05-03-10

Spreken met ouderen over de dood.

Het leven moet niet beleefd worden als een wachtkamer vóór de dood. Als je het vaak met zieke ouderen over een eventueel nakend heengaan hebt en ze ondermeer vertelt van die mensen die al klinisch dood zijn geweest en terug werden geanimeerd en dan met verhalen komen over hoe ze hun eigen zagen liggen en de al of niet bekenden en de lichtwereld aan de andere kant, lijken ze vaak niet te geloven dat er een andere kant zou kunnen bestaan. Ze hebben soms te veel meegemaakt of fysisch geleden en interpreteren het lijden in de wereld als iets wat 'God' niet zou toelaten. Voor mensen met een meer wetenschappelijk gebaseerd geloof in het onvergankelijke van energie, hoeft dit geen beletsel te zijn om de mogelijkheid van onvergankelijkheid zoals in de na de dood ervaringen (en weer terug), beschreven open te houden.  Mensen die moeite hebben met het ontwarren van waarom hun leven hun leven was, lijken pessimistischer dan anderen in deze materie. Inderdaad, in 'deze' 'materie'.

En toch...soms maken ze iets mee, oets in eigen omgeving of ze zien bijvoorbeeld een documentaire over een oude schilder die ook even dood was en wat ie daarna nog deed met zijn werk in funktie daarvan...en ze geloven weer ietsje meer dat er toch meer moet zijn.

co

16:53 Gepost door combination in definities anders bekeken | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oneindigheid, ouderen, dood |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.