30-05-10

Zwerven over de grenzen

IMGA0064.JPG

Zweven. Zwerven.

Zweven kan altijd maar even.

Wat je aan info in je genen erfde bindt je.

Verliefd.  Ver lied.

Gedreven door projecties van illusies met een functie.

Die je veelal later eerst snapt.

Uitkomen bij het haalbare heden, haalbaarheden.

Beloften. Bevallen.

Veel uitwisselling, veel beloven.

Een nieuw leven uit twee, zonder dat beiden uitdoven.

Oudersstrijd, Ouderoase of Ont-ontmoeten.

Onbegrepen tegenstand, verwarring bij de nazaten.

Dan op weg uit het harnas van 1+1 = 2,nee =3 én 1

Anima.  Animo.

Altijd op zoek naar de oorspronkelijke sterkte van 1+1=1

Geen plaats voor schizofrenie, maar integratie.

Het plusje op zijn minnend zijn.

Er mag altijd een ietsje of meer van het andere overwegen,

samen blijft alles één.

Uitwerken. Uitkomst.

Alles en iedereen met mekaar.

En in jezelve.

Omdat uiteindelijk niet bestaat blijft alles groeien.

co

 

 

19:19 Gepost door combination in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwerven, grenzen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.