13-02-10

Liefde, tegengestelde lijden&wanhoop

100_1089
http://bloggen.be/houdenvan123/

Liefde, tegenovergestelde van lijden en wanhoop

Veel kunst komt voort uit liefde, maar ook uit lijden en al hun seizoenen.  Van seizoenen gesproken, je zal hun loop niet kunnen veranderen, dat is iets wat het heelal beslist.              Op plaatsen waar het alle dagen lekker weer is en veel licht, zijn er ook liefdesproblemen, en dan bedoelen we die in menselijke relaties.  Maar wat is dat toch met dat woord liefde ?       We kunnen een ontzaggelijke liefde hebben voor het leven, een voorwaarde voor het kunnen liefhebben van mensen.  En wat is dat dan ?  Het liefhebben van de natuur en zijn ontstaan en evolutie. Reeds op dat punt kan er een kink in de kabel komen.  Er kunnen natuurrampen tussenkomen die je aan het wederzijdse van de liefde voor de natuur doen twijfelen als je huis bijvoorbeeld door een rotsblok is vernietigd.  Zo werd lang geleden de angst geboren, denken we.  Bliksem, koude, hitte, misoogsten…het zat er allemaal voor iets tussen.                        Het bovenmenselijke in de mens, de bovenmenselijke liefde had als taak die angst te lijf te gaan.  Men probeerde de verstoorde verhouding met rituelen, godsdienst en later filosofie te herstellen…of werden deze niet gelijktijdig uit primitieve verwondering geboren, en is ‘godsdienst’ een filosofie met een korset van vroeger tijden ?  Wie deze dingen lief had, niet zozeer om het grote gelijk maar eerstens uit verwondering om het scala van meningen en om het proces, de evolutie ervan zelf, kwam niet verbitterd uit deze, vaak door de politiek misbruikte,beslechtte en besliste strijd. Het liefhebben van alles wat het leven langs het dagelijkse bestaan om, te bieden heeft, is een ander aspect van de liefde.  Te veel liefde, te veel eten, te veel drinken, te veel bier, te veel werken; uitdrukkingen met ‘te’ ervoor , zijn nooit wijze raadgevers, behalve ‘tevreden’ dan.

Maar dan, los van dat alles, als punt bij paal komt, als paaltje bij puntje komt en we het woord liefde gaan gebruiken als symbool om aan te geven wat we bedoelen met die aandacht van de ene ziel voor de andere…dan dreigt alles om velerlei redenen na de periodes van euforie ineens om velerlei redenen al eens ingewikkeld te worden en om te slagen in lijden en langs het lijmen om weer in liefde, dat valt ook nog wel voor. Waarom deze grillige curven vaak, zo grillig als bepaalde weermodellen ? Om de mens zelfvertrouwen bij te brengen, angsten af te leren en het belang van de liefde als buitenhouder van het lijden doen in te zien. Het belang van een dosis eigenliefde ook, die vaak bij te veel ‘liefdesbereidheid’ het aangaan van te moeilijke levensopdrachten voorkomt.  Is de liefde iets dat je kan bezitten, heb je het of heb je het niet en als je ze niet hebt, kan je ze dan ontdekken en vergroten en met al zijn gevolgen en verantwoordelijkheden  leren mee omgaan ?  Alhoewel ‘ze’ genoemd, is ze niet specifiek vrouwelijk.  Is ze ‘medelijden’ of zijn het andere dimensies dan negatieve emoties ? Is ze verlossing van negatieve emoties, die via positieve emoties ‘gevoelens’ werden en zo verder en zo verder. Of is de liefde niet eerder het passen van levensverhalen bij mekaar, als ware het aanvullingen die al generaties onafgewerkte dingen op mekaar aanvullen ?  In die zin heeft de liefde al veel minder met ‘schuld’ en ‘boete’ te maken.

