30-07-11

Gastauteur Bijdrage aan dichter bij de ziel

IMG_1390.JPGOp een heel waardige en prachtige manier
zeggen de dagen ons adieu.
Het afscheid van de dag wordt uitgedrukt in de schemering.
De schemering maakt de nacht welkom.
Het is alsof de schitterende kleuren van de schemering
de nacht in glippen en de nacht bewoonbaar
en verdraagelijk maken,
een plek waar een verborgen licht aanwezig is.
Vaak kan men alleen bij schemerlicht echt de geheimen van de ziel waarnemen.

Evenzo kunnen in de ouderdom, de schemertijd van het leven,
vele van de onopgemerkte schatten in het leven
voor ons beschikbaar en zichtbaar worden.
De ouderdom kan ook een tijd van afstand nemen zijn.
Alle waarneming vereist afstand.
In de ouderdom, als ons leven tot rust komt,
kunnen we op allerlei manieren afstand nemen
om te zien wie we zijn,
wat het leven met ons heeft gedaan
en wat we van ons leven hebben gemaakt.

Het kan een tijd zijn waarin we ons bevrijden van de vele lasten
die we achter ons aan hebben gesleept
over de stenige velden van de jaren...

Soms zijn de zwaarste lasten die mensen dragen
de lasten die ze zichzelf opleggen.
Als men ze loslaat, verlicht men het gewicht dat op ons leven drukt.
Dan ervaart men een lichtheid en een grote innerlijke vrijheid.

Vrijheid kan een van de heerlijkste vruchten van de ouderdom zijn.
Daarmee kan men de schade ongedaan maken die men zichzelf al vroeg in zijn leven heeft berokkend....

....Mijmering voor het slapengaan...

Het menselijk lichaam wordt voltooid geboren,
maar het menselijk gevoel is een voortgaand proces.
Het wordt geboren in elke ervaring van ons leven.
Alles wat ons overkomt, heeft het potentieel ons te verdiepen.

In liefde groeien we en komen we tot onszelf.
Als men leert lief te hebben en onszelf te laten liefhebben,
komt men tot de kern van ons eigen.
Dan zijn we warm en beschut.
Liefde begint met aandacht geven aan anderen.
Soms is het gemakkelijk naar buiten toe grootmoedig te zijn en te geven, en toch gierig tegenover zichzelf te blijven.
Men verliest het evenwicht als men een gulle gever is, maar een slechte ontvanger.
Men moet gul zijn voor zichzelf teneinde de liefde die ons omgeeft te ontvangen.

Liefde is allesbehalve sentimenteel.
Feitelijk is zij de meest reële en creatieve vorm van menselijke tegenwoordigheid.

Vriendschap is altijd een daad van herkenning.
Men wordt zich bewust van elkaar en men heeft het gevoel elkaar altijd al gekend te hebben.
Als het bewustzijn diep is, is er eerbied.
Vriendschap wekt liefde.
Liefde opent een deur van oeroude herkenning.

Men kan een ander alleen maar liefhebben,
als men zich evenzeer wijdt aan de prachtige
maar moeilijke spirituele taak zichzelf te leren liefhebben.
Men hoeft niet buiten zichzelf te gaan om te weten wat liefde is.
Dat maakt ons onafhankelijk.
En dat brengt ons in staat de ander nader te komen,
niet uit behoefte of via het vermoeiende middel van de projectie,
maar vanuit echte intimiteit, samenhorigheid en verbondenheid.
Liefde moet vrijmaken.
Men wordt vrij van de hongerige, verschroeiende behoefte waarmee men voortdurend bevestiging van zichzelf, respect en betekenis voor zichzelf van dingen en mensen buiten zichzelf najaagt.

Een van de kostbaarste dingen die men in een vriendschap en in de liefde altijd moet koesteren, zijn de verschillen.
Teneinde onze verschillen in de liefde te bewaren,
heeft men heel veel ruimte voor de ziel nodig.
Ruimte laat ons anderszijn zijn eigen ritme en begrenzingen vinden.

De ziel van een mens is zeer intiem.
Men ontmoet iemands ziel voordat men zijn lichaam ontmoet.
Als men de diepte en schoonheid van die ontmoeting op een liefdevolle en respectvolle wijze erkent,
biedt vrijen ongeloofelijke mogelijkheden tot genot en extase.
Het herenigt mensen uiterlijk met de oeroude cirkel
die feitelijk als eerste de twee zielen bijeenbrengt.

In de herschepping van het zinnelijke
bereiken de onstuimigheid van Eros en de speelsheid van de ziel een lyrisch ritme.
De schoonheid van Eros is zijn hartstocht
waarin licht en duister elkaar in de mens ontmoeten.

Twee mensen die van elkaar houden,
moeten zich nooit geroepen voelen de buitenwereld uit te leggen waarom zij van elkaar houden of waarom zij bij elkaar horen.
De plek waar zij behoren, is een geheime plek.
Zielen weten waarom zij bijeen zijn
en zij moeten die samenhorigheid vertrouwen.

Als men van iemand houdt,
is het schadelijk te blijven wroeten in de stof van verbondenheid.
Als men de band met de ander blijft analyseren,
forceert men geleidelijk een afstand.
Als men het neonlicht van analyse en verklaarbaarheid laat blijven schijnen op het tere weefsel van verbondenheid,
verschrompelt en vergaat het.
Liefde mag nooit een last zijn, want er is meer tussen vrienden dan wederzijdse tegenwoordigheid.

Als men van iemand houdt die erg gekwetst is,
is een van de ergste dingen die men kan doen
rechtstreeks aandacht schenken aan die kwetsuur
en er een probleem van maken.
Een vreemde dynamiek komt tot leven in de ziel
als men van iets een probleem maakt.
Het wordt een gewoonte
en keert in een bepaald patroon steeds weer terug.

Echte vriendschap laat zich niet schaden of beperken door scheiding of afstand.
Zelfs ondanks de afstand tussen hen
kunnen twee vrienden op elkaar afgestemd blijven
en het verloop van elkaars leven blijven aanvoelen.

Bewustzijn is een van de grootste gaven die men zijn vriendschap kan geven.
Veel mensen hebben kans tot liefde maar zijn zich daar niet echt van bewust..
Gebrek aan bewustzijn verhult dan de tegenwoordigheid van de vriend en leidt tot gevoelens van afstand en afwezigheid.
Helaas wordt men zich pas door het verlies van tegenwoordigheid van haar bewust,
maar dan is het te laat.....

 

Keria

17:37 Gepost door combination in gastauteurs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.