10-01-17

Innervoice

 

totaalwerk blogfilosoof :

 

http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be 

 vervolg-continuation

INNERVOICE

When everything you wanted to write about life, has been written.

When everything you wanted to speak about, has been said.

When you’ve experienced all about love and hate.

When you’ve tried everything to influence the battle for power.

Then you realise you’ve only touched the mechanisms,

even dough you added a lot of undiscovered things.

Then you feel that even only in trying, you changed things,

while the negative tensions kept on giving life to the positive.

Then, when absolute calm is restored, you hear your inner voice again.

What was and is IT (she-he?) always talking about ?

Then you start wondering, why did it made you feel heavenly,

why did in some periods, it made you confuse ?

Could it be that matter and mechanisms are one thing

and the energy that makes that energy travel …an other ?

Could it be that matter or mechanisms also can make sick

and do so because the original real strength must recover ?

Could it be that real strength is always beiing challenged

and must descend in to where the changement is due to come from ?

Oh purest voice of sensitivity

let your part of wind blow, your part of matter glow,

your part of the water rise, your part of light inspire,

so I’ll know what to write in a new way;

because the sky, aswell as other matter, is full of hidden energy

Oh dearest desteny, show me the narow pad

between rationality and the inner voices of intuition,

show me which seeds where to plant

so I and we can act more then as one

because thruth otherwise causes to much suffering.

While travelling on the narrow pad

the contact with the past and future voices of nature

came back again from beiing lost

in every period of your life , that you weren’t an honnest child any more.

When you aren’t an honnest child any more, in fact you fall a sleep.

Falling asleep is not knowing where you really are.

Sleeping also is necessary, but while you’re awake,

try to have the wisdom of an honnest child.

octo

To everyone, who is open for ‘it’

To those who keep on loving life.

To those who know that nothing can exist without a known or unknown form of energy.

To tose who know that emptiness cannot exist, but realizes that one can create a kind of emptiness in one’ s life.

To all who did not follow the principle of ‘divide and rule’.

To all who in their existence, discover all kinds of evolutions towards more consciousness and sense.

To all those who are aware that progress must be used to make a better world.

To those who, starting from realities like the sciences and deeply analyzed feelings, discover the art of observing in another way.

To those who try to communicate this inner communication in many ways in daily life, in art and so on.

To those who in doing so, remain stable by making a difference between the real and the false.

To those who understand that also the simple minded can stimulate ones growing consciousness, not only the intellectuals can help someone understanding all the keys of the complexity of life.

To those who see the relation between the positive and negative things that happen in individual lives and in collective history, on a personal and collective base.

To those who understand that good things are trying to reach us by means of reading, pronouncing and interpretation words.

Too those who know that thinking about their own lives is interconnected with the lives of others and with thinking about the world and the universe as a totality.

To those who, maybe with interruption, but constantly work to better the quality of communication around themselves.

To those who understand that all the precedent will end in a new way of communicating with oneself and others.

To those who realize that controlling the dynamic behind the personal lives of their own, interacting with those of others, (from the smallest units to global society), is in a way a new form of art. (but loving life remains the greatest art).

It is an art that starts from a healthy inner communication with oneself.

 To those who know that the individual and collective consciousness lead to higher degrees of consciousness and open the way to a better world (quantitative but surely qualitative).

To those who know that unsocial attitudes and behavior are a real political treat.

To those who are aware that everything and everybody evolves towards the best circumstances can offer it, him or her.

To those who know that clinging to the negative parts of all kinds of heritages can influence situations badly on a small or larger scale.

To those who understand all this, but cannot express it yet in this way, sometimes they are closer to it than the ones who do.

To those who are involved with these kind of things and matter and feelings, because they cannot do otherwise any more. To those who understand the true meaning of the word ‘freedom’.

To those who from within themselves and together with others, want to really reach matureness as a human being.

To those who in a positive and even in a negative way, have contributed to our ‘understanding’ and there for ‘consciousness’, from the early cave men to all the ones who contributed to our cultural heritage.

To all those who know that money alone does not buy happiness and understands it’s role still is one of teaching people a lot about themselves.

To put it briefly : loving life is the greatest art, inner communication and communication in a new way, the greatest art.

octo

 

They said he would send us the holy spirit In many ways I tried to approach an number of fundamental things. The creation of cosmos due to the fact that something smaller or equal to nothing cannot exist. When meaningless is approached, pressure mounts and like the big bang explodes. That’s why everything has a meaning. Nihilism is a contradiction. Sense could not be stopped. The voyage from radiation towards the first atom and cell and from then onwards towards us, the creation of the unique circumstances where this could happen, no, no lucky coincidence. Everything serves a purpose and nothing wants to become or can become meaningless. That’s why society is in evolution, trying to move away from the decadence of the worn out, towards more fulfillment in the new end. It might be a possibility that we do not take our chance and make a happy end of it all during this big bang cycle…just like we as individual, emotional beings sometimes desire to have more than one life to get the complete picture of who we are. I contributed a lot of essays to raise enthusiasm about these things (mainly in Dutch). All objective philosophical questions can be solved with science and history and you can find a lot of wonder and joie in it…a pity few people try.

 

The subjective site of it all, the psychological reasons, the making sense of it all…well, one needs more to try to understand it and bring it over…by life itself and by culture, one can succeed. But still a lot of ‘the holy spirit’ of it all becomes clear by those strange kind of special energy, of ‘intuition’-like features…which aren’t as much a mystery, but a kind of energy that can trick you, but you cannot trick it back. This is no appeal to push logic and reason aside when one is dealing with rather sometimes irrational things as life and dead. One’s life is interconnected with others and sometimes it is not so easy to understand ‘why this is all happening to us’. There’s a structure in everything from a cell to an apple, and you name it. A lot has been invested to make life possible. We see and hear…and so on and still we manage to feel unhappy. We have a problem with considering all those beautiful things in nature as a unity, as seeing it as a part of us, part of the same adventure. Our sun is 5 billion years old and within another 5 billion years it will be over. Just a little more a dark spot in the milky way. Even the universe starts over and over again, like a day follows night…so, what are we afraid of…of death????

 

We often get to depressed to feel good. We cannot afford to pity ourselves or others…we must purchase our inner strength in a way that we do not bother others to much. Good will is of essence, but can put you in a lot of trouble…and in times of trouble one often must persist, alone if necessary, to be able to understand afterwards why you had to go through the whole process. Often the answer is that it was because it was necessary to play a positive role in the life of others…but often in another way, by other means. You can long for compassion, comfort in certain periods in your life. But it’s better to rest and think things over and get a hold of yourself. To try to find out what you really are good in and act. There is a lot where one can be good in : let those who know how to offer compassion, compassionate, let the writers write, let the workers work instead of putting them without a job or taking too much of teir time for educating the philosophical part of themselves. Find joy. Do not be greedy, jealous or do not be bothered with other kinds of fear. Venin starts with thinking that you are beautiful and you miss a lot…whilst ignoring true beauty…the fruit of contemplation. We were put on a wonderful stage and we still don’t understand why…how can we take real pleasure in it, not understanding the whole picture ? Insight dictates our live, but we often fail to see. It can take quite a while before one has experienced all from every side to get the whole picture. Do good.

 

the 12 commandements

 

 

 

develop the stronger part in yourself

 

 

 

search for objective knowledge

 

 

 

overcome your negative emotions

 

 

 

do your part of the work

 

 

 

take the time for silence and nature

 

 

 

money was a means of, not a purpose

 

 

 

discover the true meaning of faith and faithfulness

 

 

 

don’t life only for working for money

 

 

 

too much consumption spoils yourself

 

 

 

discover the symbolism of the meaning of life

 

 

 

life brings you closer to the hart of life : separating sense from nonsense

 

octo

 

WP_20141222_15_52_34_Smart.jpg

 

 

People

 

They all have their own problems, not only because of their own history and their own nature, experiences and decisions. But they should be aware of leading a good life. Not only for themselves, but everyone they are connected with in many ways. People are connected telepathically and they have an influence on each other both in a spoken, sense and by their thoughts and feelings. They inherited some problems to overcome, but they often repeat some mistakes of the past, without overcoming them and then they get stuck with their lives or society.

 

Each individual has a certain degree of masculinity and femininity. The difference can be big. It is not the purpose of being alive that one’s aim is to dominate another person, using too much masculinity in oneself if one is a woman, neither too much femininity to letting oneself be dominated, if one is a man.

 

There is a lot of insanity in the world, both politically and on a personal level. But there is lot of progress being made and an enormous part of joy as well.

 

http://closertothesoul.wordpress.com

http://talespoemsessays.blogspot.be/

http://bloctaafblogartist.webs.com/

http://7internationalblogs.skynetblogs.be/

http://closertothespirits.blogspot.be/ 


 

 

 

05:05 Gepost door combination in algemeen, gedichten, spiritualiteit essays | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-10-16

overzicht blogs en boekdelen & linken 'de blogfilosoof'

boekdelen : 

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/a-geloven-is-een-zoekt...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/b-filosofisch-verzet-1...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/b-filosofisch-verzet-2...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/b-filosofisch-verzet3/...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/c-gedichten-poems-rece...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/d-kortverhalen-recents...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/e-herinneringen-en-zo-...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/f-ach-ja-de-liefde-rec... deel A-K/LZ

 http://blogfilosoof.skynetblogs.be/g-filosofische-achterg...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/h-bijzondere-energieen...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/i-english-texts-most-r...

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/j-theatermonologen/......

woord zoekt beeld  http://fotofilosofie.skynetblogs.be

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/overzicht-en-verwijzin...

overzicht blogs 'de blogfilosoof'  English ? http://deblogfilosooftheblogphilosopher.skynetblogs.be

newest ?  http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be

de blog, ontstaansgeschiedenis 'het voortijdig testament'

social economical political alternatives :

http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be

(vervolg van, continuation of 'filosofisch verzet' )

http://blogfilosoof.skynetblogs.be

(recentste verzamelblog)---vorige 2, deze :

 

verzamelbloggen : http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be

http://deblogfilosooftheblogphilosopher.skynetblogs.be

ontstaansgeschiedenis  :

http://filosofischverzet.skynetblogs.be/

                                           http://deblogfilosofen.skynetblogs.be/

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be

          http://heerlijkoverliefdepennen.skynetblogs.be en linken 

http://blogkunstenaar.skynetblogs.be/http://deblogkunstenaar.skynetblogs.be/  http://noemgodgewoonhetleven.skynetblogs.be/

 http://octosfilo-poeziepaginas.skynetblogs.be/

 http://blogkunsten.skynetblogs.be/

http://blogverzet.skynetblogs.be

     diepzinnig letterzetten                                   http://poezietievefotoquotesvertelsels.skynetblogs.be/

http://bloggen.be/conscience2008 referendumblog

                                    http://closertothesoul.blogspot.be/

artblog                                       http://talespoemsessays.blogspot.be/

http://bloctaafblogartist.webs.com/ 

 filosofisch verzet and philosophical resistance op Facebook , YouTube and Vimeo and Daily Motion  : search via Google zoeken

  poetry on music thanks to Frank L. and a Medium Havare Film

:https://archive.org/details/Mediumhavare2010Walden

http://fotofilosofie.skynetblogs.be  google Facebook fotofilosofie

http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be

  

oldest blog : http://users.skynet.be/octo 

nieuwste : zoek naar de fotofilosofie pagina op Facebook

Aanvulling  ter opzoeking :

Dichterlijke sferen en beelden :

http://snarenenwoorden.skynetblogs.be/  rangschikking per categorie, soort, aard van gedichten

http://poezietievefotoquotesvertelsels.skynetblogs.be/ beeld en woord Octaaf

http://fotofilosofie.skynetblogs.be/ de blog samen met Thea S 

https://www.facebook.com/815199681944858/photos/a.8152003...  de facebookpagina, niet de blg

http://octosfilo-poeziepaginas.skynetblogs.be/

Kortverhalen :

http://lovinglifeanart.blogspot.be/ 

http://deblogfilosooftheblogphilosopher.skynetblogs.be deel 4

Liefde en vriendschap

http://heerlijkoverliefdepennen.skynetblogs.be

http://achjadeliefde.skynetblogs.be

Bijzondere energie

http://zoveelsteromanidee.skynetblogs.be/

Sociaal-Politiek-Economisch

http://filosofischverzet.skynetblogs.be http://blogverzet.skynetblogs.be vervolg in 't Engels : http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be......... 

http://voortijdigtestament.blogspot.be/   programma filosofisch verzet http://bloggen.be/philosophicalresistance/ unther construction see http://voortijdigtestament.blogspot.be/ and http://bloggen.be/conscience2008/ voteblog

http://blogfilosoof.skynetblogs.be/ hoofdblog naast http://filosofischverzet.skynetblogs.be

Voor de spiritueel zoekende mens, vertrekkend van vroeger tijden tot nu

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be

Voor filosofen

http://deblogfilosofen.skynetblogs.be  

Voor liefhebbers van autobiografie en kunst http://deblogkunstenaar.skynetblogs.be

http://blogfilosoof.skynetblogs.be    http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

 

Voor anderstaligen, zie onder meer : http://talespoemsessays.blogspot.be http://bloctaafblogartist.webs.com   http://closertothesoul.blogspot.com  http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be......... 

Overkoepelend http://blogfilosoof.skynetblogs.be 

 http://blogfilosoof.skynetblogs.be  (recentste versies bijna zonder taalfouten, bewijs dat ik wel degelijk de auteur ben van deze 1418pagina's A4's) ook de actueelste blog http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be bevat een minimum aan typ, vertaal -of spelfouten)

-klik op de oorspronkelijke bloglinken  die hier bijna allen samenkomen zelf om de oorspronkelijke versie met foto's en video's en layout te hebben (ook groter lettertype)

-click on the names of the original links of the blogs that come together here to obtain the version with fotos and videos and original layout (and greater lettertype)

 

overkoepelende blog voor 24tal blogs/

blogroman ‘het voortijdig testament’ /

56 filosofische essays : zin & wereldbeeld

          http://filosofischverzet.skynetblogs.be   

 hoofdblog uitleg wereldleed              400 columns

vervolg filosofisch verzet in Engels : http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be

stemblog programma & projektverkiezingen http://bloggen.be/conscience2008

http://snarenenwoorden.skynetblogs.be gedichten

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be

artikels & linken voor spirituele zoekers

http://fotofilosofie.skynetblogs.be

woord Octaaf en beeld Thea

http://heerlijkoverliefdepennen.skynetblogs.be

artikels & linken rond gevoelens

http://bloctaafblogartist.webs.com main translations

http://talespoemsessays.blogspot.be artblog based on writings

http://closertothesoul.blogspot.be               

http://closertothespirits.blogspot.be           

http://poezietievefotoquotesvertelsels.skynetblogs.be.......         

http://7internationalblogs.skynetblogs.be

https://plus.google.com/+philosophicalresistanceblogfilos... 

or google blogfilosoof philosophicalresistance

totaalwerk op wikimedia : https://commons.wikimedia.org/wiki/Octaaf_coeckelberghs..... 

http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be     Program Filosofisch Verzet in English

overkoepelende blog 'blogfilosoof'

http://blogfilosoof.skynetblogs.be  continuation on http://hetvoortijdigtestament.skynetbogs.be 

het nieuwe schrijven (vervolg op het Voortijdig Testament) deze blog dus

 

11-01-16

Relax voor je leest Het voortijdig testament

 

Het voortijdig testament, dichter bij de geest

Inleiding : Hij had een beetje krullokken van zijn eigen

Als kind van een paar jaar, was het eind jaren vijftig in de eeuw met twee wereldoorlogen, mode van een krulijzer in het midden van boven op je hoofd te laten zetten, zodanig dat je een lange ronde krul op je hoofd had, in die nog heel deftige tijd een beetje een voorloper van het latere punkgedoe. Ik kon daar absoluut niet mee lachen met hetgeen de vrouwengemeenschap in de familie met hem wou aanrichten, vluchtte weg wanneer er weer eens sprake was van zo een vijftien centimeter lange zwarte spelt met twee rijen ijzeren tandjes na wat gedraai met een kam op zijn hoofd te instaleren. Ik hield toen al niet van fake en veel was inderdaad niet nodig omdat het er al was. Zoals fruitkwekers en fruithandelaars die hun fruitkisten van etiketten met de naam van de fruitsoort en de diktemaat moesten voorzien, dat fruit sorteren, ook een totaal overbodige zaak voor de verwende consument die eigenlijk zelf het besproeien van fruit in het leven riep omdat het schoonheidsideaal van het product nu eenmaal geen schoonheidsfoutjes, appelpuistjes bijvoorbeeld meer duldde; men was er vies van, schrik om ergens ziek van te worden, de over properheid stond in zijn kinderschoenen. Inentingen voor alles en nog wat, tot in het leger toe, wat ze eigenlijk als neveneffecten aanrichten, is een onontwarbaar modern taboe. Vijf procent van de mensen was nog boer en tuinder, in een tijd dat er geen veestapels moesten worden verbrand, maar men een ziekte in de kleine stallen rustig kon laten uitzieken. De pastoors verklaarden de zinnen van ’ t leven van uit hun enig zaligmakende hoek en boek en de aandeelhouders trokken miljoenen mensen weg van de velden en steden, om een gigantische industrie op te bouwen, die iedereen eens even op een paar decennia van een auto, een wasmachine, een koelkast, radio’s en tv’s ging voorzien. De drie eerste kan je indien nodig missen, indien je een prima openbaar vervoer hebt en alles kleinschalige wordt georganiseerd, de twee laatsten, soms zijn er wel goeie dingen op te horen of zien, maar een pak desinformatie, voor een stuk goedgemaakt door de kwaliteit op sommige zenders, kleinere politieke bladen en later, en sommige deelnemers aan sociale media. Uit de dorpen zijn in die tijd ondertussen de kleine theatertjes verdwenen, het tv maken van die tijd. Komen er nieuwe mensen in een dorp wonen, is’ t ook in de meeste gevallen geworden als diegenen die zich in een stad een isolement opleggen. Bij het mijmeren over wat nu mijn 1051-ste woord ging worden van deze roman, (het woord ‘Bij’) dus, schoten me een reeks belevenissen uit het verleden te binnen, mijn afkomst, jeugdherinneringen en zo meer, dingen die ik in een al of niet nabij verleden eens geschreven had. Zou ik ze even nalezen om tot op de dag van vandaag door iedereen welbegrepen kunnen verder te schrijven ? Welke waren de thema’s in mijn leven geweest naast van waar alle ellende in de wereld van afkomstig was op individueel of collectief vlak, op materieel en psychologisch gebied, op spiritueel gebied ook, een domein dat nog op de godsdiensten moest worden veroverd. Want die hadden er in ’t verleden vaak een zootje van gemaakt en waren daar weer hier en daar weer op grote schaal weer mee herbegonnen. Over hoe het leven via de fysica en chemie is ontstaan en hoe het tot de eerste cel leidde, die dank zij de energie van de afgestorven cellen tot een eerste vrouwelijke reproductiemethode kwamen, daar had ik honderden bladzijden over geschreven in iedere literaire stijl. Voorlopig zou ik het daar niet over hebben en wie er iets moest van weten moest ook maar bovenmatig met studeren aan de slag of zou mijn linken op het einde van deze roman en de verzamellink hier onder maar moeten raadplegen.

Deze roman, in elke literaire stijl geschreven zal diegenen bereiken wiens tijd er voor gekomen is, hoopte ik stilletjes, net zoals in mijn leven alles zich ook op tijd aandiende, al leek het niet altijd zo.