Op dit punt in de redenering aangekomen, is het even de tijd om aan de titel van de redenering te herinneren.  Liefde is het tegenovergestelde van lijden en wanhoop.  Alleen met allerlei inzichten in je zelf en de wereld, met relativering  en humor, met blij zijn en gewone aandacht voor de medemens te hebben, zonder hem of haar te idealiseren, kan het lijden overwonnen worden.  Alleen met het hoe en waarom van relaties te begrijpen en doorgronden, hoe pijnlijk soms ook, alleen vooral met alleen de goede, aangename dingen ervan te koesteren, alleen met de anderen niks kwaads toe te wensen, alleen met vooral veel afstand te nemen en te kunnen loslaten…ruimt de wanhoop dan plaats voor vrede in het hart dat dan weer liefde geven en ontvangen kan, in plaats van bitter te blijven.  Dan komt er weer ruimte voor onbevreesdheid in plaats van angst, begrip in plaats van jaloezie, delen in plaats van egoïsme, nederigheid in plaats van ijdelheid.  Overdreven dominantie en lust krijgen dan weer meer leefbare proporties. Kennis en begrip worden dan weer belangrijker en veel meer de moeite waard dan afzien.  Theorie en praktijk, fysica en chemie, vinden mekaar weer terug. Iedereen loopt hier om welbepaalde redenen rond en daar moeten we zelf en samen zien achter te komen waarom dat is.  Niet altijd vanuit de stellingen onder de bovenste regel beschreven, gewoon vanuit aandacht van mens tot mens.  Waar is die andere mee bezig, wat vindt hij of zij belangrijk, jij niet of niet meer.  In hoeverre draag je iets bij in het leven van anderen of draag je misschien te veel mee van anderen ?  In hoeverre ben je niet té voorzichtig met anderen, te gul en zelfs dat nog onderschattend, te weinig je mening rond de essenties in hun bestaan of dat van anderen kwijt kunnend.  Daar heb je dus de ‘te’ weer, hersteller van het evenwicht  in jezelf.   Te veel of te weinig tussenkomen, helemaal niet tussenkomen…basiselementen van allerlei beslissingen die  de psychologische toestand van mensen mede helpen bepalen en waar ze de gevolgen van te dragen hebben.  Herstellen van de eigen draagkracht om al of niet verder te kunnen met anderen en om niet in een cirkel van steeds weerkerende stemmingswisselingen terecht te komen.   

In hoeverre passen we bij mekaar ?

 

 

Laten we er van uit gaan dat ieder kind dat hier op de wereld komt hier om tal van redenen wel moét zijn, als nieuw personage dat een aanvulling vormt op wat aan hem of haar voorafging. Ieder is immers een samengaan van diverse trekjes van zijn bloedverwanten, kunnen we wel zeggen. Doel van het spel, ervaringen opdoen, lessen leren, leren omgaan met het leven in tal van zijn facetten. Ook bij kunstmatige verwekte wezentjes speelt datzelfde spel en als de donoren anoniem zijn, wordt het zoeken naar de verschillende drijfveren van iemands persoonlijkheid voor de helft een stuk moeilijker, maar altijd duiken er dan wel personen op in het leven van deze kinderen waarin ze eerst onbewust en later meer en meer bewust, wel met een aantal ontbrekende puzzelstukjes worden geconfronteerd, zo kunnen we vermoeden.  Ze zijn immers zelf een stuk van die ontbrekende puzzel, erfelijk gezien hebben ze misschien zelf vrede met een anonieme donatie later, of misschien ook niet, want gewoonlijk ontwaken in het kind de tegenstellingen van de ouders, zij aan zij met de gelijkenissen. Niet-anonimiteit van de donoren zou het leven van velen wel een stuk makkelijker maken waarschijnlijk. Het leven is een aaneenschakeling van keuzes die je niet kan terugdraaien, kunnen we in de meeste gevallen wel zeggen.

 

 

Zanguur of Klaagmuur. Intens gedicht

 

Te zoet, te zuur.

