend opbouwen van oude tot nieuwe gegevens. Als we in de andere ook meer deeltjes van ons eigen zouden zien, zouden we misschien meer in mekaar geïnterresseerd zijn.

Voor het dier is het leven een les in overleven...voor de mens zou het leven op termijn ook nog meer en meer een les in goedheid en belangeloosheid moeten zijn. Kennis opdoen. Het beleven van positieve emoties.

Niet alleen de praktische dingen van alledag leren verwoorden zou meer een meer een dagelijkse kunst moeten worden.

Verdwijnen we niet na onze dood in de zwarte gaten van de mikrokosmos waar het geestelijke humus voor de volgende generaties zich ophoopt en waar ons op basis van onze verdiensten een verdere ontwikkeling te wachten staat ?

21:00 Gepost door combination in filosofische essays | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bestaan en bijna niet bestaan |  Facebook |