Alle 24 blogs :

Google ‘het voortijdig testament’

of ‘de blogfilosoof’ of :

http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be

Veertien en in een zetel, mijmerend

Hij kan het zich nog altijd herinneren, liggend in zo een korte goedkope Louis de zoveelste rondingen zetel in de ‘voorplaats’, eigenlijk, wou hij rondtrekken, de wereld in. Een groot deel in hem nog altijd trouwens, 44en meer jaar later.                           Van waar dat verlangen ? Terwijl alle wijsheid die je hier kan komen opdoen toch noodzakelijkerwijze wellicht, tussen zijn geboorte en nu liep, langs de wegen die hij nam. Niet zozeer lag alles op voorhand vast vanwege een onzichtbare kracht, maar was alles sterk afhankelijk van alle beslissingen van vorige generaties. In wat je daar mee deed, lag voor een stuk je vrijheid.   Op alle mogelijke literaire wijzen en met alle audiovisuele middelen, door het leven met al zijn gebeurtenissen en debatten heen, had hij zich een weg gebaand tot een heel hoog inzicht in het wat en hoe en waarom van de dingen. Zou hij de wereld gewoon zijn creaties in blog vorm doorgeven of er een literair filosofisch werk rond schrijven ? Een soort testament, zoals het oude en het nieuwe testament, geschreven van uit de inzichten van toen, maar nu weer anders, in een poging het hele leven te verklaren aan de hand van essays, vertelsels en poëzie. Voortijdig, omdat er wel altijd nog zal geschreven worden en de evolutie verder gaat. Niet meer met de woorden van toen, ‘de Heer die ons geschapen heeft’, al blijft ‘in den beginne was het woord’ een echte kanjer als openingszin. Eigenlijk zou het eerste hoofdstuk moeten gaan over de ontstaansgeschiedenis van de huidige big bang cyclus, over de symboliek die achter deze wording verborgen zit, maar daarmee gaan we wachten tot op het einde…toch even een voorproefje uit de meer dan vijftig filosofische essays ?Ach google gewoon ‘de blogfilosofen skynet blogs’ voor diegenen die zin in theorie hebben, laat ons verder gaan met dit natuurlijk echt gebeurde verhaal.

 

Het begint al veel vroeger 'het'. 'Het', de oorzaken van om 't even wat of wie. We leven nog altijd in exact hetzelfde moment, maar de inhoud is veranderd. Bij de studie van menselijke en objectieve wetenschappen merken we dat alles en iedereen eigenlijk een klein mirakel is. Het leven als een proces van steeds meer of minder bewustzijn. Het leven is een aaneenschakeling van lichte tot moeilijke tot heel moeilijke dingen in relatie tot een aantal mensen. Het sociale en politieke al buiten beschouwing gelaten, kan het leven op zich al een onontwarbaar kluwen lijken bij wijlen. De antwoorden op al wat men niet begrijpt, liggen gewoonlijk in de huidige situatie naar een aantal mensen toe ingebakken. Los van alle culturele invloeden die ons leven mede bepalen, want zo en zo moeten we zijn en zo en zo moeten we ons bedragen, is het eenvoudiger om als individu echt naar je omgeving toe te communiceren over hoe je je eigenlijk echt voelt. Je kan een eigen idee hebben over je eigen en eenieder ziet jou in zijn perspectief als een tegenstelling, invulling of aanvulling op een tekort in hun leven...of ...als te vermijden...wat een tijd soms niet vermeden kan worden...tot wegen soms wel scheiden moeten...wanneer ofwel het zinloze benaderd wordt...of de zin begrepen wordt.

 

Alles begon met een grote knal

Stof en materie ontsnappend.

Ontploffende ruimte op zoek naar zin.

Straling werd atomen

en cellen leerden zich te delen.

De stof verschool zich niet meer alleen in stenen

Fysica werd meer en meer chemie.

Sterren gaven licht

En we gingen door met onszelf te scheppen

Voor altijd aanwezig in het verleden en altijd levend in het NU

Lerend hoe samen te leven, houdend van het leven,

onze voornaamste opdracht

Het was niet altijd makkelijk

Negatieve emoties bleven strijden met positievere

Het persoonlijke met het collectieve

Hebzucht baarde oorlogen

Soldaten werden uitgezonden, denken en voelen verboden

De beschaving probeerde zich te handhaven

Nog veel rest te doen

Eveything began with a big bang

Matter and spirit escaping.

Exploding space in search of sense.

Radiation became atoms

and cells that learnt how to divide.

No more hiding in stones.

Suns gave light.

And we continued coming in too being ourselves.

For ever present in the past and living now.

Learning how to live together, loving life, our main task.

It wasn’t easy dough.

Negative emotions kept on struggling

with personal and collective aims.

Greed made wars.

Soldiers were being send without feeling and thinking.

Civilisation improved.

A lot still to be done- een aantal van de teksten zijn in ’t Engels vertaald, zie één van de linken op http://deblogfilosooftheblogphilosopher.skynetblogs.be

dichter bij de geest

Overmorgen, bijna 55 geleden, koos ik er voor, koos de resultante van toestanden die aan mij voorafgingen, er voor, om een negen maand en twee weken ouder eitje als woonst in te nemen. Je kan natuurlijk ook stellen dat ik er voor koos om twee delen van één eenheid samen te voegen of dat het andere deel van mezelf me wenkte. Je kan je natuurlijk ook afvragen in welke mate je zelf iets te willen hebt en er niet een meer dirigerende dimensie aan het roer der wezenlijke gebeurtenissen tussen mensen staat. Ik zat aan de ene kant dus nog in die andere wereld van één van de teelballenuniversums die rondliepen als levende museums van eenieder van het mannelijke kunnen en zijn vertakkingen, die ooit in de xy geschiedenis van de biologische historie een rol hadden gespeeld. Ik vertoefde dus aan de andere kant dus ook op het eiland ‘eitje’. Er moet wel enige telepathie al geweest zijn tussen het teelbaluniversum van mijn vader en het ei eiland van ons ma…op die moment in de geschiedenis die in dergelijk universum in maanden wordt verteld. Via voornamelijk de aanzet van mijn vader of én mijn eigen aanzet in beider universums, verliet ik de wereld der voorvaderlijke zaden, op zoek naar andere chromosomenparen van reeksen van 23 in de xx wereld van het vrouwelijke, ook omdat de reeksen van 46 van mijn vader, mijn oorspronkelijke 23 reeksen als vreemdelingen beschouwden…of als handlangers in het aangaan van nieuwe, toch verwante scheppingen rond 46 chromosomen bevattende cellen eigenlijk. Ook mijn moeder wilde haar eitje weg. Op zoek dus naar een eitje, zijn eigen toekomstige wederhelft, voelt men zich misschien als een man met zin in seks, de zin in seks gaat in die zin misschien ‘gepaard’ met uitstoting en zoeken naar nieuwe creaties op basis van nieuwe gegevens…zeker altijd een opwindend gegeven. Het feit dat ik een mannetje zou worden, wordt volgens de wetenschap bepaald door het spermatoïde …de xy structuur, niet het oudste geslachtelijk gegeven in de bio wereld de xx structuur maar het zaadje predestineert misschien in feite al honderdduizenden jaren ons' hij' of' zij' wedervaren. In school 40 jaar terug leerde wij het omgekeerde, maar intuïtief wist ik dat het anders kon zijn…dat het eitje wel een voorkeur kon hebben. Het xx verlangen om te worden overrompeld met duizenden aanbidders waarvan er in de meeste gevallen slechts één niet wordt afgewezen, moet wel geweldig zijn. Een heel pak sperma renners komt niet in een massaspurt gewoon bij het eitje als over een rechte lijn, nee ze omsingelen het, haar en proberen hun kop binnen te duwen…is het een soort fysieke overmachtige die het haalt, of werkt het eitje die of die keuze meer subtiel naar binnen dan het dat voor een ander rennertje zou doen ? Vormen de renners een soort samenwerkende ploegen naargelang de geaardheden van diegenen die mededingen voor de zege of zijn het allemaal koppige artiesten die zelf hun schepping willen zien gerealiseerd ? Scheppingen, nieuwe individuen, zijn één ding; misschien gaan er achter de nieuwe personages scenario’ s schuil van voltooiingen van verhaallijnen van beide ouders en hun ouders en zo verder…of zijn scheppingen altijd een uitdrukking van de wederzijdse zielstoestanden op het moment van verwekking ? Misschien ging het in sommige gevallen ook over verhaallijnen die ergens gestopt waren, keuzen die ze niet hadden gemaakt, dingen waar ze nog mee moesten worden geconfronteerd, dat bepalen hoe iemand er uit zou zie, hoe iemand zou worden en of hij of zij zich al of niet goed in zijn of haar lichaam zou voelen in het latere leven. Welk was het verband met teksten die ik zou schrijven ? Was er een verband ?

Dat zijn allemaal filosofische vragen en voorlopig was ik daar nog niet aan toe, een heleboel praktische dingen stonden me te wachten. Dingen bijvoorbeeld als gevolg van geboren worden in de jaren vijftig, nu 2011, 55 jaar geleden; (inmiddels 2016 bij nalezing), een soort overgang tussen oudere en modernere tijden. Want oh ja, ik heb de kasseiwegen nog gekend in het Hageland in België, maar de tweede grote oorlog van de twintigste eeuw niet als mezelf meegemaakt, alhoewel mijn moeder een scherf van een vliegtuiggranaat in haar malse meisjesdij kreeg, gevaarlijk dicht bij de venuszone…die oorlog had het dus ook op mij gemunt en eitje na eitje zou ik afwachten om alle redenen van oorlogsgeweld te onderzoeken en alleszins theoretisch proberen te neutraliseren via de lange weg waarlangs mijn sociale betrokkenheid en militantisme me zou leiden.            De vrouwen wilde me August, Norbert of Freddy noemen, mijn vader verkoos ‘Octaaf’ , ‘Octaaf’, zoals er ook al iemand in het door de oorlog geteisterde dorp woonde: iemand die als jongetje de massadeportatie van een tachtigtal mensen uit het dorp had meegemaakt en zijn eigen vader nooit had teruggezien. Hij en anderen lieten geen middel onverlet om de oorlog van toen aan te klagen en alles een cultureel vervolg te geven. Ik zelf zou voortdurend de huidige oorlogen aanklagen, de vraag blijven opgooien waarom er zo veel oorlog was geweest.

Mijn moeder kwam van een nuchtere familie van boeren, haar ouders, mijn grootvader, precies een oude Zweed en zijn vrouw lijk iemand met Indiaanse roots van vóór de prehistorie. Wat natuurlijk resulteerde in een dochter met grijze ogen en eentje met lichtere ogen, maar toch zuidelijker. Ook de ouders van mijn vader hadden een boerenachtergrond, beide blauwe ogen, bompa meer een Rus van tegen China en oma meer zuidelijker Europees warm. Ik heb er ooit wat over geschreven om het één én ander te duiden. Qua levenslijnen is het opvallend hoe een meisje dat oorlogsslachtoffer werd, samenkomt met iemand uit een dorp van ontzettend veel meer burgerlijke slachtoffers. Mekaar in 1943 ontmoet, midden de oorlog die alles over hoop gooide. Rond het begin van de oorlog raakte het tussen mijn vader en zijn eerste lief uit een naburig dorp af, mijn eerste lief kwam uit de verre familielijn van het eerste lief van mijn vader. In het scenario van met mekaar scheep gaan lijken tekorten teveel aan te trekken en gelijkaardige pijnen en vreugden ook…of verhalen die niet afgemaakt werden omwille van stoorzenders zoals oorlogen en andere , te weinig begrepen dingen tussen mensen en hun hopeloze aanmodderen soms.

Op velerlei gezichten ...

staat geschreven dat men nog weinig fascinerends aan het leven vindt. Nochtans, zelfs alle uitleg omtrent elke discipline van het denken, niet meegerekend, het leven is inderdaad fascinerend.

Hoe meer fascinatie je door hebt, hoe voorspelbaarder alles af en toe wordt, maar daarom niet minder boeiend. Tegen de tijd dat iets uitkomt ben je alweer vergeten dat je het had aangevoeld. Ieder heeft een eigen levensverhaal met een prehistorie...het kan jaren, een leven lang duren, voor men beseft dat de tijd tussen de houten tralies van het kinderpark en de ijzeren staven van het sterfbed vervliegt als een kartonnen doos op een aantal windvlagen in een straat bij dag en nacht. De baby die wil leren lopen wil de wereld in, de bejaarde die onder de medicijnen de pijn en de realiteit vergeet, wil de wereld uit. Welk een verschil tussen mensjes grootbrengen en naar de uitgang begeleiden...en toch is het één lange, kronkelige lijn. Soms heeft het leven ons verblijd, soms sloeg, slaat het ons met verstomming. Er is heel veel zin te vinden tussen al die onzin in het leven. Een stuk in het leven is bepaald door voorgeschiedenissen, het zich daar van bewust worden verloopt in een aantal gelijklopende episodes die jij zelf en anderen doorlopen. Sommige punten komen bijeen, andere nauwelijks.

In hoeverre kunnen we onze toekomst zelf bepalen ? Ik vroeg het me af terwijl ik de elementen voor het samenstellen van dit schrijven onderzocht. Notities van studies, gesprekken en geschreven literair materiaal in alle mogelijke vormen.

Ik ga een deel er van gebruiken, maar hoe natuurlijk en in welke verhoudingen en volgorde ?

"Voortijdig Testament", moet het werk heten. Hier gaan we dan met het leven, werk en inzichten van ondergetekende.

 

Die van de pomp,de baron en de beervaten

Een 150-tal jaar eerder dan vandaag, midden negentiende eeuw, woonde Jozef met zijn pa in een klein huisje aan de dorpspomp in de buurt van het dorp van zijn latere nageslacht. Zijn vader moest weer eens met paard en beerkar naar de nabijgelegen stad om bij de stadsbewoners drek te gaan scheppen. Niet de drek van de beesten van de boerderijen, maar mensendrek. De stadsbewoners werkten in grote getale bij de plaatselijke suikerfabriek en woonden armoedig, leefden hun volgens de clerus en burgerij te dragen lot uit in huizen die eigenlijk best gesloopt zouden worden. Terug met paard en kar in het pompdorp van de baron aangekomen, begon hij de drek op een akker uit te gieten. Telkens weer met de emmer één van de vaten in, uitkappen en daarna het paard weer aanporren om een aantal meters verder te sleuren. Mesuur, zo was de bijnaam van de vader van Jef, omdat hij nogal bekend was voor de nauwgezetheid waarmee hij zijn werk en het leven opvatte, was zijn slavenarbeid ten dienste van de elite meer dan beu die dag. Zijn lijfspreuk 'alles met mate' ('mesurer', het Frans voor 'meten') was aan herziening of beter nog, aan 'ijking', bijstelling toe. Na het voorval dat ik zo dadelijk ga beschrijven, zou hij weten dat de aanleiding om dat te doen, hem luttele minuten daarna in de het gezicht zou worden geslingerd. Met dank aan de baron van het kasteel.

Midden de werkzaamheden kwam de baron, handen op de rug, inspecteren. “Mesuur, die mest ligt precies niet erg dik”, zei de man met zijn kasteel in het panorama achter zijn rug. Mesuur was heel dat leven van hem ineens op een zeer besliste manier beu. Geen tijd om van het goed weer te genieten, altijd dat verdomde geld dat moest worden verdiend, nooit voldoende tijd voor de eigen luttele perceeltjes grond en de paar koeibeesten, varkens en de plannen met konijnen en kiekens en fruitbomen. De pachter en loonslaaf van de baron stapte af en schreed in de richting van de baron. “Lig ' t hem niet dik genoeg mijnheer de baron”, vroeg hij op de man af, als ware ze volstrekt gelijken en dat was in feite zo. Vóór dat de baron kon antwoorden had Mesuur hem al bij zijn kruis beet en tilde hem bijna tot borsthoogte en met een krachtstoot waarop menig kogelstoter trots zou zijn, lanceerde hij de landheer richting akker en drek...al waar hij met een smak neerplofte. Dit had de baron niet verwacht van die brave, hardwerkende Mesuur. Hij klauterde rechtop en wist dat hij geen verhaal had tegen de kracht van zijn labeurder. Eén en al paniek probeerde hij de stinkende smurrie van zich af te wrijven, waardoor hij het nog erger maakte, want heel zijn vest werd één grote stinkende bruine brij. Mesuur onderdrukte zijn innerlijke plezier en het resultaat van zijn durf en opstand. De baron maakte zich schrijlings uit de voeten en riep Mesuur wanhopig na dat hij dit zich nog zou beklagen. “Loopt schijten en zoekt iemand anders voor die strontjob” !, keelde Mesuur hem achterna.

In gedachten verzonken keerde Mesuur met paard en kar terug in de richting van het boerderijtje aan de pomp, gelukkig nog eigen goed van vader op zoon. Hij zou voortaan wel zonder de baron aan zijn geld geraken. Die dag werd ook de toekomst van zijn nageslacht beslist. Voortaan zouden zijn nakomelingen allen hun kost op hun eigen verdienen. Al zouden ze moeten zweten zoals in de bijbel aan Adam en Eva was voorspeld. Wat was er eigenlijk waar aan dat verhaal ? Was die God in dat verhaal niet ook een baron geweest die die mensen gewoon verjaagd had omdat ze eens een appeltje meer wilden van hem ?

Mesuur was niet alleen met zijn verzet. Onder de Tsaren en zijn edelen zwichten miljoenen Russische boeren en de boeren van Napoleon in Frankrijk waren nog maar juist terug thuis of gesneuveld in één of andere oorlog tegen die arme Russische boeren of ander werkmensen uit één of ander Europees land. “Miljaarde, miljaarde, wat een ellende, 't is goed geweest”, was zijn goeiendag toen hij de bijna vermolmde deur van zijn huisje opentrok en het huis met drekwalm vulde”.

“Zoniet eeh manneke, welke wesp heeft 'jouw' gebeten ? ('oech' zegden ze toen) “Normaal gezien ga je je toch altijd eerst wassen in het houten vat onder 't dak buiten”, zei zijn vrouw ietwat zorgelijk.

Mesuur vertelde zijn verhaal en voegde er voor vrouw Jeanneke en zoon Jozef aan toe, dat nadat de baron tussen de smurrie lag, hij de plaatselijke potentaat nog gevraagd had of “de mest nu wel dik genoeg lag”.

Het gezin zat er na het verhaal over de verzetsdaad van pa en de verbouwereerdheid van de rest van het gezin bij alsof iedereen al in spanning uitkeek naar wat hierop volgen zou. “Het heeft geen zin hier nog veel drukte om te maken”, zei pa Mesuur. Er is nog werk genoeg in de hof en met de beesten. In plaats van met de stront van een ander rond te zeulen ga ik voortaan met onze eigen groenten en fruit en wat gepekeld vlees en kippen en eieren naar 't stad met 't paard”. Jeanneke sloot zich aan bij de plantrekkerij van haar man en tot eenieders verbazing nam ze het woord op een wel heel erg besliste overkomende toon : “dat ze hun was en strijk op 't kasteel voortaan maar zelf doen...ik zal wel zien dat ge om de week op de marktdagen van de omtrek hier tomaten en patatten en bonen genoeg hebt om mee te nemen.” Ook Jozef had plannen :        “ Als gij me dat stuk nat grond aan de Bemdbos geeft kan ik daar de klei uithalen om bakstenen te maken, ik heb dat al genoeg zien doen bij Camiel. Een paard om ze te vervoeren heb ik niet nodig, ze zullen van ver komen voor mijn bakstenen, let maar op. En daarbij, de Camiel dat is een plezante grote boer om voor te werken, die leent me zijn beste Brabants paard wel als dat nodig moest zijn. Ik kan op één van de putten die ik daar ga uithalen eenden kweken en kikkers, 't schijnt dat het schoon volk in 't stad die zelfs eet. Gedaan met slaven voor een ander ! Ik zal op tijd een deel stenen voor mijn eigen opzijzetten en me hoger op de Bemdbos een eigen boerderij bouwen. Die patatten dat daar staan die kunt ge op grond van Camiel zetten, hij heeft nog grond braak liggen die je kan pachten...de wurger van 't kasteel zal je pacht toch opzeggen.”