 

Te veel, te weinig; suiker, maagzuur,zanguur,klaagmuur.

 

Niet  weerbaar, niet begripvol genoeg.                         

 

Te veel, te weinig ondergaan,onderdaan,on-gedaan.

 

Te weinig, te veel ongedaan gemaakt.  

 

Te hoog, te laag gemikt, doodgeknuffeld, verstikt. 

 

Te diep, niet diep genoeg gedraven, doorgedraven.

Te veel, te weing gezweefd, gestreefd.

 

Te veel, te weinig gebleven, te snel, te laat vertrokken.

 

Niet genoeg, te weinig,het juiste, het verkeerde verteld.

 

Te vlug, te laat,juiste, verkeerde conclusies getrokken.

 

Te veel, weinig, de juiste,de verkeerde derden betrokken

 

Niet genoeg, onvoldoende geschrokken, teruggetrokken,

 

Te vroeg, te laat, beter niet, beter wel teruggekeerd.

 

Te veel energie, te weinig en met tijd van 't zelfde.

 

Te veel euforie,beknelling, bevrijding, wijding,ontwijding

 

Te veel, te weinig gemeden, opgezocht,windstilte,tocht.

 

Te veel, te weinig positief, negatief, balans,kans.

 

Gesukkel, hoogten, laagten.

 

Perfekt voorspelbaar evenwicht ?

 

Of onvermijdelijke leerschool ?

 

 De Korintiër

 

 

 

 

 

Laatst hoorde ik een woord, uitgevonden door vrouwen.

 

HUIDNOOD, na lang gebrek aan lichamelijk contact.

 

HUIDNOOD, zo dicht bij HUILNOOD en HUILT NOOIT.

 

Als spreken over alleen het praktische eindelijk afstoot.

 

Als je niet echt dichter bij iemand raakt.

 

Als je je zelfs al afsloot van te weinig buitenwereld.

 

Als je het domme daarvan inziet.

 

Het geluk hebt een opening te vinden naar lotgenoten.

 

Dan de draad van het zware weg te praten weer vindt.

 

Dan te weten dat aanraken mag,kan,niets moet.

 

Dan te voelen dat een streling fijn kan zijn.

 

Het vertrouwen te delen van hoever je wil gaan.

 

Geen opdringerigheid,geen medelijden, samen voelen.

 

Geen euforie, geen depressie, gebalanceerd zijn.

 

Geen puriteinse schrik, maar gedeeltelijk delen.

 

Soms de knuffel voorbij, en meer hoeft niet daarom.

 

Wel voelen dat voelsprieten gezond kunnen zijn.

 

Wel ervaren dat er wel degelijk bloed door je loopt.

 

Wel het lentesap voelen stuwen.

 

Met 'sublimatie' van vorige woorden soms samen verder.

 

En af en toe alleen erdoor.

 

Wie weet volgende keer een zoen.

 

En dan een kus.Er zijn er zo veel als er vingerafdrukken zijn.

 

Twee zijn anders dan één.

 

 

 

 De ene sex is de andere niet.

 

