01-02-11

Vreemd stil worden we als 't einde wenkt

IMG_0790.JPGjean als pub

 zomer1996 - dinsdag 1/2/2011

Dag van Jeandog ,laatste dag

Jongste vond hem, Jeandog 14jaar en half, buiten op het bevroren gras, waarschijnlijk weer een 2de ‘attakske’ gekregen. We droegen hem binnen en legden hem voor de kachel.  Kwispelen was er niet meer bij.  Iets heel gelaten hing over hem, een soort rust, alsof hij er zich bij neerlegde van niet meer vrolijk of ongeduldig, hond te moeten zijn. Zijn ogen keken naar alle hoeken van de kamer, nog met blijde verwachting dat hem weldra een groot misterie zou worden onthuld.  Wat verwachtte hij, een bevordering, een hondenhemel met eindelijk een teefje in plaats van die  te kleine Jef Russel gewoon als kameraad.  Het is het enige wat hij diende te missen, behalve vrij rondtrekken, in deze voor hem door de auto’s gedomineerde wereld.  Alhoewel, eens had hij een geweldige verhouding met Porto, een mooie wild en bont kleurrijk uitziende hond die hem als hondenmoeder adopteerde toen hij klein was.  Later werd zij zijn grote en naar we weten enige liefde.  Want wat doet een hond tijdens een paar ontsnappingen in de tuin waar hij een vrije loop had ?  Zal van  het seizoen afhangen zeker. Maar de Jean, die kon tegen geweldige snelheden bijna over de Hagelandse heuvels zweven en over al aan rieken en als een landmeter op elke hoek van elk perceel met een andere soort appelen of peren blij lachend zijn poot tegen de eerste boom heffen.

Zijn ogen werden soms wat wazig soms, maar toch herpakte hij zich nog toen dat hij een lekker brokje kreeg.  Altijd graag gegeten Jean.  Middelste en jongste en ik stonden om beurten wat met hem te babbelen, hij hoorde en verstond alles op zijn manier en het borstelen heeft hij altijd al heerlijk gevonden. Soms wilde hij zich nog oprichten, maar dan sloeg hij met zijn hoofd weer op het kussen dat we daarvoor juist daar hadden gelegd. 

Jef Rusell zat op het kussen en likte beurtelings de  zieltogende Jean’s  forse hondenhoofd en mijn hand. We namen afscheid, ieder met zijn eigen woorden.  Het was avond inmiddels en ik moest weg op nachtwacht naar een hoogbejaarde vrouw wiens pijnlijke benen hij al eens op bezoek likte.  Vijftien jaar bijna, we zijn zijn je honderdste verjaardag vergeten vieren Jeandog. Je deelde onze vrolijkheid en zorgen en ook Porto die ook over de honderd werd en van wel graag een pub van je gehad had, maar te oud was, was gek op je.  En al liet Jef het niet altijd zo merken, aandoenlijk hoe hij je kop likt als ik je nu nog eens rechtzet.  Droom nu maar verder van die knappe met stamboom die hier voor jou eens aan het hek stond, jij echt ras van de straat, nooit was je ziek tot een paar maand terug ineens en je je toch weer herpakte en dra weer mee op wandel wou. Jean, je hebt nog een gedicht van me tegoed, want we gaan je niet vergeten en die foto van als je bijna vliegt elders op een blog moet ik nog eens zoeken.  Dank voor alles jongen. We zullen Jefke leren alleen zijn…en wie weet kom je niet al in de lente terug ergens in een huis met een bord voor de deur : ‘hondjes te koop’.  Zo niet gaat je geest zich wel ergens ophouden, je zal het vroeger weten dan wij...en wie weet heb je ook geweten dat je een dag moest sterven, of alleen vandaag ?

Bomma ziet het niet meer zitten, maar toch…

Ze is geen opgeefster.  In haar leefkamer met toch nog een klassieke trouwfoto van één van de kinderen en zelfs nog een trouwfoto van één van de kleinkinderen, zit ze te wachten op wie dan ook ‘haar zal komen halen’, zoals ze heel zelden tijdens haar laatste jaren heeft gezegd.  Zoals ze er gisteren na enkele mindere nachten bijzat in de namiddag, voortdurend in mekaar gezakt, slapend met een soort aankondiging van nakend einde op het anders zonder pijn zo blije gezichtje met relatief weinig rimpels…leek het of ze ging samen met Jeandog nog naar de hemel gaan….wie weet neemt ze de verkeerde afslag richting hondenhemel zal ik maar grappen, want simpel is bijstand aan niet mobiele ouderen en honden niet. Maar ze is een krak in het herstellen.

Ze had niet veel pijn gehad vannacht en dan droom je als je geluk hebt.  Tot je op de pot moet. Zij droomde van dat er weer een bloemenprocessie in het dorp was …en ze sprak tegen een aantal mensen, al hoorde ik in mijn halve slaap niet wat ze zei.  En Jeandog…ik zal eens gaan zien of hij het gehaald heeft…hopelijk eindigde zijn leven ook in een droom.

‘Moeder waarom leven we’ was een roman in een niet zo ver verleden.  Op zo een momenten blijven de vragen, maar komt meteen één van de zeer voornaamste antwoorden…via een foto op haar schouw : een foto van twee kinderen van twee en drie, een meisje en een jongen die mekaar spelend in de sofa in de haren zitten en het uitkrijsen van plezier nog voor de familie een filmcamera had.

IMG_0787.JPG

11:36 Gepost door combination in fotoverhaaltjes | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Een ontroerende epitaaf over Jean, O.
Groeten,
Ivan

Gepost door: Ivan | 02-02-11

Inderdaad, ontroerend en gevoelig; naast een aantal "emotionele effecten", is het tegelijk ook mooi...

Grts, Marc

Gepost door: McJaco | 04-03-11

De commentaren zijn gesloten.