Er werd op de deur geklopt. De veldwachter al van 't kasteel gestuurd om te proberen Messuur schrik aan te jagen, mat zich een geweldige graad van overmoed aan om gewoon te komen zeggen dat de baron klacht indiende. Bij het tweede geneverke dat hij aangeboden kreeg liet hij zijn gestrengheid varen en omdat hij, zoals bijna iedereen in 't dorp, Mesuur altijd al als een heel behulpzaam en wijs mens had ervaren, verklapte hij de familie onder voorbehoud 'van te kunnen zwijgen' dat hij gestuurd was om die 'rebellen aan de pomp'(zo had de baron hun genoemd) eens goed schrik aan te jagen. “ Ook de adel begint schrik voor ons te krijgen”, zei Arthur de overwegend goedlachse veldwachter. “ De baron, die leest alle dagen gazettenpraat en hetgeen er allemaal in de wereld gebeurt, de dag van vandaag Mesuur jonge, ge zou er van verschieten. Een paar maand terug neep de baron ze nogal. Terwijl hij even buiten ging kijken naar zijn werkvolk en ik bij hem, ook burgemeester zijnde, op de facteur moest wachten voor een dringend stuk van de directie van 'binnenlandse zaken', las ik in één van zijn gazetten van 1844 begin juni, dat boze wevers hoger lonen eisten. Hun lonen werden voortdurend verlaagd door de dikke mannen ginder omdat die anders niet genoeg winst meer maakten sinds andere bedrijven met de mechanische weefstoel beginnen werken zijn. Die wevers hebben zich daar georganiseerd en op één plaats hebben ze het huis en de fabriek van een eigenaar bezet toen die niet op hun eisen wou ingaan. Bij een andere fabrikant kregen ze wel geld en spek, maar ondertussen had die eerste fabrikant zijn contacten in het leger al verwittigd. De één of andere doorgedraaide majoor liet op den duur heelder dorpen omsingelen en het vuur openen, waarbij elf man omkwamen. Er zouden daar meer dan 100 mensen meegenomen zijn. Goed dat het hier in 't dorp veelal kleine brave keuterboeren zijn of ik zou nogal gewetensproblemen krijgen als ik van hogerhand iets tegen mijn goesting moest doen.

Jaren vergingen en Jozef kreeg op zijn boerderij ook een zoon, Frans die het dorp van de pomp en de baron verliet om zich in een naburig dorp met zijn ega te gaan vestigen. Als jonge gast maakte hij het in 1914 mee dat men in Europa ter wille van de centen miljoenen mensen de dood in joeg. Net een paar jaar te jong om te worden opgeroepen, de vlucht naar Nederland meegemaakt. Daar hoorde hij voor het eerst over de arbeidersbeweging die zich vruchteloos tegen die oorlog had verzet, over de tweede internationale en zo. (lees Jacques R. Pauwels, 'de groote klassenoorlog). Als boer was je daar allemaal zo niet bij betrokken.      Ook hij maakte plannen om zich zelfstandig van een inkomen te voorzien en dat lukte aardig al kwam de recessie in de jaren dertig roet in het eten gooien. Zijn kinderen groeiden vóór de tweede wereldoorlog op in de filosofie van het om den brode harde werken. Als onafhankelijk verzetsman, gewaardeerd door de verschillende strekkingen in het verzet, slaagde hij er in van werkweigeraars en piloten te verbergen en op de duur moest hij zichzelf verbergen nadat hij tijdelijk opgepakt was en zijn vrouw Lin in troggen (voederbakken) sliep nadat ze van lieden van het uiterst rechtse misantropendom der mensheid slaag gekregen had. Ook dat deel der geschiedenis overwonnen de afstammelingen van Mesuur.

De oorlog ging voorbij. De zonen van Frans en Lin begonnen fruit te kweken en nationaal en internationaal te verhandelen en ook hun kinderen leerden werken en zich een toekomst maken. René, de zoon die op de ouderlijke boerderij bleef had weer onder meer een zoon, Octaaf, de eerste die weer uit werken zou gaan, afhankelijk zijn van een inkomen. Hij stelde zich vragen over de zin van de geschiedenis en nam de draad van zijn grootvader Frans in Nederland weer op om de gang van de wereld leren te interpreteren. Ook de geschiedenis van de filosofie moest hij daarvoor na zijn klassieke werkuren bestuderen. Het verband tussen praktijk en theorie leren doorgronden, op elk mogelijk terrein van het leven van mensen. Mensenkennis opdoen, gegevens leren verbinden, 'relier', religie...ging veel verder dan gewoon wat de godsdienst voor waar hield of wat de evangelisten vertelden.

Octaaf dus, de kleinzoon van Frans begon met schrijven over alles wat hem en de wereld bezig hield, met begrijpen ook waarom de meerderheid van de medemensen aan de diepten des levens op collectief en persoonlijk vlak, totaal of weinig boodschap had.

Geen enkele literaire stijl liet hij onbenut. Simpel was hij bijwijlen niet, getuige daarvan het volgende fragmentje, een soort inleiding op het daaropvolgend filosofisch essay over het ontstaan van het leven en wat het verband met de dood zou kunnen zijn, na de volgende 2 alineas.

Toestanden zitten over het algemeen anders in mekaar dan er oppervlakkig over wordt geschreven en verteld. Mensen zitten over het algemeen anders in mekaar dan ze van zichzelf denken. Alleen ervaringen opdoen en leren observeren, luisteren en praten kan ons helpen.

         Onafhankelijkheid is alleen mogelijk als men het algemeen belang van de hele wereld op sociaal en ecologisch gebied vooropstelt en breekt met alle tactieken die daar tegenin gaan. Feiten in een breder kader kunnen zetten, insinuaties ontkrachten, daar komt het op aan. Pas dan kan krijgen een echt alternatief en de mogelijke wegen naar nieuwe, vooruitstrevende methoden om het sociale en ecologische te bevorderen een kans.          Dan krijgen ook de blauwe lijnen die onze persoonlijke relaties verbinden meer ruimte. Als je alle kleurschakeringen van de rode lijnen die ons politieke en sociale leven verbinden onder de geschiedkundige loep neemt, merk je dat die aan een heroriëntering van hun programma en methoden toe zijn...willen ze niet nog eens terrein aan rechts en uiterst-rechts verliezen.

 

 

Simpel als een stilstaand beeld in een emmer water

Wanneer je een emmer water neerzet, zal je merken dat het spiegelbeeld daarin precies dronken ronddanst en altijd vertraagt tot dat ene moment van complete bewegingloze helderheid van zodra onder meer het evenwicht met de snelheid van de aarde rond de zon is bereikt. Op zo'n moment besef je het belang van helder denken.

Voorwaarde tot het verstaan van de essentie van helder denken is het doorheen de vaak woelige praktijk van allerhande bewegingen in het leven (zie het water in beweging), zo vaak mogelijk tot stilstand, tot rust geraken.

Vermijden van verstrikt te geraken in de over complexiteit van allerhande situatie, is ten zeerste aan te raden, maar wegens oorzaken in verleden en heden en hun bijna onvermijdelijke gevolgen in de toekomst; niet altijd even goed doenbaar.       Gelukkig volgt er op een these altijd een antithese en een synthese...wat zowel voor maatschappijen als personen in alle mogelijke relaties gelden kan. Dat allemaal met één bedoeling : dat iedereen de naar zijn omstandigheden dosis bewustzijn opdoet. De hoeveelheid vrijheid die je in deze spirituele evoluties krijgt kan beperkt of zeer ruim zijn, naargelang de omstandigheden en het kunnen aanhouden van je innerlijke evenwicht dat je veel omleidingen kan besparen en je een waardevoller inzicht over de verhouding tussen plicht en vrijheid kan geven.   Een goed begrip van de details rond een bepaald gegeven, vertrekt altijd van innerlijk evenwicht en eenvoud...zo niet ga je worden platgewalst door de complexiteit.

troosters en troosteressen der bedrukten

Ook al eens vermoeidheid weg gerust na een gesprek om iemand terug in het innerlijke evenwicht te brengen. Wegen dreigen soms te scheiden wegens onverdraagzaamheid, onverdraaglijkheid. Vanwege iemands rust ?                       Door afzonderlijk, samen en voorouderlijk opgebouwde levenservaringen ?        Voelen mensen zonder uitspreken van dingen, zaken van mekaar aan die hen in de richting van andere wegen dwingen ? Maar ja, als alles dan toch uitgesproken werd. Misschien kan je niet op tegen sommige vormen van soms emotioneel ziek zijn en het ongeluk dat er uit voort komt. Waar ging het fout ? De lange rechte weg zonder 'fouten' bestaat niet, al zijn er nog zovele wijze regels geformuleerd.

Onverdraaglijkheid, niet meer draagbaar zijn, het gevolg van levenslopen en levens, woorden en daden. Innerlijke conflicten van vroeger tijden en nu, leiden tot boze geesten...best zo snel los te laten. Een serene sfeer opzoeken is er goed voor als je anderen of je zelf niet meer helpen kunt.

's Morgens. Ochtendlicht 5u30. De mist van een heldere augustusmorgen, hangt sierlijk mooi tussen de bomen en het al van het landschap met de kerk en de stilte en de boerderijen en huizen en zo. Zwarte vogels vliegen in paren uit en naast mekaar boven naar de kapel toe, van zuid naar noord, wat vanuit het Westen een prachtspektakel is. De kapel was open. Mensen moeten wel veel komen vragen daar, want er hing een aangename warmte van de vele tientallen vlammetjes van de novenen en de gewone kaarsjes. Of er moet een flauwe plezante ze allen aangestoken hebben. Nee, op weg naar de verlichting moet een mens soms door zware emoties, waar hij wel eens van verlicht wil worden. De natuur, een kapel, eenzaamheid én menselijke contacten zijn er al eens goed voor.

Bedrukt zijn vertraagt positieve evoluties van Uzelf en anderen. Er is zoveel om je over te verheugen en zoveel dat in zinniger toestanden kan worden omgezet. Overal het beste van proberen maken lijkt gecompliceerder dan het is

 

De tekenen overleven hen.

 

Er was dat moment, onlangs; wijl ik buiten op mijn winterstoel zat. Een paar uur eerder had ik een gedicht over mijn vader ergens in een prozatekst gebruikt. Ik observeerde de natuur, de natte verkleurde eikenbladeren die in de kale boom op een ravennest waren blijven hangen. Ik streek enkele keren met mijn rechterhand over mijn linker. Een paar seconden later, realiseerde ik me dat onze ouwe dat vroeger ook deed. Zijn aanwezigheid was op zijn vroegere vorm na, net ietsje minder duidelijk present. Nu.

Net als een paar ochtenden terug, toen ik me de koffiegeur in de cabine van zijn camion op weg naar Duitsland herinnerde...zo ineens, zonder aanleiding. Gewoon maar om aan de eenheid in verscheidenheid te herinneren, aan het verhaal dat samen met het leven, toen het net boven het niets uit, aan zijn tocht begon. Het leek net of de diversiteit van wezens voortdurend wordt uitgebreid naarmate het theaterstuk van het leven andere personages nodig heeft. En toch zijn we aan dezelfde scenarioregels gebonden. 

 

Leren beseffen wat de geest is

Je hebt zo van die documentaires over de totstandkoming van biologisch leven. Als je dan ziet en aanvoelt hoe door het niet niets willen zijn (een ruimte groter of gelijk aan nul kan niet bestaan, en dan volgt er een explosie à la big bang) door onzichtbare straling, geest als het ware, het eerste atoom werd geschapen...dan snap je de symboliek daar wel van, het leven moet het niet van onzin en gebrek aan inhoud hebben. De reis ging verder naar de molecule, al gecompliceerder, de planeten, het tot stand komen van toestanden op planeten, waarbij het ontstaan van de cel mogelijk werd en zo verder tot ons. De kosmos boven je hoofd, dat is dus ook al duidelijk familie van ons, dat zijn wij voor een stuk ook. In feite kan je de stof ook al bezield noemen dus en de ei (eicel), kwam voor de kip. Het zou wel eens best mogelijk kunnen zijn dat de kosmos binnen afschrikwekkende tijd (gewoon weer eens?) in mekaar klapt en er op het randje van niets weer een nieuwe big bang cyclus begint...en alles van voor af aan weer begint...op basis van alle  energie die er voorafgaandelijk bestond. Heerlijke gedachte, niet, of vindt U  meer zin of troost in de klassieke vorm van reïncarnatie, waarin U of delen van U of combinaties van geaardheden van zijn, niet zo lang moeten wachten op een enigszins verwante verschijning van het wezen dat U nu bent ? Gissing natuurlijk, maar zo komen we toch een stukje korter bij de geest van het zijn.

Dichter bij de ziel komen omhelst andere dingen, figuurlijk en ook letterlijk soms. Door het leven met de anderen kom je daar de hele dag mee in contact, soms oppervlakkig, bij wijlen dieper. Misschien hebben dingen als levenslust, goedheid, blijheid, opgewektheid, solidariteit al van bij het begin van de vorming van de kosmos bestaan onder de vorm van de straling die toen vrijkwam...tegelijk met hebzucht, arrogantie, zwaarmoedigheid en nog andere om te polen wezenskenmerken. Wie weet wilden ze door het ontstaan van het biologische leven gewoon eens van kostuumpje veranderen en aan theater gaan doen. Als het zo zou zitten, zijn die symbolische wezenskenmerken er wel in geslaagd om tot op vandaag en wie weet nog hoe lang verder, voor de nodige ongelofelijke scenario's te zorgen. Of het nu gaat om relaties tussen mensen of gemeenschappen, we komen van ver en alles lijkt wel te culmineren in het NU, naar een happy-end of nog wat meer drama toe.

Je hoeft natuurlijk niet te vertrekken van de ontstaansgeschiedenis of de ruimte indien je je meer wil bewust zijn van wat de geest is. Dichter bij de ziel van je medemensen geraken, maar eerst en vooral je eigen 'zijn' verstaan, gaat ook. Gebeurtenissen, gesprekken, beschouwingen, ogentaal...allemaal aanleidingen en voertuigen daarvoor. 

 

Naar de kern van het wezenlijke

Geloof, modernere versie. Een mens kan veel inzicht verwerven in zijn leven, tenminste als je daar voor openstaat. Je kan de ontstaansgeschiedenis van het biologische leven bestuderen, de geschiedenis van de politiek, de evolutie van de mens als psychologisch handelend wezen. Je kan dat in kunst omzetten als je wil. Het wezenlijke echter, leven en dood en het waarom ervan, blijft het moeilijkst om uit te drukken. We zouden eigenlijk op wetenschappelijke basis wel eens oneindig zouden kunnen zijn, binnen bepaalde limieten en tijdsintervallen die niet zozeer met de klassieke reïncarnatie te maken hebben. Je zal hier tal van essays daarover vinden, maar je hebt waarschijnlijk de tijd en de energie er niet voor om ze te lezen.

Hetgeen ik hier wil naar voorschuiven, heeft ook te maken met een stem te geven aan eenieder die niet via de klassieke religies aan geloven toekomt. 'Relier', het Franse woord voor 'verbinden', 'religie', wil toch ook zeggen van al die domeinen 'filosofie', 'wetenschap' 'psychologie'...te verbinden met het spirituele denken en ook aanvoelen...want dat staat nog het dichtst bij het dagelijkse leven, maar het gaat hier soms om hele vluchtige momenten, indrukken, aanvoelen die de kern van het wezenlijke benaderen, namelijk de medemens zelf. De mensen rondom ons. De oude man of vrouw met wie je midden hun lijden al eens over vergankelijkheid durft praten. De jongeren naar wie je moet luisteren en met wie je in dialoog kan treden, om die zeldzame momenten dat we niet door de bijkomstige dagelijkse dingen opgeslorpt worden, ze voorzichtig en kordaat raad leren geven, na rijp beraad. Hun aller evolutie aanvoelen en weten waar dat jij daar ergens in staat en wat je daar staat te doen. De voorgeschiedenis van ons allen en de domino's die we zelf in beweging brachten, maken dit makkelijker voor de één dan voor de ander, al staan de sterkste schouders vaak in de moeilijkste situaties.

Op zo een momenten midden mensen, kan je toch moeilijk afkomen met de klassieke religieuze dingen zoals 'de Here zei dit of dat' en al van die zaken waarvan de huidige liturgie in de kerken zich bediend en waarmee ze de meerderheid van de mensen van zich vervreemd. Wat niet wil zeggen dat ik sommige teksten van oude religieuze schrijvers niet waardeer.

Maar we moeten weer meer leren communiceren met mekaar. Zeggen wat ons in de andere stoort zowel als wat we op prijs stellen. Mekaar verhalen durven vertellen, al is het soms niet makkelijk om persoonlijke dingen aan te kaarten. Ik weet het, soms is dat niet echt nodig om te diep te graven en blijven de pijnen best onder een laagje aarde, waar ze als compost dienen, maar op sommige momenten moet je als mensen een stukje van mekaar durven prijsgeven.

Voor iedereen komt de dag dat hij of zij heengaat en dat is de kern van het wezenlijke, ‘sterft’ de graankorrel en ontkiemt er een nieuw leven...onder één van de vormen en voorwaarden die ik in eerdere essays probeerde te beschrijven ? Het is al wat te eenvoudig om te geloven in een hemel of een wedergeboorte op z'n Indisch ingeschat...allemaal aanlokkelijk...maar zijn we gewoon geen vervolg op al hetgeen waar die voor ons leefden mee bezig waren en wij ergens daardoor nog zijn ? Dat is pas realistisch karma zou ik zeggen.        We zijn voortdurend aanvulling...en hoe we dat invullen, wel soms kunnen we niet anders dan zus of zo, omdat het leven vooral niet iets individueel is, maar een samenspel...en daar moet je in leren aanvoelen, welke rol je vervult. Met vallen en opstaan. Met begrijpen, vergeven en doorgaan. Hopen en geloven in het positieve, het oneindige en veel meer. Bovenmenselijk leren liefhebben.

 

Zegen het nieuwe jaar ook zelf.

Evenwicht op een bevroren spiegel. De massa kleurrijke bladeren naar de bodem gezakt. Nog maanden en het stuifmeel zal weer drijven. Wijl vogels hun nesten weer zullen bewonen in groen. Ondertussen mijn kachel met het dode hout stoken.

Wachtend in de hut, op bezoek van 't internet.

Wezenlijke ontmoetingen, ook in 't niet virtuele.

't Beste in 't nieuwe jaar vol van weer zingeving.

In al zijn verschijningen en linken.

Dankbaar en sterkte behoudend.

Elkaar, mekaar, graag blijven zien…

Liefhebben, in platonische zin, los van de volledige liefdesrelatie die je met iemand hebt : buren, famillie, kennissen, vrienden, mekaar een warm hart toedragen...de diepten van begrip leren doorgronden, zonder slaaf van iemands 'loeten' te worden.....vandaaruit naar beleving van filosofie, cultuur, politieke stellingnamen, solidariteit toe, over de regio's en landsgrenzen....in deze wereld die georganiseerd is op economie die maar moeten blijven groeien opdat iedereen een inkomen zou hebben...een maatschappij zou moeten gestoeld zijn op het leren begrijpen waarom wij hier met z'n allen rondlopen, over de dood heen...

Aan onze Depressieve medemensen

Elk van jullie is een enkeling op zoek te midden van.

Niemand werpt een steen, die tijden zijn voor de meesten van ons voorbij.

Hoe iemand helpen een ritme te vinden dat bij hem haar past, terug méér in iemand te zien dan klachten, chemie en pillen ? Dat de andere ook weer kunnen laten voelen ?