Laatst was er zo één van die voortreffelijke BBC-docu’s over het dierenleven te zien op onze venster naar de wereld.  Echt ongelofelijk knap, maar vorige donderdag, was voorlopig de laatste in de serie met altijd een pak superoriginele beelden en gegevens rond bepaalde van de tienduizenden soorten leven op deze planeet.   Een enorm weekdier, een inktvisachtige, dacht ik, zwierf er over de oceaanbodem op zoek naar het veel kleiner wijfje.  De mannetjes zijn er onder deze soort met veel meer en het is dus met alle mogelijke tentakels vechten geblazen in de paartijd.  Het patroon in de huid van vooral de mannetjes kan enorm dreigende vormen en kleuren aannemen om af te schrikken en als dat niet helpt, wordt er gevochten.  Het gaat hier om een blijkbaar heel geëvolueerde soort, want het mannetje kijkt het vrouwtje strak in de ogen, voor hij ‘er’ aan begint en bovendien geven ze mekaar een lange zoen, waarbij het wijfje haar hoofd in zijn muil steekt en hij zijn spermazakjes in haar mond deponeert.  Daarna gaat zij haar eitjes leggen en gebruikt ze de zaadzakjes in haar mond om haar eitjes zelf één voor één te bevruchten alvorens ze de embryo’s ergens onder aan een rots kleeft.      De vrouwtjes houden zich van de domme, maar zijn veel ‘verneukter’ (dialect voor listiger) dan je hen zou nageven met hun onopvallende kleuren en veel kleinere gestalte.         Er bestaan namelijk ook mannetjes die niet veel groter zijn dan de wijfjes en die ook nageslacht willen hebben…de vrouwtjes willen zowel zaadjes van de kleinere mannetjes als van de grotere in hun mond (waarschijnlijk omdat kleinere nazaten zich soms beter kunnen verschuilen en aan prooidieren ontkomen, waardoor de overlevingskans van de soort stijgt). Dat  Ingenieuze Leven toch.   Het wordt nog listiger als je het gedrag van de kleine mannetjes bestudeert…ze nemen opzettelijk geen krijgshaftige kleuren en provocerende gedragingen aan en doen als of ze qua kleur een vrouwtje zijn. Die kleinere mannetjes zwemmen dan wat onnozelweg rond in de hoop geen zaadzakjes te moeten slikken van een vent en terwijl de grotere sexe-en soortgenoot na het uitstorten van zijn zaadbakjes dan boven op het vrouwtje waakt tot zij haar eitjes legt, slaagt er al eens; zo een als vrouw gecamoufleerd mannetje; er in om stiekem wat zaad in de mond van het vrouwtje bij te storten.  Dit terwijl de zelfingenomen macho, grote, krijgshaftige, soort inktvis denkt dat hij geluk heeft, want dat hij na het vrouwtje dat hij bewaakt nóg dra een tweede vrouwtje zal kunnen met ZIJN zaadblokjes bevruchten.

 

Bijkomend dilemma : in hoeverre heeft het vrouwtje weet van welk zaad van wie ze neemt om die aan haar eitjes te kunnen plakken ?  Spuwt ze alles tegelijk op goed geluk uit of is het handwerk met voorkennis van zake…wordt vervolgd door een volgende ploeg onderzoekers en filmmensen-duikers, zooölogen enz… . Misschien had je met dezelfde titel van dit stuk iets totaal anders verwacht, maar het verschil tussen de ene en de andere keer, schrijft U daar maar een stukje over

 

-elk koppel is ook drager van een aantal tegenstelllingen en elke soort negatieve emotie die de juiste anti-pool ontmoet om in de tegenovergestelde richting te evolueren 'klikt'...zonder de positieve eigenschappen van beide spelers, is de relatie geen lang leven beschoren. Passie, romantiek, sex, zijn de lokmiddelen om mensen in een diepere interaktie te brengen. Hoe meer onevenwichten iemand in zijn eigen vindt en hoe meer hij of zij daar alleen met PRS een mouw aan probeert te passen...hoe lastiger de tocht wellicht. Vrouwen, meer dan mannen, hebben vlugger de neiging onstabieler te worden als ze tussen A,B en C schipperen... . Veel heeft te maken met de voorgeschiedenis van onze voorzaten, onze aanvullingen daarop en het resultaat van de domino's die we zelf aan het vallen zetten.  Voorlopig einde analyse.

 

-Moed is ook…de lessen van de vorige dag op een rijtje durven (kunnen) zetten voor je opstaat, maar ja, dat lukt niet elke dag in het samenspel dat het leven is…(de complexiteit van de struggle for life speelt ook een rol natuurlijk), naast hets spel van positieve en negatieve emoties

 

 

 

 

 

11:28 Gepost door combination in definities anders bekeken | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, tegengestelde, lijden |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.