Hoe het onverwerkte verleden kunnen helpen afsluiten ? Het heden niet als een ‘schuldig zijn aan’ aanvaarden, maar als een rol van jouw in het grotere spel om je heen. Tekortkomingen aan anderen niet verwijten, tekortkomingen van anderen met begrip doorzien.

Was de waarheid die je al of niet voor echt hield, verwarring, leugen of deed het echt pijn ?

Smijt die pillen toch maar beter weg ? Als ze al niet het zinnelijke onderdrukken, dan wel misschien het lied van de ziel die durven wil en niet onder het peil van de inactieve soort van berusting wegzakken wil.

Waar zitten ze ergens, de pijnen, te diep of zwaar om alleen te dragen misschien...als men daardoor jou nog verdragen kan.

Tegen dat soort pijnen, helpen geen pillen...ze doen misschien tijdelijk goed en brengen je hoofd tot rust...tijdelijk, terwijl je weet dat je je sust.

Wat is dat nu, wat je echt niet meer weten moet ?

Bang van hoe je omgeving reageert, reageer je nog nauwelijks op je omgeving, dan meer, dan minder en dan weer teveel.

Je verwaarloost het gezonde eten en de frisse lucht, het ervaren van wat stilte, toch ook al niet ?

Je hebt toch al het gene waar een mens zich voor interesseren kan, toch ook al niet opgegeven ?

Niets zegt je nog iets, maar beetje bij beetje wordt je lomp in dingen, terwijl je dat niet bent.

Maar, begrijp wel dat er nog begrip is rond je, begrip dat niet mee het zware in wil. We zagen je toch nooit bijvoorbeeld een drankflesje op de openbare kieperen, zo lomp en zo ongelovig in de zin der dingen, wil je echt niet worden.  Daarvoor heb je gelukkig nog een voorraad trots. Ontdek hem en je kan er aan beginnen.

Los van relaties waar je het moeilijk mee had...de uitdaging niet zag of onderschatte. De onbekende man of vrouw naast je, de eens bekende, ontkende of de niet voldoende gekende... . Zoek de zin en werp de onzin overboord, ook na het kwetsen van de waarheid en het moment waar je ontdekt dat je best andere lagen in je zelf aanboort...anderen op een andere manier aanhoort.

Blijf in de perioden van opklaring geloven en er naar verlangen !

En bedankt er voor ! (ps. we dragen allemaal wel een zekere depri-graad mee)

 God zij dank, ‘god’, dat zijn de anderen

De anderen. Zoveel tegen gezegd al.

Zovelen gelinkt, zoveel te zeggen, onvoldoende gehoord.

Laat ze soms maar zelf spreken.

Vrienden, vriendinnen , zijn en haar-dimensies, kennissen, regeerders, onderdanen, jaknikkers, tegengewicht.

De anderen.

Door sommigen verwekt, anderen door jezelf. Familie.

De anderen.

Hun pijnen, frustraties, gloed en willen weten,

dan weer niet.

De anderen.

Hun kwaaltjes, hun pillen hun ouder worden.

Hoelang valt 'dood' eigenlijk buiten te houden bij leven ?

De anderen,

het beste in hen zelf dat zo verblijden kan.

Hun aanvullingen, nodig als brood, onuitstaanbaar soms.

De anderen.

Wij, hebben alleen ons eigen gezelschap in feite.

Reizigers doorheen al zo lang en soms teveel, telkens overwonnen.

De anderen,

wijsheid, fijngevoeligheid met onaf verweven.

De anderen,

gedomineerd door de ideologie van de productie om de winst.

De anderen,

 opgedeeld in kasten die mekaar leerden mijden.

De anderen 

die mekaar dan toch weer opzoeken en vinden voor iets grootser.

Solidariteit, uitwisseling van menselijke gevoelens, samen perfectie.

De anderen,

zieleroerselen, verhalen verdrongen en opduikend.

De anderen,

mekaars sadisten, masochistisch bij wijlen.

De anderen,

werktuigen der evolutie naar meer bewustzijn.

Met Mekaars geduld bergen en  ravijnen en vlakten van liefde lerend.

Inzichten, te weinig van belang,…bang ?

De anderen,

de stilte van het parcours meer of minder genegen dan het lawaai in het zijn.

Een Teveel of Te weinig, opvullen en aanvullen met niets. Het niets, de grootste duivel...telkens weer verjaagd door om het even wat van...zin. Zijn.

De anderen, kwelduivels en engelen in hun enige, menselijke gedaante.

De anderen,

geven en nemen, vergeven en van doorgaan tot stoppen, veranderen. De anderen.

octaaf 07/07/2009 dinsdag, bij  weinig zon

Morgen kan ze er niet meer zijn Ze is nog van de jaren twintig vorige eeuw en deze van deze eeuw, zal ze niet meer beleven. Een geheugen dat haar zelden in de steek laat. Tal van mensen en voorvallen, lotgevallen, weet ze aan haar eigen prognose qua vooruitzichten te koppelen. Zelf heeft ze die minder. Ieder kent zo wel iemand, hard labeur, kinderen grootbrengen en dan nog zorgen voor tal van ouderen en een eenzaam familielid.                  Nu wordt ze zelf door haar kinderen verzorgd. Na een evolutie van alles nog zelf beredderen, komt het trager stappen, dan het ding met vier wieltjes, waar ze achter liep, ‘loopkarretje’ heet zo iets waarschijnlijk. Uiteindelijk de rolstoel waar ze nu in zit. Vroeger kon je ze nog meenemen voor een uitstapje met pannenkoeken als kers op de taart. Ook dat is voorbij.      Nu ze meer en meer frequent vecht tegen pijnen als daar zijn, die vanuit de heupen, en steeds talrijker andere plaatsen. Het wachten op de volgende fase moet benauwend voor haar zijn. Niet meer zelf kunnen rechtstaan, pijn hebben als ze rechtgehouden wordt bij het op de pot gaan en het wassen. Als je ze ziet indommelen van de rust die ze door pijnstillers heeft en haar hoofd de tafel niet wil raken, ja, dan vraag je je af, waarom een leven op zo’n zware manier moet eindigen. Haar mimiek kan door de pijn heen soms terug heel alert en blij worden en dan zegt ze de leuke dingen van vroeger weer of dan wordt ze ernstiger en geeft een nuchtere, niet idealistische kijk op toestanden. Blij kan ze zijn als je de kol van haar hemd goed schikt of als je ze overhaalt om een bonbon of een ijsje met je te delen of het alles overrompelende wereldnieuws een beetje eenvoudiger voor haar maakt en corrigeert, positieve vooruitzichten stelt, aantoont dat de wereld niet naar de bliksem hoeft te gaan. Maar dat nieuws, dat grote domme nieuws over banken en oorlogen en bommen die , door wie eigenlijk geleid, ontploffen, zogezegd omdat er vliegtuigen in torens vliegen…vervaagd gelukkig in haar geest als ze de gewone mensen op ‘man bij hond’-tv ziet. Mensen zoals zij, afhankelijk geworden, het einde, vraag ik me af, in sommige gevallen verwelkomend.      Dat grote domme nieuws dat verdwijnt als de kinderen en kleinkinderen en buren met het gewone nieuws komen en zij er niet uitgesproken, haar ervaring met bijna zestig jaar dezelfde partner tegenover stelt. Andere tijden andere mensen. Oordelen doe je die dingen op de duur niet meer, alleen proberen begrijpen van waar ze komen, je afvragen wat er in welk verhaal vermeden worden kon …als dat al mogelijk zou zijn…ook nog eens. Je afvragen in hoeverre beslissingen op kruispunten niet teveel ingegeven waren door de wereld buiten en minder vanuit het ‘eigen’. Je afvragen tot hoever iemands vrije wil eigenlijk reikt.

Ieder verhaal is een ander verhaal, onderhevig aan dezelfde wetmatigheden, maar vaak met andere voorgeschiedenissen, die zich herhalen en in de loop van hun evolutie de tegenstrijdige en gelijkgestemde personages in het leven roepen…en ja, ook die polen kunnen in de loop van verhalen wisselen. Nee, stokoud vrouwke, de wereld is vooral gek als het om centen en bezitten gaat en ik weet het, ook mensen kunnen mekaar tot gekte drijven…als ze het zware niet overwegend licht maken kunnen. Eén van de verschillen met vroeger, is dat men het daar vroeger allemaal weinig over had.

Het verdriet om zijn broer

Hij werkt in weer en wind tussen de fruitbomen.

Klein, breed, werkershanden aan zijn lijf.

Plant bomen op de akkers van voordien.

Zet er staken, spant er draad en snoeit.

Geniet van de bloesems, dunt om te laten dikken.

Besproeit, bemest, maait en dan de boekhouding nog.

Tussen de bedrijven rondom 't Boeckhout.

Plukt en stockeert en koelt zijn opbrengst.

Kisten klaarmaken voor transport, sorteren.

Vervoer naar de veiling.

Familie mobiliseren als broodnodige hulp.

Hij praat op een hele zachte stille toon,

warm contrast met zijn ruwe uiterlijk.

Plots zie ik hem staan naast de open kist van zijn broer.

Met tranen in zijn ogen.

Nee, niemand verdient zo lang vechten tegen een vreselijke ziekte.

Waar zijn die ravottende jongens van vroeger ?

Naasten kunnen ze de droeve dingen van zich afzetten ?

Echt slijten doen ze niet.

Dichter bij de ziel komen doet soms té pijn.

Op andere momenten kan het heerlijk zijn.

c.octaaf

 Je ziel zit ook bij wie je ze gaf,geeft,zult geven

Wie ben ik ?

Heb je er al een idee over ?

Een samenstelling van vergane zielen .

Waarin je echte eigenheid moet domineren.

Wie gaf je je ziel ?

Een deel ervan om in te werken met een doel.

Dat ook die andere als aanvulling zocht.

Van wie kreeg je ook een belangrijk stuk ?

Aan wie wil ze ook biologisch doorgeven ?

Van wie kregen we ze ?

Welke zijn , over één leven heen, de rode en blauwe draden in de levensverhalen ?

Midden het economische, dat andere verhaal.

Over wat eigenlijk die andere zinnen van 't leven zijn ?

Menselijkheid leren beleven, doorgeven.

Niet buigen voor de pijn.

c.octaaf

 

Spreken met ouderen

Het leven moet niet beleefd worden als een wachtkamer vóór de dood. Als je het vaak met zieke ouderen over een eventueel nakend heengaan hebt en ze onder meer vertelt van die mensen die al klinisch dood zijn geweest en terug werden geanimeerd en dan met verhalen komen over hoe ze hun eigen zagen liggen en de al of niet bekenden en de lichtwereld aan de andere kant, lijken ze vaak niet te geloven dat er een andere kant zou kunnen bestaan. Ze hebben soms te veel meegemaakt of fysisch geleden en interpreteren het lijden in de wereld als iets wat 'God' niet zou toelaten. Voor mensen met een meer wetenschappelijk gebaseerd geloof in het onvergankelijke van energie, hoeft dit geen beletsel te zijn om de mogelijkheid van onvergankelijkheid zoals in de na de dood ervaringen (en weer terug) beschreven, open te houden.  Mensen die moeite hebben met het ontwarren van waarom hun leven hun leven was, lijken pessimistischer dan anderen in deze materie. Inderdaad, in deze ‘materie’.

Celibaat en andere praat

Mensen, sommigen hebben al eens de nood om rond de hete bij van taboe onderwerpen heen te praten.  Seksualiteit vooral, is een 'heet' hangijzer. Over welke soort van lichamelijke gevoelsbeleving hebben we het dan ?  Is het niet menselijker om bij de redenen voor het homo of hetero zijn stil te staan en leren dieper in de ziel te kijken, dan louter te 'veroordelen' ? Moeten mensen die met de evolutie van de ziel begaan zijn, niet eerder leren 'kijken', 'voelen' naar de evolutie van de seksualiteit, van louter een instinktachtig beleefde uitlaatklep naar een extra gevoelen van aanwezig zijn met mekaar in functie van het zoeken naar jezelf en het waarom van de eenheid met een andere ? Zoiets als kunstschaatsen op het ijs...alleen is al mooi, met twee nog mooier, ingewikkelder ook.

Zouden er meer roepingen zijn in de kerken der gekende religies indien de bedienaars er van mochten trouwen ? In sommige religies mag dat en ook daar blijkt er een steeds groter wordend tekort aan priesters te zijn. Wordt het niet stillaan de hoogste tijd om geloven en religie ook onder andere invalshoeken te bekijken... psychologische, wetenschappelijke, filosofische ?  Misschien zijn er wel evenveel 'gelovers' in het leven zelf onder gescheiden mensen dan onder hen die het geluk of ongeluk hebben nog met mekaar te leven.  Belonen en straffen lijken we mekaar al genoeg in dit leven aan te doen, de rest is  giswerk en afwachten.       Hoe leg je dat aan moderne mensen uit : in de hemel mogen de getrouwde mensen rijstpap eten en alle 'overspelige' moeten de afwas doen misschien ?

Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen

Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen. Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken. Hier werd tussen hemel en aarde in aangeraakt, gestudeerd en gezonnebaad. Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel. Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf. Deze plaats liet zo vele planten stralen en vogels bestaan. Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten. Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn. Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen betekenden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen. Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan.   Hier leven is beseffen hoeveel meer er door niet overvloedig eten, vrijkomen kan. Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, en wat planten en bomen of struiken voortbrengen, fruit en kaas en af en toe wat vis of kip en zo, leven kan. Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet. Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen. Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt. Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen. Hier staat de zon soms buiten haar cirkel in brand als mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld.

Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht... . Hier galmen geen smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter. Hier is voor het sterke deel in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds. Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust alles waar je mee bezig bent, zich in jouw middelpunt. Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn.   Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan. Hier wordt adem verbinding met aura. Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht. Hier gaan chacras open en wordt al het aardse boven gezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt. Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en soms hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar niet opgevreten heeft.

Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt. Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst. Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi second...voor ieder deeltje van een uur.   Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af. Hier begin je niet, hier werk je af. Hier luierik je niet...hier rust je uit. Hier is 'hier' ook niét hier. Hier gebeurt lachen veelal vanbinnen. Hier draai jij niet rond van alles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet boven geraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken.

Hier worden geneesmiddelen overbodig, want het bannen van je illusies en angsten alléén...geneest. Sommige emoties zijn soms illusies, geldstructuren en hun legers zijn er de materiële uitwerking van. Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

Wie geen rust overerft, kan ze hier zelf ontwikkelen. Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt. Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon.

Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt.

Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt.

Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast. Hier is een boom een stroom naar boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft. Hier is hout iets waar je van houdt. Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn. Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt. Hier tintelen lichtjes van op de bodem van verdriet, dat, wie? ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je jezelf moet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden.

Ach, de liefde in alle vormen.

Octaaf, veel in natuur geleefd

They said he would send us the holy spirit In many ways I tried to approach a number of fundamental things. The creation of cosmos due to the fact that something smaller or equal to nothing cannot exist. When meaningless is approached, pressure mounts and like the big bang explodes. That’s why everything has a meaning. Nihilism is a contradiction. Sense could not be stopped. The voyage from radiation towards the first atom and cell and from then onwards towards us, the creation of the unique circumstances where this could happen, no, no lucky coincidence. Everything serves a purpose and nothing wants to become or can become meaningless. That’s why society is in evolution, trying to move away from the decadence of the worn out, towards more fulfillment in the new end. It might be a possibility that we do not take our chance and make a happy end of it all during this big bang cycle…just like we as individual, emotional beings sometimes desire to have more than one life to get the complete picture of who we are. I contributed a lot of essays to raise enthusiasm about these things (mainly in Dutch). All objective philosophical questions can be solved with science and history and you can find a lot of wonder and joie in it…a pity few people try.  

The subjective site of it all, the psychological reasons, the making sense of it all…well, one needs more to try to understand it and bring it over…by life itself and by culture, one can succeed. But still a lot of ‘the holy spirit’ of it all becomes clear by those strange kind of special energy, of ‘intuition’-like features…which aren’t as much a mystery, but a kind of energy that can trick you, but you cannot trick it back. This is no appeal to push logic and reason aside when one is dealing with rather sometimes irrational things as life and dead. One’s life is interconnected with others and sometimes it is not so easy to understand ‘why this is all happening to us’. There’s a structure in everything from a cell to an apple, and you name it. A lot has been invested to make life possible. We see and hear…and so on and still we manage to feel unhappy. We have a problem with considering all those beautiful things in nature as a unity, as seeing it as a part of us, part of the same adventure. Our sun is 5 billion years old and within another 5 billion years it will be over. Just a little more a dark spot in the milky way. Even the universe starts over and over again, like a day follows night…so, what are we afraid of…of death????

We often get to depressed to feel good. We cannot afford to pity ourselves or others…we must purchase our inner strength in a way that we do not bother others to much. Good will is of essence, but can put you in a lot of trouble…and in times of trouble one often must persist, alone if necessary, to be able to understand afterwards why you had to go through the whole process. Often the answer is that it was because it was necessary to play a positive role in the life of others…but often in another way, by other means. You can long for compassion, comfort in certain periods in your life. But it’s better to rest and think things over and get a hold of yourself. To try to find out what you really are good in and act. There is a lot where one can be good in : let those who know how to offer compassion, compassionate, let the writers write, let the workers work instead of putting them without a job or taking too much of their time for educating the philosophical part of themselves. Find joy.   Do not be greedy, jealous or do not be bothered with other kinds of fear. Venin starts with thinking that you are beautiful and you miss a lot…whilst ignoring true beauty…the fruit of contemplation. We were put on a wonderful stage and we still don’t understand why…how can we take real pleasure in it, not understanding the whole picture ? Insight dictates our live, but we often fail to see. It can take quite a while before one has experienced all from every side to get the whole picture. Do good.

Doodsgeluiden

Kunnal beloofde me zijn finale tekst over het alfa en omega van het leven mee te brengen. "Een tekst over steeds weerkerende big bang cyclussen, waarbij alle energie aan 't eind van zijn evolutie na de ineenstorting van de expansie weer vanuit de druk in het ene overgebleven punt uiteenspat om weer een universum, een kosmische wieg voor de eerste nieuwe cellen te maken." Hij vond dat simpel natuurlijk.

"Het leven zelf is een oproep om leren lief te hebben Kunnal maak het niet te ingewikkeld".

Voor het slapengaan, bleef ik nog wat doorfilosoferen  aan de toog van 't Heelal. Onwillekeurig dacht ik aan mijn uitgangspunt over het begin van 'zijn', een onjuist beeld daar een begin gewoon een stap in een reeks evoluties is.  Zijn 'is', omdat 'niet zijn' gewoon niet kan. Kleiner of gelijk aan nul moet er in de natuur altijd aan...omdat het geen zin heeft.  'Bestaat er een energievorm die heel onze evolutie niet heeft nodig gehad om tot een vergelijkbaar bewustzijn te komen ?', dacht ik. Zo'n energievorm zal dan wel uit dezelfde materie als het goede gemaakt zijn...wat me bij de twee laatste dagen van onze bracht.

Men weegt méér met water op de longen. Men is echt fataal moe. Het hart heeft moeite met de wil om nog verder te leven, om niet dood te gaan. Vandaar het borrelend protest van keel en neus...zoals een pomp die het water in een ondergelegen kelder probeert leeg te trekken en pruttelt omdat er teveel lucht op zit. Ook als een motor die moeilijk start...weer iets waarbij ik later aan hem denken zal. Hij die sterft is in ons...maar laat hem alleen in ongeschonden, stralende, lachende vorm toe...niet in zijn pijnkanten en moeilijk zijn. Een man sterft.        Een man lijdt. Nu niet meer wakker maken als hij dit door slapen vergeet. De overkant lijkt niet te wenken. De overkant is in ons. Nog zoveel te bespreken ?Nee. Alles is gespeeld, gezegd, gevoeld, voltrokken om in de nog levenden doorgetrokken te worden. De oude leeuw, zijn vel nog bijna jong. De laatste kwinkslag, een paar dagen geleden toen ie aan z'n schoonzuster vroeg of ze dat nog kon 'kaastaart' maken, zoals ze voorgesteld had.                De eindgeluiden kabbelen intussen door als een te dikke vloeistof op een verroeste bedding.

In de nabijheid van sterven lijkt het leven soms zo onbegrijpelijk als makkelijk, zo zwaar als licht. Niets heeft nieuwswaarde meer. Alles is. Krant ? Journaal ? Who cares...even respectvol stilstaan bij het uitbollen van dit unieke leven dat aan zovelen zoveel heeft gegeven...tot en met deze zin van hem en van m'n eigen. Wat hebben we gemeen ?      We  zijn eigenlijk zowel gelijken als tegengestelden.

's Morgens. De lege kliniek. Zoals heel laat en heel vroeg op eender welk ander werk.

Veel minder drukte. Fijn, we zijn in de dag met teveel overbodige dingen bezig. Vliegen de jaren eigenlijk, zoals ze zeggen ? Zeker als je terugkijkt op een leven, op levens. Zeker als je het geheel van de opdrachten beseft en de oneindigheid in verbindingen tussen mensen.

Geen illusies. Nee. Dat zijn het niet. De droom vermomd als dag of nacht...als slaap of wakker verklaart zich 24 uur lang opnieuw en opnieuw tot de eerste indrukken bij 't ontwaken echt begrepen worden, herdacht, hervoeld, herleefd, INGEZIEN. Vandaaruit bestel je dan de bouwstenen voor de nieuwe dag.

Jaren terug. Opeens een herseninfarct, de dag na een begrafenis in de aangetrouwde familie. Niet meer, moeilijk, beter en weer niet meer kunnen stappen. Van niet meer kunnen wandelen en praten naar stappen en spreken...hij zetten een geweldige prestatie neer. Na het terug vooruitgaan, het weer achteruit gaan als men het leven op allerlei manieren leren doorleven heeft.

Vragen bij het sterven. Doodsgeluid en z'n variaties. Ineens het geluid van een bijtje in z'n neus, zacht gezoem...waarvoor is leven vandoen ? De weg naar de eerste cel is dezelfde als de weg naar de eerste natte zoen.

Het leven, zich herhalend en verrijkend.

Proces van trachten en waardigheid.

Zacht vel, oud hoofd als het niet lacht. Bijgeloof. Alles wat na de tand des tijds geen herinnering meer is.

Werken en leven. Het is niet zozeer dat werken dat we hier komen doen, maar wel de indrukken die we opdoen en nalaten...of wie weet meenemen. Alleen het positieve heeft hierin belang.

Blijft de zachte mens uiteindelijk over...bevrijd van al dat wantrouwige opgejaagd zijn door 't systeem en door negatieve emoties ?

Men stelde ons kinderen een God voor, streng...zoals Pa's soms met al hun angsten streng zijn...gezegend zijn dan een aantal Ma's die niet alleen streng maar zacht kunnen zijn.

Klinisch. Alle dagen bloed pakken en tests blijven doen, moet dat wel ? Met mijn verse paardenmelk als symbool, komt hij de tunnel beter door...en ik heb de luxe van hem gewoon pa te noemen , de verplegers en dokters zeggen altijd mijnheer X. Behalve later op de palliatieve afdeling van de eindbestemming van het leven. Dames, heren zo'n infarct, komt die niet ook door al die pillenbrol ?

In de kamer met het kruisje, mee wachten op dood...een barst in het bezetsel van al die keren dat het leven hier reeds kapot barstte, de lijdenden bevrijdend ? Zijn schoenen staan nog warm aan de radiator, zal hij er nog ooit mee vertrekken ? "Ik hou het niet meer vol", zei hij maar toch nog dankbaar om de luchtmatras die men hem gegeven had. "Trek het je niet aan. Je krijgt zeker een hoge post in de hemel".

Er komt een moment dat men de strijd wel moet opgeven, tegen dat moment heeft hij altijd gevochten. De mens wikt...,je eigen conditie en veel iemanden beschikken.

Een neutrale filosofie en een sociaal-politiek systeem in evenwicht...en inzicht in ons gevoelsleven en dat van anderen...en er zou veel minder vermijdbare onrust zijn. Een afdeling in het hiernamaals 'stemgedrag bij verkiezingen' zou moeten bestaan...idee voor een roman.

In realiteit zal het wel zo zijn dat de nazaten altijd weer een tijd met dezelfde dingen gaan geconfronteerd worden...waartegen de optimistische ik al van bij het typen protesteert en hier bij een nalezing in volhard.

Als iemand zelf niet aangemoedigd wordt, ga je later de mensen meer aanmoedigen... .

Dank aan de kinesist die de fluimen zacht kon lossen en het spuitje waardoor hij weer zichtbaar van z'n slaap genoot.

"Ga je werk maar doen, ga maar weg", tegen teveel masseren kon hij ook niet meer, nooit gewoon geweest veel lichamelijk contact te maken. Als ge vertrekt Pa, niet kwaad vertrekken...want in feite zit in U een beminnelijke mens. Niemand moet niemand iets verwijten...want hoe het komt dat je zo of zo bent, dat is een veel te lang verhaal". Een vrouw voelt hoe het haar man en kind gaat en zal daar ook geen enorm lange uitleg aanhangen.

"Da ne beminnelijke mens zo moet afzien...betekent misschien dat de beminnelijke mens zelf al vertrokken is...terwijl de moeilijke mens zijn bevende arm probeert tot rust te brengen. Geen schrik hebben , ne mens kan ni sterven en zeker gij niet ". "Als ik je niet meer moest zien is' t de laatste keer zeggen ze altijd...maar ik zal je blijven zien, denk daar maar eens over na."

"Is er nog iets dat je ‘geire’ (graag) had willen doen en dat ik in jouw plaats kan doen ?"

"GEIRE is NIKS" ? antwoordt hij, waarmee mijn geduld met hem op is...altijd heeft alleen wat je MOET doen, het werk voor hem geteld...weinig plaats voor filosofie... . Hij mag z'n nuttige kijk op het leven hebben , ieder vlucht wel voor iets anders. Alle laatste dagen in de kliniek brengen een ander facet van 'onze vader' zijn’ zijn’ naar boven. Heeft hij zichzelf wijsgemaakt dat anderen hem door hun gedrag mede immobiel maakten...of is dat zo ?          Ik besef het en durf er aan denken...da's toch al iets.

octo  (wordt vervolgd)

 

Gotlev en het leven

Buiten is het stil, dacht hij, overdag en zo maar hier en daar wat wind. Een hele magere spin wacht te midden van een betrokken augustusdag op nieuwe buit; want de vette donkere mug, niet zo een schriel kleintje; hangt uitgezogen in het zijdeachtige net, vleugels open, als Christus op zijn kruis. Onder de vorm van regendruppels op het pannen dak van de houten berghut, werd als een perfect muzikale intro, wat geluid geboren. Met deze twee zinnen opende hij die dag het boek waar hij nog geen naam aan gaf. Rood bloed stroomde door zijn aderen, maar vandaag zou hij zich hij zich door de blauwe stromen in de spiegelwereld van het van het geestelijke bestaan laten inspireren. Rood en blauw, soms zuiver, soms gemengd in magische observaties over tal van dingen in de dag. Alleen over de rode of de blauwe lijnen schrijven, of over hun magische interactie, hij had het beiden gekund, gedaan. Blauw was theorie, rood meer praktijk. Literatuur, magenta. De gele zon met haar witte licht bovenop de berg waar van boven uit gezien alles klein leek, scheen overvloedig en was al een halve dag zonder moeite druk in de weer om alles en iedereen beurtelings in de schaduw te zetten. Van tussen de huizen en winkeltjes in het dal, zag je meer detail dan van boven op de berg met zijn watervallen die zich naar de zee haasten, maar detail, dat had Gotlev meer dan genoeg mee naar boven naar de berg genomen. Net zoals je blauw en rood in het schrijven kon afwisselen en combineren, kon hij al eens panoramische, dan weer diep indringende gedachten hebben.

Vanwaar kwam al die schepping ? Waarom moest hij er zo nodig nog iets aan toevoegen ? Voor hij naar de berg trok, had hij alle mogelijke uitleg bestudeerd, niet alleen afgerekend met wat men hem had proberen opdringen, maar een heel eigen idee over het ontstaan van alles vooropgezet; één dat meer met de werkelijkheid kopte. In de bestudering van iedere wetenschap lag zo veel onbegrepen symboliek. Alles en iedereen wat en wie ooit had bestaan, bestond nog altijd, maar onder een andere vorm; alles had een invloed gehad en nog steeds werkte alles door en bestond iedereen in functie van het ontdekken van steeds meer zin in het leven bijvoorbeeld. Hoe meer de zin van dingen en mensenlevens onder druk kwam te staan, des te groter de kans dat de dingen en mensen andere kanten uit evolueerden. Alles als gevolgen van grote en kleine omwentelingen. Wat als straling en fotonen was begonnen en atomen, moleculen en cellen en wijzelf opleverden, ging een dag gewoon weer over in straling. Dat er ook straling tussen mensen onderling was, daar was Gotlev wel zeker van; hij geloofde in telepathisch contact tussen de levende mensen.     De doden waren begraven of verast, hun mineralen bleven achter en hun straling was wellicht naar heel ver in de ruimte vertrokken of heel kortbij, voor een deel onder het goede wat we vanbinnen kunnen voelen aanwezig, in de ene meer als in de andere omdat eenieder de overgeërfde strijd tussen positieve en negatieve emoties (het andere deel) nog niet gewonnen had en bijgevolg het echte sterke in henzelf nog niet aangeboord.   Vaak had men in die strijd al zoveel verwondingen opgelopen, dat men niet meer bij het eerste deel, de innerlijke rust geraakte. Mensen bestonden uit mannelijke en vrouwelijke puzzels van voorouders eigenlijk en die delen probeerden mekaar soms te verdringen, meer dan naar evenwicht te zoeken…het leek wel een proces dat zich zowel binnen de mens als tussen hem en zijn medemensen voltrok. Heel veel mensen bestonden en bestaan, maar je kon ze qua voorgeschiedenissen in typen indelen, hun psychen ook beïnvloed door een hele hoop culturele achtergronden. Ze begrepen nog niet allen ten volle dat het de bedoeling van hun collectieve en persoonlijke geschiedenis was dat ze zich zoveel mogelijk bewust moesten worden van hoe dit bestaan in mekaar zit. De strijd om het bezit van de stoffelijke bestaansvoorwaarden had hen langs vele onmenselijke omwegen voor een stuk vooruitgang gebracht, maar deden ze er veel mee.    De meesten leden een bestaan waarin ze zich in een achterhaalde concurrentie land per land en bedrijf per bedrijf, afjakkerden om te veel dingen. Een massa anderen had niet de mogelijkheid om uit een toestand met alleen nauwelijks de primaire levensbehoeften te raken. Al die toestanden volgde Gotlev dagelijks op. Hij bezag de landkaart van de wereld en zag tegelijkertijd het visuele beeld dat astronauten eens hadden genomen vanuit de ruimte. Waar woede er ergens nog oorlog en heerste er armoede, welke sociale strijden waren er overal bezig, hij volgde het dagelijks, tal van evoluties, gunstige en minder gunstige, waren zich aan het voltrekken. Hij had er jaren over geschreven, maar liet dit nu meestal aan anderen over.   Af en toe commentarieerde hij dingen op het internet of ging in discussie in forums of met mensen buiten het internetgebeuren. Hij had zelf zijn alternatieven, die hij af en toe promootte, maar de tijd, alhoewel hij er objectief rijp voor was, was dit niet, subjectief gezien…en zolang bleef het zich behelpen met de oude remedies. Zes miljard mensen en binnenkort drie miljard internetaansluitingen en nog steeds konden de mensen niet beslissen over de reconversie van de militaire industrie, het invoeren van gestandaardiseerde lonen en een wereldwijde deftige sociale zekerheid en een uniform en rechtvaardig taxatiesysteem, als overgang naar een wereld waar men geld uitsluitend op een administratieve manier zou gaan gebruiken. Het oude systeem maakt iedereen afhankelijk van het streven naar maximumwinsten die men vervolgens op beurzen verbrast en van de klassieke partijen en grote multinationals waar men moet bedelen om een job. De reactie daartegen vanuit allerhande vakbonden was en is systeem bestendigend. Ooit kwam er wel een dag waar de wereldpopulatie op een telematische manier een overkoepelend programma zou kunnen verkiezen en opleggen aan de regeringen, of nog beter, in een tweede ronde zelf de dirigenten van het programma zou kunnen verkiezen, rechtstreeks op projectlijsten in plaats van op partijlijsten. De progressieve krachten die in die richting gingen, waren in de minderheid en bedienden zich van de oude tactieken, het ijveren voor een zo goed mogelijk inkomen zonder dit op globaal vlak met een aangepast en technologisch vooruitstrevend eisenprogramma te verbinden.  Over al deze zaken had hij al overvloedig tot in detail geschreven, tientallen essays over de geschiedenis en wat de filosofische stand van zaken zou moeten zijn na dat hele, aan de ontwikkeling van de andere takken van het menselijk denken gekoppelde epos der mensheid. Soms leek alles nog zoals bij de totstandkoming van het eerste atoom, plus, min en onverschillig evenwicht…op een situatie reageren en niet reageren en hoe. Hoe de eerste atomen reageerden en hoe bio organismen reageerden en wij in onze complexe wereld, voortdurend moest je kiezen.  En dat had ook Gotlev gedaan. Een deel van zijn tijd besteedde hij aan het antwoorden op vragen, hoe dan ook, een ander deel aan wat hij daar nu allemaal als bruikbaars kon uit distilleren, bij wijze van het kunnen door te geven. Zijn interesse ging op het einde van al dat zoek- en schrijfwerk steeds meer uit naar hoe de menselijke geest nu eigenlijk innerlijk en onderling functioneerde. Het leek wel of men soms door allerlei gebeurtenissen en de innerlijke communicatie die die met zich meebrachten met een soort verborgen raadgever of raadgevers leefde. Om dat volledig te begrijpen moest je zowel het collectieve als persoonlijke verleden begrepen hebben en zodoende in het nu te kunnen aanvoelen welke wegen je dagelijks had in te slagen… alsof een deel van die beslissingen onvermijdelijk voor een groot stuk vastlag. Zo leek ‘t of de toekomst voortdurend iets was dat voor een groot stuk werd voorbereid.

Bergse overdenkingen

Een lange smalle bergtrap leidde steil van het chalet naar de parking in het dorp een driehonderd meter lager. Gotlev’s oude camper stond er geparkeerd en van op die hoogte ook, had je een prachtig zicht op de omgeving. Soms bleef hij in zijn camper overnachten als hij s avonds van het dorp kwam waar hij al eens met toeristen of lokale mensen aan het praten ging. Je had net als in de kunst tussen mensen, zij die in niks geloofden en diegenen die hele optimistische gedachtegangen hadden en iedereen daartussen…vaak was het drankgebruik en soms de luiheid van de eerste groep vele malen groter dan de matigheid van de andere. Er hing een geweldig onweer in de lucht; waarvan Gotlev voor het inslapen genoot. Striemende bliksems en donderslagen als mokers afgewisseld met vlaagjes nattigheid en stortbuien als in van die op en neer melodieën van klassieke muziek. ’s Morgens werd hij waker met zijn haar voor zijn ogen en keek de bergomgeving aan…het leek net of zijn haar een bos was dat één was met de bomen op de bergen.

Het houten interieur van de camper had iets vredevols. Een poes zocht haar weg naar wat eetbaars en een paar kippen waren aan een dorpswandeling bezig, vroeg uit de veren en vroeg slapen was het devies dat ze aan de mensen gaven, maar een aantal snapte het duidelijk niet. Zolang ze voor het slapen gaan hun geesten niet vervuilden met negatieve emotionele windmolens en niet in dezelfde tredmolens bleven lopen of zich met het pulp gedeelte van onze cultuur bezig hielden, mochten ze gerust later slapen gaan. Bij mekaar komen op de terrassen gaf een gezellig gevoel van eenheid onder de mensen, al werd er soms ook wat gezeverd.

Velen zonder werk hadden echt nood aan een bezigheid, al was het bijvoorbeeld zich weer meer voor kennis en cultuur gaan interesseren. Gotlev bood hen die mogelijkheid via zijn uitgebreide bibliotheek en zijn uitleg over elk domein van het bestaan. Ook over dingen uit het persoonlijke leven kon worden gepraat…en bij mensen die duidelijk op zoek waren naar het méér achter de dingen ook daarover…al moest het dan bij dingen blijven die niemand in verwarring konden brengen.

Het dorpsleven in Guaechio was bijwijlen lyrisch. Een oude houten veewagen stond in een veld fruitbomen en naast wijngaarden en de bewoners er van, een paar dozijn kippen; ontsnapt aan de naburige grootschalige kippenkwekerij, omdat ze door een boer werden opgekocht, hadden een vogelvrij leven totdat ze voor hun gezegende ouderdom in de potten van de boer of anderen zouden belanden. Ze scharrelden onder de hoogstamfruitbomen en de krieken van de kriekenbomen waren ieder jaar heerlijk. Een storm had over het land geraasd en hier en daar stonden bomen er schuin of in stukken uiteengescheurd bij. Harde tijden voor de zelfstandigen wiens plantages waren vernield. Gewoonlijk hadden ze maar een klein pensioentje samen en vanaf de jaren negentienhonderdvijftig, zestig keihard gewerkt tot ze er scheef van gingen vaak. Het leven was veranderd, welstelling in handbereik gekomen of bereikt voor het merendeel van de mensen, terwijl de andere kleine meerderheid het zonder werk of met een karig inkomen moest stellen, zich elke maand afvragend wat er na de huur of de elektriciteit nog zou overblijven. De oudjes van het dorp hadden het geluk dat ze vaak bij mekaar konden zitten in de schaduwplekjes onder de bomen, ze wisten wel wie ze er bij moesten halen als iemand zich een beetje veel terugtrok. Soms ging Gotlev naar de plaatselijke kroeg, waar hij een pizza bestelde, die hij onder de aanwezigen verdeelde, die hem dan met de plaatselijke wijn of zo trakteerden. Er werd gepraat over de kleine boeren die in hun bestaan bedreigd waren door dat de grote plantages meer steun kregen dan de kleinere of van persoon tot persoon ook al eens over de niet-stoffelijke levensvoorwaarden. Bij wijlen ontving hij ook mensen bij zich thuis in zijn woonst en probeerde hij de dagelijkse dingen des levens in een ruimer kader te plaatsen. Hoe levenslijnen soms door anderen omgebogen worden en of waarom eigenlijk iedereen daardoor toch met zijn eigen levensopdrachten bezig is, of, én hoe door toedoen van de anderen eigenlijk iedereen op bepaalde wegen gezet wordt. Veel diepzinniger dan over het dure leven te praten, maar weinig aangeroerde onderwerpen. Als men er voor open staat kan je veel verwerven in ’t leven, niet zozeer tastbare bezittingen, maar wijsheid, inzicht, de kunst om te observeren en zich al of niet te uiten, voor 1 mens, voor 10 of voor 100, maakt niet uit op de duur…allerlei obstakels in het leven zijn er juist om je verder te brengen.

Het geestesleven en de onbewuste mogelijkheden er van, was tot nog toe ontoereikend uitgelegd aan de mensen, daar waar het het waarnemen zelf betrof, de innerlijke dialoog met jezelf over jezelf en je observaties. Hoefde het wel uitgelegd te worden eigenlijk ? Je was niet alleen een embryo die de volledige cyclus van de evolutie van straling, atoom, eencellige tot lichaam had overgedaan, ook je geest ging in feite tot heel die steeds weerkerende misschien, big bang cyclus terug en je geest was in feite nauw verwant met al die sterren en toestanden daarbuiten, waar men precies niets mee te maken had. Het goede van eenieder die had geleefd, is een energie die blijft hangen en die je van binnen kunt voelen indien je niet zwaar emotioneel belast bent. Het negatieve deel van wie er niet meer was, zet zich door in de nog levende vervolgverhalen op de verhalen van de vorigen, geholpen door de positievere energie. Veel was er al neergepend in ‘new age- achtige boeken, veel verzonnen theorie die losstaat van wetenschappelijke achtergrond vaak... niet dat men met de rede alleen het geestelijke kan begrijpen, maar men heeft ze nodig. Verder moet men goed in zijn evenwicht zitten, om goed te kunnen observeren, niet overeten, variatie in het eten, niet te veel vlees, matig met alcoholische drank, sterke drank is iets voor bij zware verkoudheden vooral. Weten wie op welk moment welk deel van zijn zijn vertolkt en hoe je daar van dag tot dag kan op inspelen, voortbordurend op je ervaringen. Niet meer opnemen dan je aan kan en uit het zwaar emotionele blijven, je hebt er slechts ingezeten om te weten hoe het in mekaar zat. Eenvoudig fysieke dingen doen ook, het lichamelijke en zijn facetten beleven zonder er verslaafd aan te raken en ook door er soms afstand van te nemen als het het zwaar emotionele met zich brengt…geen kringetjes lopen en in schuldvragen verzinken en onnodig medelijden belanden indien je woorden en daden van uit het goede in jezelf vertrokken. Niets fouts toewensen aan anderen en geen negatieve gedachten uitzenden…als ze er zijn, vraag je af waar ze van komen en het waarom ervan, zal soms niet op zich laten wachten.

 https://about.me/octaaf_verzet

alle andere delen van Het Voortijdig Testament via http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be

 

Filosofisch Verzet I titellijst van deel van de artikels,essays...

·         Calixte, het diamantendelvertje

·         De krant, de plezantste thuis

·         Jef Russel huilt

·         Vrouw, Trouw, Rouw

·         Tegen het floppen van Toppen.

·         Een blog van 1936.

·         Google + paus=onfeilbaarheid ?

·         Leidt ze niet in bekoring !

·         Geen Genetisch Gepruts ! GGG.

·         Gedichten Filosofisch Verzet

·         Populistische Populaire Partijen PPP

·         Blogvrienden,Belangrijke Buurtwerkers

·         Tegenwoordige & Toekomstige Testament.TTT

·         Negatieve Emotionele Energie. N.E.E.-tips !

·         Onverwachte Vormen van Crisisverzet

·         Oude gedachten blijven opdringerig bezig

·         Jan Decleir in Slumdog 2 !!

·         Droomgesprek bij keukentafel. Voor Jaap

·         Heil de 'economische' oorlog ??!

·         Partnerkeuzen, adviseren de leuze ?

·         Het zoekend wezen achter de sluier

·         Schrootpremies en andere tekens des tijds

·         Filosoferen over hoofdwaarden van geld

·         De mens en z'n blote angsten

·         de vader en het einde

·         Israëlische kiezers niet goed bezig.

·         de duizendjarige eik

·         Fabel van mieren en miereneters

·         Nieuwe verboden in crisistijd

·         Vertelsels uit oude geschriften

·         Dementie, oorzaken ?

·         Uw buur de andere cultuur

·         Leven liefhebben, grootste kunst

·         Ontwaakt gehypnotiseerden der aarde !

·         Familiebedrijfsaga zonder foto's

·         Bewondering en Afkeer voor...

·         Oud en Nieuw in Politiek.

·         Wereld Economisch versus Wereld Sociaal Forum

·         Geschiedenis via jaartallen 718-1984

·         Hagelandland en de wereld

·         We leerden huizen bouwen,schrijven, boeren(2)

·         Van Grot tot mobilhome(1)

·         Gevaarlijke zever die U betaalt.

·         Gevaarlijke,ideale &werkelijke wereld

·         Een liedje voor de andersglobalisten

·         Boekentips voor Obama

·         Toespraak tot wereldgenoten, plus gastauteurs

 

Archief

·         Google + paus=onfeilbaarheid ?

·         Leidt ze niet in bekoring !

·         Geen Genetisch Gepruts ! GGG.

·         Gedichten Filosofisch Verzet

·         Populistische Populaire Partijen PPP

·         Blogvrienden,Belangrijke Buurtwerkers

·         Tegenwoordige & Toekomstige Testament.TTT

·         Negatieve Emotionele Energie. N.E.E.-tips !

·         Onverwachte Vormen van Crisisverzet

·         Oude gedachten blijven opdringerig bezig

·         Jan Decleir in Slumdog 2 !!

·         Droomgesprek bij keukentafel. Voor Jaap

·         Heil de 'economische' oorlog ??!

·         Partnerkeuzen, adviseren de leuze ?

·         Het zoekend wezen achter de sluier

·         Schrootpremies en andere tekens des tijds

·         Filosoferen over hoofdwaarden van geld

·         De mens en z'n blote angsten

·         de vader en het einde

·         Israëlische kiezers niet goed bezig.

·         de duizendjarige eik

·         Fabel van mieren en miereneters

·         Nieuwe verboden in crisistijd

·         Vertelsels uit oude geschriften

·         Dementie, oorzaken ?

·         Uw buur de andere cultuur

·         Leven liefhebben, grootste kunst

·         Ontwaakt gehypnotiseerden der aarde !

·         Familiebedrijfsaga zonder foto's

·         Bewondering en Afkeer voor...

·         Oud en Nieuw in Politiek.

·         Wereld Economisch versus Wereld Sociaal Forum

·         Geschiedenis via jaartallen 718-1984

·         Hagelandland en de wereld

·         We leerden huizen bouwen,schrijven, boeren(2)

·         Van Grot tot mobilhome(1)

·         Gevaarlijke zever die U betaalt.

·         Gevaarlijke,ideale &werkelijke wereld

·         Een liedje voor de andersglobalisten

·         Boekentips voor Obama

·         Toespraak tot wereldgenoten, plus gastauteurs

·          

·          

·         Sociale kinderen in actie !

·         Zalig 'de' progressieven want... !

·         De intenties van mevr.Clinton

·         Belemmering inzichten & inspraak

·         Het leven is een totaalcompositie

·         De toekomst van betogingen

·         Té dicht voor dichter

·         Mail van Bush in mijn mailbus

·         Lot & Tol & kinderen

·         Meer oorlogsonheil op til ?

·         Tips voor neoliberale economen

·         Oorlogsverzet beschoten in Israël !

·         Krijgt SPA-rood verkiesbare plaatsen in Juni ?

·         Paramilitair extreemrechts Tsjechië Hongarije

·         why voting to let madness survive ?

·         2009 Vieren :Wat Waar met Wie ?

·         Nu reeds jaarverslag 2009 bij filosofisch verzet!

·         evaluatie familie&vrienden bijeenkomsten

·         gastauteurs ivm Bombardementen Palestina : vrede vzw,l.e.f. en andere

·         Soappersonages geen politieke mening?

·         Andere soort bezinnig

·         Kan iemand drie vaders hebben ?

·         de 2de dag na Stille nacht

·         Waar is bestuurlijke elite mee bezig ?

·         Tijd, relativiteit en liefde

·         Mijn verderste verserste vers

·         Oorzaken kruisweg vdheer Leterme Y

·         for englisch readers

·         Laatste kerstboodschap koning Albert

·         Democratie : gevaren en kansen

·         Even opa mailen !

·         Genoeg stof om even bij stil te staan

·         Toespraakje voor de parochianen

·         Mag ik U om uitleg vragen ?

·         2gedichten op weg naar mooiere wereld

·         Bloggers versus krantenlezers. Meer uitwisseling

·         Koop een krant lees geen walgblad!

·         Terreur stoppen KAN. Yes we must !

·         gastauteur :Michael Moore's visie op carmaking

·         Internetles in tussen de regels lezen.

·         Filosofisch tegengewicht voor geknoei en rotzooi

·         Alternatieve aanpak vluchtelingenbeleid

·         Lotgevallen van Luchtmachtpiloten

·         Brandstichters gaan weer blussen !

·         Infostand De Crem misstond op herdenking

·         Licht op ons Leven, Licht ons leven op.

·         Tijd voor filosofische bezinning

·         afscheid van een goed man

·         Chantagepraktijken in de bankwereld

·         Doodsgeluiden (afle4romanblog)

·         Eén been in 't graf, een ander in de 'hemel'?

·         Herberg 't Heelal(Romanblog aflev.2)

·         ROMAN : MEER dan het OPPERVLAKKIGE (1)

·         Hoe effektief zijn stakingen nog ?

·         Film die men laat durfde vertonen!

·         Hun hebzucht tast onze vruchtbaarheid aan !

·         staat er iets je niet aan?doe er dan wat aan!

·         Vorm je een eigen mening !

·         Meer sociale mensen aan de top !

·         vele problemen hangen samen

·         Door de ogen van een nieuwgeborene :

·         gastauteurs aktiegroep STOP CASINO

·         Spiritualiteit is ...***

·         Zijn er al wapenfabrikanten failliet ?

·         Ren voor je leven boertjes,ze vergaderen weer

·         Ongewone vragen voor de gewone man.

·         Eerst deze film bekijken Barack!

·         Homo Sapiens Politico

·         de nieuwe presidenten

·         gastauteur : actie zwarte parachutes

·         Beschouwende Citaten Octo

·         LISTEN TO YOUR INNER VOICE

·         Voor de oorlogsdoden na Allerheiligen.Congo.

·         drie dichterlijke definities

·         drie allerzielengedichten

·         toekomstig verkiezingsprogramma

·         ode aan een punt

·         rechtvaardige belastingen(gastauteurs)L.E.F.

·         2008 wereldwijde stroomversnelling history

·         Even terug naar de oorsprong

·         Hoe we de verrechtsing betalen.

·         "Ben ik links of rechts mijnheer"?

·         Beton.Goud.Schulden.Holywood.Wij.Toekomst

·         Hebben we 't ditmaal goed begrepen?

·         Het leven heeft ons in zijn greep

·         Orissa, godsdienstrellen of klassenstrijd ?

·         Houdingen die prijzen goedkoper maken

·         Arme anti-progressieve politiekers

·         Blijft failliete Ijsland een unicum ?

·         Vergaderen om revolutie te voorkomen

·         Nog meer verarming te verwachten ?

·         Beursspekulatie leidt tot fascisme

·         moeilijkste berekening ever:NU-moment

·         Ook U kan de wereld verbeteren.

·         Kabaret:'eeuwig oud en jong.'

·         Liefdesrecept

·         Beminde gelovigen anno2008

·         Woorden en andere aanrakingen

·         Het objektieve bewijs van eeuwig leven

·         Tijd bestaat niet, de bus missen kan wel

·         Lied van de zwaluwen

·         Tussen leven en dood:goed voelen

·         het verhaal achter het denken

·         het verhaal achter het denken

·         Filosofie in het dagelijkse leven

·         Toeristen aller landen, vertrek op tijd eens

·         inderdaad,tijden veranderen mr president

·         Wat deden USpresidenten na1929?

·         eerste radio in 't dorp en nu

·         Bush-kruit kan er weer niks aan doen

·         Hé hallo, hoe is 't ginder ?

·         Wreedaardige spelletjes

·         inzichten in liefde

·         Piraten regeren wereld,meer en meer

·         geld waardeloos? Stamkroegvergadering !

·         Profetisch Artikel over Crash (januari08)van IKS

·         't einde van alle soorten terroristen

·         intern.dag vd Vrede vandaag(16/09/08)

·         gastauteur :Michael Moore's Free Movie

·         NVA Dewever Gezever,ça suffit maintenant

·         België tart atoommachten met kop in 't zand

·         ZuidAmerika,herkolonisatie?n.500j uitzuigerij?

·         meer internationale afspraken=minder oorlog

·         KIP & EI en WIJ

·         de échte 2012-uitdagingen

·         Aan Iedereen

·         Stop gefop! China?koopt onze?luchtvaart niet.

·         Geweten. Wereldbeeld. Ideologie.

·         mogelijke VRT-boodschap voor de kosmos

·         gastblog voor culturele uren

·         Knettergekke hutsepot van belangen.

·         Militaire strategen tegen sociale mensen

·         de nieuwe baronnen en Obama

·         Inplanting van patriotische gevoelens

·         m'n theatermonoloog, een ode aan de mens

·         Het grappige aan onze evolutie

·         Het denken daagt U uit !

·         Echt gebeurde callcenter humor 1207!

·         ONBEKEND GASTAUTEUR UIT 1692

·         OPGEPAST VOOR INTERNETFABELS

·         Michael Moore's waarschuwingen !

·         Het boek dat 'Leven' noemt.

·         Liefde en verzet in oorlogstijd

·         FILOSOFIE KAN POLITIEK REDDEN !

·         Dichter wreekt oorlogsslachtoffers !

·         Verdomde pretbedervers der wereldvrede !

·         Wall Street 1929-crash bis ? Nee toch !

·         vier f-eetjes op culinaire trektocht

·         gastauteur willeke : religieus ochtendgloren

·         TERRORISME IN OPDRACHT VAN ??????

·         Barack's Berlijnse Beloften

·         hoe ziek zijn sommige midden-oosten leiders?

·         2008,jaar van de stroomversnelling van de geschiedenis

·         wat aan de bigbangreeksen voorafgaat

·         KAMPEREN IN BRUSSEL

·         verbonden levens

·         er valt zoveel te vertellen

·         hypokriete solidariteit

·         LICHT OP ONS LEVEN. LICHT ONS LEVEN OP

·         wereldfeest 08 leuven

·         james petras en chloorkippen

·         heeft er daar iemand honger ?

·         belang standpunten buitenland

·         antwoord op -welvaartwatcher-

·         poltical theory number one

·         parlementen die dwaze oorlogskredieten stemmen

·         drie gedichten

·         some important notions about love

·         the more you look for sucre...the more ...

·         realistische pooweezie

·         poging tot inzicht in liefde

·         handleiding werkelijkheid

·         reisroutes

·         2008 verw8tingen

·         big brother-berichten

·         mekaar graag blijven zien

·         investeringen en openbare werken

·         pour lecteurs français

·         for english readers

·         multicultuur

·         relativeren 'belgische' problemen

·         rand-burgemeester-kwestie en vlaams blok

·         priester françois

·         the twelve commandments

·         about direct democracy

·         belangrijk ivm Iran-hetze anno 2007/09

·         octo's poetry

·         octo's politieke observaties

·         octo's filosofische essays

·         alternatieve media

·         belgie voorbeeldland ?

·         hoe dom gaan we deze keer reageren ?

·         wapenaankopen

·         het kiezen in de politiek

·         één procent-demokratie

·         deelname aan klassieke verkiezingen

·         uitmonding evoluties op lange termijn

·         een verjaardagsgedicht en andere

·         een andere soort bezinning

·         social poetry

·         de zin vh leven :uit alle mogelijke onzin geraken

·         a new (international) voting system

·         verhoging energieprijzen ondanks liberalisering

·         dorpsfeest

·         tips om te lezen

·         de details en de grote lijnen

·         schetsen uit de spreekkamer van 't dagelijkse

·         leren van mensen

·         poezie en wetenschap tegen waanzin

·         cacaobonen

·         'wij en de toendra"

·         voedsel

·         wereldgenoot

 
 
 

17-01-2009 filVZ op facebook

 https://www.facebook.com/filosofisch.verzet/timeline/2009

 

Sociale Kinderen in aktie

 Ze verkochten hele degelijke stiften ten voordele van de Damiaanactie en één van de twee legde heel goed uit voor wat het geld ging worden gebruikt. Een warm gevoel overviel me. Ze bestaan dus toch, kinderen met interesse voor wat er in de wereld gebeurt. Mits aanmoediging van ons volwassenen kunnen we dan toch een generatie lanceren die het internet niet alleen voor entertainment gebruikt.

Ik legde hen uit hoe ze via sommige van m’n links al hun potentiële doelgroepen en de mensen die hen daar wereldwijd begeleiden konden bereiken.De tijd ontbrak hen en mezelf om hen uit te leggen hoe die oorlog in Gaza in mekaar zat en waarom alle regeringen en partijen in het conflict er niet in slaagden om de mensen aldaar degelijk werk en inkomen te verschaffen, maar er integendeel wel in slaagden van bevolkingsgroepen tegen mekaar blijven op te zetten. Het had ook geen zin om de ‘naamsverandering’ bij de SPA toe te lichten of uit te leggen dat de ‘groenen’ momenteel roder programmapunten hadden dan diegenen die het nog bij de SPA voor het zeggen hadden.

Kinderen hebben die eigenlijk geen 35urenweek de dag van vandaag ? Misschien zou ik hun jeugdige geestdrift alleen maar ontmoedigen door het over een belasting op de fortuinen van meer dan 1 miljoen euro te hebben…ze zullen met het ouder worden wel zelf hun besluiten trekken uit het reilen en zeilen in de wereld zeker. Ik vergat hun foto te nemen, maar die is toch al gesafed in mijn eigen ‘waves’. ‘Indien gij niet wordt als deze kinderen’, herinner ik me van mijn opvoeding …en inderdaad, ze hebben nog die gewone spontane reflex van op te komen voor iets wat hen onrechtvaardig lijkt. Ze brachten weer wat verfrissende contacten in onze wijk teweeg. Dat noem ik pas ‘de boer op gaan’, dat waar onze grote politiekers de mond van vol hebben, maar waarmee ze in de praktijk in het algemeen alleen maar bereiken dat de gewone kiezer tijdens hun verkiezingstochten het verschil tussen al die mekaar bekladdende partijen niet meer ziet.

Tussen de verkiezingen door mogen we op onze schermen en in onze kranten proberen uitvissen waar nu eigenlijk nog de wezenlijke verschillen tussen al die bekende politieke Vlamingen zitten. Wat zouden deze kinderen later willen worden, vroeg ik me af. Maatschappelijk werker misschien ? Mensen proberen helpen uit het doolhof aan sociaal veel te ingewikkelde wetten ? Hopelijk worden ze later geen werkloze ingenieurs in de alternatieve energiesector, want al beloofd de hele politieke wereld vooruitgang op allerlei vlak, in hoeverre gaat de graaicultuur van de maximumwinsten geen spaken in de wielen van die en andere toekomstdromen steken ?

Ik gaf hen alvast een link mee   .     octo 17/01/09 http://www.mo.be/index.php?id=49&tx_ttnews[cat]=70&cHash=1b0c03a747

 

17-01-2009, 17:55:26 octo sociale kinderen in actie   politiek Reacties (0)

   

 

 

Vorige pagina

Home

 
 
 

 

Archieven per tags

11:09 Gepost door octo in filosofisch verzet pagina1-560 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16:37 Gepost door combination in fotoverhaaltjes, roman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-09-15

English link

http://talespoemsessays.blogspot.com/2011/07/some-words-t...

http://bloctaafblogartist.webs.com/apps/blog/

20:04 Gepost door combination | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-07-15

DE KERN IN ENKELE LINKEN

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2012/06/23...

WP_20150726_07_51_22_Pro.jpg

20:26 Gepost door combination in algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-03-15

docu over grens leven-dood

http://www.rtbf.be/tv/revoir/detail_enquetes-extraordinai...

à vous de juger

hulp nodig :

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2011/04/23... 

https://vimeo.com/62199479 gesprek met de engelen gitta mallasz interview

 

boek Pim Van Lommel "eeuwig bewustzijn"

 

18:06 Gepost door combination in film-docu | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-02-15

innercommunicatie

http://bloggen.be/houdenvan123/

gastauteur http://www.pimvanlommel.nl/ 

14:36 Gepost door combination in spiritualiteit essays | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-06-13

op tijd voor ogen houden

11:50 Gepost door combination | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-10-12

leven en dood mythe in prozapoging

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2009/10/31...

http://7internationalblogs.skynetblogs.be/

23-06-12

de kern

kingston 063.jpg

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/06/01/nieuwste-citaten-octo.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/07/02/afscheid-van-het-zoeken.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2009/10/31/er-was-dus-toch-leven-na-de-dood.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/spiritualiteit-essays/

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/05/27/wat-is-dat-zijn-van-ons-toch.html 

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/01/31/aan-iedereen-die.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/04/30/wijze-leefregel.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2009/12/31/kiezen-voor-mensela-kritische-theater-ode-bijbel.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/05/04/de-drievuldigheid-praktisch-bekeken.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/06/25/wat-is-een-oprecht-mens-1-spoor-kwijt-raken.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/04/07/agnosten-het-zelf-en-de-wereld-kennen.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/02/13/liefde-tegengestelde-lijden-wanhoop.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/02/11/geweten-wereldbeeld-ideologie.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/06/15/toekomst-van-de-uitvaartdienst.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/07/10/de-mens-achter-de-druggebruiker.html

 http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/04/28/bevrediging-in-de-virtuele-wereld-zoeken-porno.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/06/10/hebzucht-als-ideologie-verpakt.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/03/30/de-waarheid-omtrent-het-leven.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/05/22/is-dat-geloof-oh-kerkske.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/03/11/celibaat-en-andere-praat.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/02/22/de-geluks-draad.html  zie poezielinken

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/02/17/het-verdriet-om-zijn-broer.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/02/09/dorp-tussen-1950-en-1960.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/01/26/in-1692-wist-een-schrijver-het-al.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/01/25/mooi-beschreven-reactie-gastauteur.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/01/22/religieus-ochtendgloren-gastauteur.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2010/01/05/religie-niks-met-god-of-duivel-te-maken.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2009/12/26/paus-begeeft-zich-op-gevaarlijk-pad.html

http://bloggen.be/houdenvan123/

http://zoveelsteromanidee.skynetblogs.be/

http://blogkunsten.skynetblogs.be

http://filosofischverzet.skynetblogs.be/post/6312139/het-...

 gastauteurs :

http://www.sharenl.org/Archief/2004/dec04_engelen.htm  1ste alinea voor heel subjectief in deze rescensie

gastauteurs :  https://vimeo.com/62199479  interview met Gitta Mallasz

 

 

09-06-12

philosophical resistance

 

IMG_1427.JPG

 Filosofisch Verzet Volume I-VIII p1-560 I.aantal van de titels artikels enz

 
Archief
·
·

19:44 Gepost door combination in kortverhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-06-12

'Licht op ons leven' en andere teksten

Dichter bij de ziel

 

001.JPG

 

LICHT OP ONS LEVEN, LICHT ONS LEVEN OP

Voorwoord

 

        Er bestaan enorm veel mogelijkheden om te leren begrijpen waarom ons leven ons leven is.  De wetenschap kan ons evengoed nauwkeurig uitleggen hoe een cel van bijna niets een mug werd als diezelfde wetenschap ons kan verklaren hoe ook wij langs gedeeltelijk dezelfde wegen straling, atoom en cel en… werden. ‘Werden’ is hierbij een verkeerd gebruikt woord, want we zijn nog altijd onze oorsprong. De ‘oorsprong’, de enen zeggen ‘god’, de anderen ‘goed’, nog anderen ‘het woord’…wetenschappelijk gezien is de oorsprong het ‘niet niets willen worden’(een ruimte die een ruimte kleiner of gelijk aan nul wil innemen ontploft.  Energie zet zich bovendien altijd om in een andere vorm. Ook over de rol van de geschiedenis die grotendeels aan de evolutie van de economie gebonden is, kunnen we in dit achtste jaar van de 21ste eeuw enorm veel vernemen.  Mits een op het positieve, het sociale gericht uitgangspunt, kunnen we daar een enorm klare kijk op ontwikkelen.

Licht op ons leven dus. 

        ‘Licht ons leven op’…kan ook, maar neemt ons hele gezamenlijke leven met onszelf en anderen in beslag.   Uit welk godsdienstig of filosofisch of psychologisch werk je ook je inspiratie haalt, de echte waarheden zoals ‘doe een ander niet aan wat je zelf niet graag hebt’, zijn eerst ervaarbaar in je leven zelf.  Veel van wat er in ons leven gebeurt, is een onvermijdelijk vervolg van wie aan ons voorafgingen; net alsof allen die onmiddellijk aan ons voorafgingen ook nog ergens meedoen in dat dagelijkse theater waar we onze rol in te spelen hebben, of we nu willen of niet.   De holbewoner uit de prehistorie heeft nooit een computer gehad.  Zonder de holbewoner waren wij er ook niet geweest.  In feite heeft de holbewoner ook zijn stukje computer, hij heeft er hard genoeg voor overleefd.

        Er  zijn nog andere vormen van overleven en doorgeven.  Indien de huidige big-bangcyclus weer tot een onder durk kleinst mogelijke punt zou inklappen,dan zouden we weer mineralen en straling worden en dan begon alles weer opnieuw, gemaakt van materiaal en straling die ooit de onze was. Ergens op mijn homepage formuleer ik de vraag naar oorsprong als volgt :

        “Is er ergens een energie die een met ons vergelijkbaar bewustzijn heeft en die heel de weg van straling, atoom en cel …niet hoefde af te leggen om aan dat bewustzijn te komen” ?      Ik denk van niet.  Zoals alle planeten en elektronen rond een kern draaien, zo draait het zijn of niet-zijn gewoon rond het niet aan nul gelijk willen worden…inhoudsloosheid is geen optie voor de materie die we zijn en wie we nu zijn verdraagt ook al niet teveel druk voordat we doordraaien…nee, kleiner of gelijk aan nul, gaat niet op.  Als je dreigt van honger om te komen, doe je er alles aan om weer te eten, want anders benader je de nul.   Als je je relatie omwille van welke redenen dan ook wil redden, ga je een deel druk wegnemen voordat je beiden ‘ontploft’. Je kan natuurlijk scheiden, maar of dat dan de druk wegneemt is de vraag als je niet doorhebt in welk ‘stuk’ je speelt en waarom.  Gewoonlijk verhuist de druk dan mee door naar een andere ‘opdracht’.        De wetten van de natuurkunde werken ook in het psychologische door men dunkt.

        Licht ons leven op.  En het spirituele dan, hetgeen dat verder dan het biologische leven reikt  ?  Hoe kunnen we daar ons licht laten op schijnen via al wat we kunnen weten en meemaken en voelen ?  Dat, waarde lezer, is waar ‘ons leven oplichten’ om draait. 

Hoe goed je daar in bent ?  Je kan dat veel of weinig, te weinig of teveel zelfs.  Hoe bekwaam je daarin kan worden, heeft te maken met de mate waarin je je negatieve emoties overwonnen hebt en hoeveel kennis je bereid bent om op te doen.  Hoe sterk je daarin bent heeft dus ook te maken met de mate van filosofisch, daadwerkelijk verzet dat je tegen bepaalde alles overwoekerende meningen en maatregelen kunt opbrengen of nog kunt opbrengen.  Het heeft ook te maken met de echt religieuze, niet godsdienstige betekenis van ‘geloof’.  Geloof in het leven en de oneindigheid ervan.   Oneindigheid in de wetenschappelijke en menselijke betekenis ervan.  Ook dieren kunnen  theoretisch na de zoveelste bigbang cyclus wel ergens op een planeet opduiken en met wat  ‘geluk ‘ kan er uit de oermaterie waar wij ook deel van uit maken  misschien weer een soort ‘mensdom’ ontstaan.

Het belangrijkste uit heel het gebeuren dat ik hierboven schetste, blijft echter het ‘hoe’ dat we er met z’n allen en individueel dagelijks in slagen van ons leven ‘op te lichten’, hoe dat we in onze woon en werkrelaties ageren om ons net die inzichten bij te brengen die we nodig hebben om te begrijpen wie we zijn en van welke wegen we komen om die dingen te doen en zeggen die we doen en zeggen en zullen doen en zullen zeggen.

Iedere nieuwe dag in ons leven is gebaseerd op al diegenen die we ontmoeten en op alle informatie die we hebben opgedaan…die komt dan bij mekaar en resulteert steeds weer in nieuwe gedachten en woorden en daden.  Zelfs zonder dat we praten is er op een bepaalde manier wel een soort uitwisseling tussen mensen.  Die uitwisseling zal zich al of niet in woorden en daden vertalen, maar wel altijd ergens sporen nalaten die in toekomstige ontwikkelingen toch via gebeurtenissen en woordgebeurtenissen aan de oppervlakte zullen komen.  Zelfs ons innerlijke wensen speelt hierbij een belangrijke rol. 

Schrijf ik dan de ‘godsdiensten’ af, zal je vragen  ?  Je gaat mij niet horen zeggen dat er absoluut ‘geen energie-punt’-‘nul’ is met een bewustzijn dat geen Einsteinachtige of Darwinachtige evoluties nodig gehad heeft om te ‘zijn’…maar zelfs dan is het belangrijk om aan te voelen of aan te kunnen tonen dat zo’n energie buiten proporties buiten ‘scheppen’ ook ‘richten’ kan…en dat ‘richten’ hangt zéker van ons af…van ons en ons geloof…wat de cirkel weer rond maakt natuurlijk. 

Dit soort filosofisch willen begrijpen werd alleen maar mogelijk door kennis op te doen en om te gaan met mensen en hun verhalen die al van zover kwamen en steeds maar doorgaan…op evenwijdige of andere kruisende paden.  Echt verstaanbaar worden deze inzichten in je eigen leven en dat van anderen.  In het verhaal van de kleinzoon die zich nog steeds afvraagt hoe z’n grootvader was toen hij in het verzet tegen de oorlog in een kluwen van hem omringende tegenstellingen zat.   In het verhaal van al die mensen wiens liefdesleven zich soms aan sommige van die liefdeslevens van vóór hun tijd probeert te ontworstelen.  In het verhaal van alle mensen die opkomen tegen kortzichtigheid en onrechtvaardigheid.  In het verhaal van zij die alle dorpen en steden bouwden, in het verhaal van hen die zorg dragen voor productie en vooral zorg om mekaar dragen.  Vele verhalen werden al in romans verteld.  Het verhalen van het echte zijn heeft echter ook z’n grenzen. Het échte zijn

        Je ziet en voelt en denkt het overal, dat échte zijn.  De eend die in de regen met haar of zijn snavel op een tak in het water zit, is niet die eend die ergens droog zit te broeden.  Net als alle bioleven is ze op die of die moment altijd het meest actuele vervolg van een reis die al vóór het ontstaan van de eerste cellen begon.  Die cellen stierven af en konden zich niet door deling, door voortplanting vermenigvuldigen.  De energie die ze echter bij leven vormden bleef echter onder andere energievormen (golven, mineralen, vocht…)bestaan en begeleidde hen, begeleidde ons, tot in het nu en van daaruit over het einde van ons huidig heelal heen, bij de volgende poging tot het laten ontstaan van leven.    Dit uitgangspunt houdt in dat er geen leven mogelijk is zonder het afgestorvene, het vorige, dat als een soort intuïtie functioneert.  Niet alleen de overgang van de straling naar het atoom en de moleculen en sterren en planeten en het biologische leven is op dat soort onzichtbare ‘energetische wijsheid’ gebaseerd. De energie van al wat vóór dit moment van schrijven bestond, blijft bestaan en we zijn ermee verbonden zoals de radio(de mens) die wel speelt dankzij het feit dat hij in de stroomstekker (voedselketen)steekt, maar hetgeen hij laat horen hangt af van  het soort straling dat ‘radiogolven’ noemt af. 

Voor wat de inhoud van wat er uitgezonden wordt betreft, zijn het de mensen van de media die verantwoordelijk zijn voor wat ze met de info van de mensen en maatschappij rondom hen doen.         Die verantwoordelijkheid werkt trouwens in beide richtingen : als wij als individuen én als collektief niet tegen oorlog, armoede, vervuiling of honger ageren, zal daar in de media ook weinig om te doen zijn.  Of nog een voorbeeld : hoe meer traum’s onze voorouders voor zich uit schoven, hoe meer wij het over een andere boeg moeiten gooien. Het échte zijn werkt dus zowel op een zichtbare, gedeeltelijk zichtbare als onzichtbare manier.  Je kan me nu zien zitten schrijven, wat ik schrijf komt langs vele kanalen en ervaringen tot mij, je kan jezelf het zien lezen…maar wat het met je doet en wat jij er mee doet, zal niet altijd geheel zichtbaar zijn.  Vanwaar komt die briljante creativiteit van onze geest ?  Stel, je wil aardbeien planten en scheuten gaan kopen; maar terwijl je de voederplank voor de vogels met de recentste broodkruimels verrijkt, overvalt je het idee om er ook een overgebleven aardbei op te leggen…op een dag kom je dan wel ergens wilde aardbeien in het bos achter je chalet tegen denk je dan met binnenpret.  De gedachte komt ineens, je hebt er geen vogel moeten voor zien poep lossen van op een tak.  Zo zit de ganse dag vol met van dat soort influisteringen die je niet met iedereen kan delen of  die toch zo moeilijk navertelbaar zijn; men zou je dan op z’n minst raar bekijken.   

Een ander voorbeeld van één van de manieren waarop het échte zijn werkt is het meest wezenlijke aan ons : ons levensverhaal en hoe dat met andere levensverhalen verbonden is.  Een deel van de mensen die eigenlijk vrij ongelukkig zijn, heeft dat niet zozeer te wijten aan sommige negatieve emoties waar ze teveel blijven in vastzitten, maar vooral aan het feit dat ze van hun eigen vinden ergens ‘mislukt’ te zijn in het leven.  Je kent dat wel, die hardnekkige gedachten die iedereen wel eens heeft, zo van “had ik dat toch maar gedaan toen of dat niet gezegd, of dat zo niet geschreven…”.  Eigenlijk is dat voor een stuk verspilde tijd en ook weer niet omdat iets niet eerder een andere, meer positieve wending kan  nemen dan dat wijzelf en de tijd er rijp voor zijn; er ondertussen ons hoofd mee breken heeft als functie van dat leren te beseffen.  Je kan zoveel van het leven houden en er zoveel mogelijk willen over weten dat je daardoor met een berg aan uitdagingen zult komen te zitten.  Zo plots als padstoelen in de herfst zullen die uitdagingen onder tal van giftige en niet-giftige soorten op je weg komen onder de vorm van gedachten, personen, projecten… .  Als bloemen in de lente zal het leven je tegemoetkomen, je zal de passie van de zomer ontdekken, zowel als de nattigheid of de koude hun echtheid ervaren, familie van al wat je binnenin voelen kan. Laat ons nu even proberen om hetgeen de intuïtie van het echte zijn, ons langs de generaties door, probeert aan te reiken via enkele verhalen duidelijker te maken : Niets is 'echter 'dan het beleven van het leven zelf, hoe echt kunst ook is.  We zitten met ons allen in een echte roman die al eeuwig bezig is.  Personages wekken andere personages tot leven en verdwijnen weer. Sinds duizenden jaren proberen we al dat bezig zijn in tekens om te zetten.  Hoe meer je er van snapt, hoe moeilijker het in woorden om te zetten is.  Het goede dat een mens doet leeft tijdens en na z’n leven door.Het kwade ook.   Positief en negatief vullen mekaar aan in interakties. De zin ervan, een allesomvattend , machtig iets. Je kan pas observeren en reageren vanuit een evenwicht. Wetenschappen kunnen ons een logische uitleg over het leven geven. Een getraind observeerder ervaart meer dan alleen de logika der dingen.  Objektieve wetenschappen hebben alleen oog voor hun vak. Filosofie, psychologie en geschiedenis moeten de overige logika éénmaken. Einstein bundelde wat al was bereikt en onthulde een nieuw uitgangspunt. Tijd, ruimte en materie werden relatiever dan we dachten. Godsdiensten probeerden het met ons te doen geloven in goden.  De zelfkennis en de waarheid omtrent het geheel waren nog veraf. Marxisten probeerden de wetmatigheden van de geschiedenis te vatten.Door kerken en machthebbers bestreden, onthulden zij een heel stuk 'zin'.De subjektieve faktoren hadden ook zij niet onder kontrole. Freudianen toonden voor een stuk de rol van soorten van bewustzijn aan.Toch konden zij geen allesomvattende zin zien in dit leven van ons.Wij allen zouden veel meer 'zinzoekers' kunnen zijn.Een zin die het leven en de dood overschrijdt.We zitten echter teveel gevangen in allerlei soorten gewoonten en 'pijn'

 

 

 2. Links en Rechts. Achter het uiterlijke.

Vele verschijnselen hebben twee kanten. Neem nu het links en rechts in de politiek. Dit lijkt niet alleen een simpele tegenstelling in alle mogelijke gradaties tussen diegenen die er warmpjes inzitten en diegenen die het ook in alle mogelijke nuanceverschillen, niet zo breed hebben. Normaal gezien zouden deze laatste in een democratie in de meerderheid zijn. Niet zo in de praktijk. Te velen die van een loon afhankelijk zijn of teveel zelfstandigen, vereenzelvigen zich met politieke partijen die de belangen dienen van het grootkapitaal, in concreto de speculatie gansters op de beurs, diegenen die de melkprijzen en zo bepalen, de wapen-en andere lobbies…om maar enkele actuele voorbeelden te geven.Tel daarbij diegenen op die gestopt zijn met over moeilijker dingen na te denken of in slaap gewiegd door een bepaalde media en zij die men nooit leren denken heeft of willen denken hebben en combineer deze toestand met een volksaard die al eeuwen door kerk en kapitaal, buitenlandse bezetters inbegrepen werd verkracht in feite… en je bekomt alle soorten partijen en mensen van politiek en sociaal conservatisme.  De Nederlanders, al 400 jaar eerder een stukje bevrijd van eng clerikaal catholiek denken, hebben daar een stuk minder last van al neemt hun media een stuk van die rol in behoudsgezinde traditie over.

Je kan dat conservatisme ook nog van een andere kant bekijken ook…de menselijke kleine kantjes, de karaktervorming doorheen alle mogelijke overgeërfde en zelf gecreëerde ballast. ..langsheen de tocht die, noem ze groei naar echt mens zijn, noemt. Je kent dat wel, het nooit genoeg hebben, het altijd bezig zijn met te hard te werken ,omwille van dan niet met de problemen van de andere kant van het zijn geconfronteerd te worden, zijnde de verhouding  naar de familie,partner en naar de kinderen en naar alle andere soorten relaties daar rond toe. Op zichzelf is er niets mis met een beetje conservatisme in bepaalde etische zaken, in onze cultuur van ‘mijn borsten zij te klein, opereren maar’ en zo meer. Het zijn doorgaans de conservatieven op gebied van de ‘solidariteit’ die de eersten zijn die ‘afgeven’ op,(zich storen aan) mensen, die zich met een vervangingsinkomen al dan niet moeten door het leven slaan en die anderen die (maar) aan een trager tempo kunnen of willen werken, doorgaans ook voor profiteurs al dan niet luie mensen, uitmaken.  Vaak zijn het ook die mensen die bijvoorbeeld eerder dan anderen geneigd zijn om eerst hun portefeuille en dan hun hart te laten spreken bij het nemen van beslissingen. In veel gevallen hebben ze het te hoog in de bol of willen ze om enkele centjes meer keihard blijven doorwerken tot ze 67 jaar zijn, een zaak die  door media en politiek in Nederland, net als de privéverzekering in het gezondheidswezen, al heel gewoon geworden is.  Waarom ze zo zijn ? Om er materïeel beter aan toe te zijn dan anderen ? Om de innerlijke leegte te lijf te gaan ? Naast de vele opdelingen waardoor ‘verdeel en heers’ mogelijk wordt, wil ik er geen bijmaken…maar het is goed om toch even bij dit fenomeen stil te blijven staan.

Nochtans, een fijn observeerder merkt bij deze groep van op maatschappelijk, niet etisch vlak conservatief ingestelde mensen dat ze ook een andere kant hebben, net als bijna iedereen trouwens, een lievere, een socialere…een mogelijkheid voor hun ,om van hun strak dogmatisch handelen en voelen vooral, weg te evolueren.  Dat kunnen ze niet alleen, daarom hebben ze anderen nodig. Eigenlijk zijn we allen mekaars psycholoog, pastoor, advocaat, politieker, verpleger,klankbord, collega,artiest, schrijver van onze levensscenario’s en ga zo maar door.  We betalen op velerlei manieren voor veel van al die dingen die we mekaar gratis zouden kunnen geven…gewoon omdat niet iedereen er klaar voor is en we tot nader order WILLEN meedraaien in een samenleving  die teveel op ongezonde wedijver is gebaseerd. 

Dat neem je niet alleen weg door uiterlijke politieke verandering, maar ook door innerlijke verandering. Dat kan beginnen bij die mensen… bij wie het nog moet beginnen… met het tijd nemen voor poëzie bijvoorbeeld. Met meer je eigen leven dan dat van de ‘sterren’ te willen leiden. Met te beseffen dat de zeven kunsten belangrijker zijn dan weer zeven nieuwe winkels te kunnen openen of te veel huur te vragen en alles op te potten…het oppotten van je geld, zowel als je warme innerlijke of je sociaal willen zijn.  De anderen, de meer socialen, lopen vaak met hun kop tegen de muur; want ze regeren de wereld nog niet voldoende. Te veel wetten worden nog gemaakt door hen met alleen stalen zenuwen…die alleen ontspannen als hun gezondheid hen er eindelijk toe dwingt in vele gevallen. De gezondheid van de mensen die meer op hun gemak willen leven wordt ook vaak ondermijnd door het noodgedwongen samenspel met hun tegenspelers…zij hebben te leren van meer ‘onder hun uit’, assertiever te zijn…op te komen voor hun eigen manier van willen leven. Vooruitgang, op alle gebieden,kind van tegenstellingen.  “Life, take it and endure it”, zei iemand me gisteren dat een schrijver dat gezegd had.  Oh ja, mensen die over andere dingen dan geld en macht praten, over hoe ze zich willen VOELEN als ze een dag deze wereld gaan verlaten…ze bestaan nog.  Iets ‘bereikt’ hebben in het leven hangt nog teveel af van HEBBEN, dan van ZIJN.

Octo 25/09/09

De tekenen overleven hen.

 

Er was dat moment, onlangs; wijl ik buiten op mijn winterstoel zat. Een paar uur eerder had ik een gedicht over mijn vader ergens in een prozatekst gebruikt. Ik observeerde de natuur, de natte verkleurde eikenbladeren die in de kale boom op een ravennest waren blijven hangen. Ik streek enkele keren met mijn rechterhand over mijn linker. Een paar seconden later, realiseerde ik me dat onze ouwe dat vroeger ook deed. Zijn aanwezigheid was op zijn vroegere vorm na, net ietsje minder duidelijk present. Nu.

Net als een paar ochtenden terug, toen ik me de koffiegeur in de cabine van zijn kamion op weg naar Duitsland herinnerde...zo ineens, zonder aanleiding. Gewoon maar om aan de eenheid in verscheidenheid te herinneren, aan het verhaal dat samen met het leven, toen het net boven het niets uit, aan zijn tocht begon.

Het leek net of de diversiteit van wezens voortdurend wordt uitgebreid naarmate het theaterstuk van het leven andere personages nodig heeft. En toch zijn we aan dezelfde scenarioregels gebonden. 

 SOMS DOORSCROLLEN

 

 advertentie :   http://filosofischverzet.skynetblogs.be/

http://filosofischverzet.blogspot.be        honderden titels van artikels, essays, poezie...om op te klikken via beide linken

 

 SOMS DOORSCROLLEN

 

Lezersreactie rond bewustzijn als straling

In verband met één van mij stellingen op deze blog, kwam er een reactie, de stelling is de volgende :

"is er een vorm van energie die onze reis tussen straling en cel niet heeft nodig gehad om ons bewustzijn te evenaren"? ("is there an energy that did not need that voyage between radiation and cel to reach the same consciousness as ours?"

de  reactie : "Ik leid af uit deze uitspraak dat energie = bewustzijn, ik vind dat energie = straling, dus vind ik logischerwijze dat bewustzijn = straling. We splitsen alles op en delen alles in, maar ons bewustzijn en lichaam zijn uiteindelijk dezelfde energie/straling in fijnere of grovere vorm.Wat denkt u ? Beste groeten nog."

Antwoord : "Ben altijd blij met één van die zeldzame reacties van mensen die hun aanvoelen met het grotere geheel der dingen niet kwijt zijn. Ik begrijp je redenering. Bewustzijn is inderdaad straling en straling is energie.

Het axioma van waaruit mijn eigen favoriete uitspraak vertrekt, is dat iets kleiner of gelijk aan nul niet kan bestaan, want dat ze de zinloosheid (iets zonder vorm, zonder inhoud benaderd) Dus daarom mijn uitspraak, datgene waarnaar zovelen zoeken en hetgeen ze 'god' noemen, is eigenlijk het tegendeel van wat nihilisten beweren : zinloosheid kan niet, je kan door het principe ' ZIN' zelf te verwerpen wel een pak absurde energie genereren en in stand en vermeerderen...maar die energie is uiteindelijk ook aan de wetten van 'zin', 'zijn' onderworpen en evolueert gedwongen naar zijn tegenpool of valt uiteen.

Zijn er nóg vragen ? U kan mij steeds meer antwoorden helpen vinden !

 Leren beseffen wat de geest is

Je hebt zo van die documentaires over de totstandkoming van biologisch leven. Als je dan ziet en aanvoelt hoe door het niet niets willen zijn (een ruimte groter of gelijk aan nul kan niet bestaan, en dan volgt er een explosie à la bigbang) door onzichtbare straling, geest als het ware, het eerste atoom werd geschapen...dan snap je de symboliek daar wel van, het leven moet het niet van onzin en gebrek aan inhoud hebben. De reis ging verder naar de molecule, al gecomplikeerder, de planeten, het tot stand komen van toestanden op planeten, waarbij het ontstaan van de cel mogelijk werd en zo verder tot ons. De kosmos boven je hoofd, dat is dus ook al duidelijk familie van ons, dat zijn wij voor een stuk ook. In feite kan je de stof ook al bezield noemen dus en de ei (eicel), kwam voor de kip. Het zou wel eens best mogelijk kunnen zijn dat de kosmos binnen afschrikwekkende tijd (gewoon weer eens?) in mekaar klapt en er op het randje van niets weer een nieuwe bigbang cyclus begint...en alles van voor af aan weer begint...op basis van alle  energie die er voorafgaandelijk bestond. Heerlijke gedachte, niet, of vindt U  meer zin of troost in de klassieke vorm van reïncarnatie, waarin U of delen van U of combinaties van geaardheden van zijn, niet zo lang moeten wachten op een enigszins verwante verschijning van het wezen dat U nu bent ? Gissing natuurlijk, maar zo komen we toch een stukje korter bij de geest van het zijn.

Dichter bij de ziel komen omhelst andere dingen, figuurlijk en ook letterlijk soms. Door het leven met de anderen kom je daar de hele dag mee in contact, soms oppervlakkig, bij wijlen dieper. Misschien hebben dingen als levenslust,goedheid, blijheid, opgewektheid, solidariteit al van bij het begin van de vorming van de kosmos bestaan onder de vorm van de straling die toen vrijkwam...tegelijk met hebzucht, arrogantie, zwaarmoedigheid en nog andere om te polen wezenskenmerken. Wie weet wilden ze door het ontstaan van het biologische leven gewoon eens van kostuumpje veranderen en aan theater gaan doen. Als het zo zou zitten, zijn die symbolische wezenskenmerken er wel in geslaagd om tot op vandaag en wie weet nog hoe lang verder, voor de nodige ongelofelijke scenario's te zorgen. Of het nu gaat om relaties tussen mensen of gemeenschappen, we komen van ver en alles lijkt wel te culmineren in het NU, naar een happy-end of nog wat meer drama toe.

Je hoeft natuurlijk niet te vertekken van de ontstaansgeschiedenis of de ruimte indien je je meer wil bewustzijn van wat de geest is. Dichter bij de ziel van je medemensen geraken, maar eerst en vooral je eigen 'zijn' verstaan, gaat ook. Gebeurtenissen, gesprekken, beschouwingen, ogentaal...allemaal aanleidingen en voertuigen daarvoor.  Pauze.

tip van de dag :

http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

Naar de kern van het wezenlijke

Geloof, modernere versie.(2) Een mens kan veel inzicht verwerven in zijn leven, tenminste als je daar voor openstaat. Je kan de onstaansgeschiedenis van het biologische leven bestuderen, de geschiedenis van de politiek, de evolutie van de mens als psychologisch handelend wezen. Je kan dat in kunst omzetten als je wil. Het wezenlijke echter, leven en dood en het waarom ervan, blijft het moeilijkst om uit te drukken. Niet het feit dat we eigenlijk op wetenschappelijke basis wel eens oneindig zouden kunnen zijn, binnen bepaalde limieten en tijdsintervallen die niet zozeer met de klassieke reïncarnatie te maken hebben. Je zal hier tal van essays daarover vinden, maar je hebt waarschijnlijk de tijd en de energie er niet voor om ze te lezen.

Wat ik in deze categorie 'religie' doe, hetgeen ik hier wil naar voorschuiven, heeft ook te maken met een stem te geven aan eenieder die niet via de klassieke religies aan geloven toekomt. 'Relier', het Franse woord vor 'verbinden', 'religie', wil toch ook zeggen van al die domeinen 'filosofie', 'wetenschap' 'psychologie'...te verbinden met het spirituele denken en ook aanvoelen...want dat staat nog het dichtst bij het dagelijkse leven, maar het gaat hier soms om hele vluchtige momenten, indrukken, aanvoelen die de kern van het wezenlijke benaderen, namelijk de medemens zelf. De mensen rondom ons. De oude man of vrouw met wie je midden hun lijden al eens over vergankelijkheid durft praten. De jongeren naar wie je moet luisteren en met wie je in dialoog kan treden, om die zeldzame momenten dat we niet door de bijkomstige dagelijkse dingen opgeslorpt worden, ze voorzichtig en kordaat raad leren geven, na rijp beraad. Hun aller evolutie aanvoelen en weten waar dat jij daar ergens in staat en wat je daar staat te doen. De voorgeschiedenis van ons allen en de domino's die we zelf in beweging brachten, maken dit makkelijker voor de één dan voor de ander, al staan de sterkste schouders vaak in de moeilijkste situaties.

Op zo een momenten midden mensen, kan je toch moeilijk afkomen met de klassieke religieuze dingen zoals 'de Here zei dit of dat' en al van die zaken waarvan de huidige liturgie in de kerken zich bediend en waarmee ze de meerderheid van de mensen van zich vervreemd. Wat niet wil zeggen dat ik sommige teksten van oude religieuze schrijvers niet waardeer.

Maar we moeten weer meer leren communiceren met mekaar. Zeggen wat ons in de andere stoort zowel als wat we op prijs stellen. Mekaar verhalen durven vertellen, al is het soms niet makkelijk om persoonlijke dingen aan te kaarten. Ik weet het, soms is dat niet echt nodig om te diep te graven en blijven de pijnen best onder een laagje aarde, waar ze als compost dienen, maar op sommige momenten moet je mensen een stukje van mekaar durven prijsgeven.

Voor iedereen komt de dag dat hij of zij heengaat en dat is de kern van het wezenlijke, sterft de graankorrel en ontkiemt er een nieuw leven...onder één van de vormen en voorwaarden die ik in eerdere essays probeerde te beschrijven ? Het is al wat te eenvoudig om te geloven in een hemel of een wedergeboorte op z'n Indisch ingeschat...allemaal aanlokkelijk...maar zijn we gewoon geen vervolg op al hetgeen die voor ons leefden mee bezig waren en ergens daardoor nog zijn ? Dat is pas realistisch karma zou ik zeggen. We zijn voortdurend aanvulling...en hoe we dat invullen, wel soms kunnen we niet anders dan zus of zo, omdat het leven vooral niet iets individueel is, maar een samenspel...en daar moet je in leren aanvoelen, welke rol je vervult. Met vallen en opstaan. Met begrijpen, vergeven en doorgaan. Hopen en geloven in het positieve, het oneindige en veel meer. Bovenmenselijk leren liefhebben. Zie ook de link 'geloof ,moderne versie')

o –combination

Vanwaar we komen

In feite kunnen we onze zoektocht naar de zin van het leven aanvangen door te beseffen dat iets alleen maar kan bestaan als dat een zin heeft. Waarom ? Iets kleiner of gelijk aan nul kan niet bestaan...elke vorm van materie die een ruimte kleiner of gelijk aan nul wil innemen, ontploft. Het is net er net mee zoals met de big-bang (of big-bangs) van de geschiedenis van het universum. Teveel druk op één punt doet alles in de mikro- en makrowereld ontploffen. In welk stadium we ons ook bevonden of bevinden ; ster, atoom, cel, zelfs onze relaties...teveel druk maakt altijd andere evoluties mogelijk...als deze evoluties het vorig bewustzijn verbeteren...zeggen we dat ze zin hebben gehad.

De natuurwetten hebben de ideale omstandigheden gecreëerd opdat het biologisch leven echt van start zou kunnen gaan. Na de big-bang was er niets dat je kon aanraken...alles, wij oorspronkelijk dus ook waren na energie onder druk, gewoon dus 'straling'...die mekaar ook eigenlijk al 'raakte'.

De materie bestond dus oorspronkelijk alleen als verschillende vormen van straling. (In't Nederlands is 'stralen' er 'goed en gelukkig zien uitzien' eigenlijk...'energierijk'.)

Het zijn de wetten en de pogingen van de straling die het eerste atoom voortbrachten en daarna de planeten en klimatologisch ideale omstandigheden om de eerste cel enz. te 'scheppen'. Het is werkelijk een formidabel verhaal dat ieder maar voor zijn eigen eens moet bestuderen.

Als je dan nog eens in een bos komt, realiseer je dan met welk een snelheid de aarde onder je voeten door het universum reist, in de richting waarheen ze 15miljard jaar geleden geduwd werd. Heel dat wonderlijke verleden , al die wijsheid die de eerste cellen in zich droegen nog vóór ze zich leerden delen...ze bestaat nog altijd op het moment dat je dit leest. Als we sterven wordt een deel van ons weer mineraal..., maar de straling verlaat ons lichaam. De studie van de manier waarop we observeren en interpreteren en enkele persoonlijke ervaringen die ik NIET 'mystiek' zou noemen en wat studiewerk...leiden me er toe van te geloven dat onze levens niet alleen een sociale betekenis hebben...maar dat we ook op het persoonlijke vlak interageren om voorwaarden te scheppen die ons korter bij ons onbeschadigde 'ik' brengen...bij onze ziel. Onze ziel is niet alleenlijk het genetische erfstuk van de eerste cellen...maar de al eeuwig durende verrijking van de eerste originele straling geboren uit de druk van niet 'niets' te kunnen zijn...het niet zonder vorm kunnen.

In feite, is niet alles wat bestaat één ziel ? We zien God als de ideale abstrakte persoon die alles controleert, maar eigenlijk is het doel van onze evolutie, van onze missie om de wereld tot een plaats te maken waar het goed leven en werken voor iedereen is...en om uiteindelijk meer tijd te hebben om de verschillende manieren waarop we betekenis aan ons leven geven, met mekaar te vergelijken.

Aan iemand die in reïncarnatie gelooft, zouden we kunnen uitleggen dat de kans dat iemand onder ongeveer dezelfde omstandigheden als ongeveer dezelfde kombinatie terugkomt misschien eerst na duizenden big-bangs terug lukt...en dan weten we nog niet of er buiten het universum niet nog andere universums met andere big-bang cyclussen bestaan. Reïnkarnatie is alleen volgens rechtstreekse afstamming mogelijk denk ik en eigenlijk zijn we een mix die een beetje overal ter wereld verspreid is, zonder dat wijzelf daar ooit kwamen. Wij zijn zelf de kapitein van die doorgegeven mix en we moeten ons hart leren volgen, niet de lijn van hoeveel geld we kunnen verdienen (alhoewel de 'voorzienigheid' zal ik maar zeggen die truuk ook gebruikt). We moeten ook NIET de lijn volgen van hoe we ons moeten wreken op iemand anders. We moeten onze filosofische en politieke, religieuse en sociale verschillen en negatieve emoties overwinnen...alle negatieve dingen uit het verleden moeten we vergeten en vergeven...we moeten ons focussen op het heden en het goede voor de toekomst willen.

Stof en geest zijn altijd één geweest. De materie was energie en energie wil altijd de mogelijkheid tot schepping en evolutie. Zelfs als energie zichzel vernietigt of men ze vernietigt, verkrijgt men alleen een verandering in energie. 'De zin van het leven' is iets dat altijd bestaan heeft.

De reis van natuur naar kultuur is heel lang geweest. De stof bevat energie die de ontwikkeling van meer spiritualiteit mogelijk heeft gemaakt...de oorspronkelijke stof was altijd de totaliteit van verzamelde geestelijke energie tussen twee big-bangs in. De eerste zin van het leven is altijd de groei van spirituele energie geweest. Al die krachten zoals temperaturen, afstanden, snelheid, druk en tijd...al de bewegingen van atomen en cellen...het diende altijd de groei van spirituele enrgie. Dat is altijd zo geweest. Onze ziel is niet alleen samengesteld uit de elektronen van onze cellen in onze hersenen maar ook uit de atomen van onze andere cellen en is verbonden met de geest van het universum. Al onze cellen hebben een specifieke funktie en bewustzijn die een dag als de ziel zich uit het lichaam begeeft, overgaat in het geestelijk geheel.

De vraag 'wie zijn we' kan worden beantwoordt met 'vanwaar komen we'.

Deze vraag is niet alleenlijk een monopolie van de religie. 'Religie' komt van het woord 'verbinden', 'relier', 'combination'. De verbinding tussen wetenschap en filosofie, politiek en psychologie, helpt ons beter te begrijpen wat de eigenlijke zin van het leven is. Het 'geloof' basseert zich zowel op een eerlijke glimlach (straling) als op goed gekozen woorden (geluid) als op muziek of alles wat je met je handen aan de aarde verandert...het antwoord naar de zin van het leven is niet alleen intelectueel te geven, bedoel ik maar.

In feite zijn diegenen die zich afvragen of er een God bestaat teveel met de volgende vraag bezig : 'bestaat er een energie met minder of meer of dezelfde soort bewustzijn, die heel de evolutie niet heeft nodig gehad om onze graad van bewustzijn te bereiken'. Welk een energie is er vóór een big-bang aanwezig...de verrijkte energie van een vorige big-bang-cyclus, van ontploffing tot en met weer in één punt samenkomen...of altijd dezelfde uitgangspositieënergie ? In beide gevallen is 'God' steeds opnieuw de herverzamelde of aangegroeide energie, noem het bewustzijn, na één big-bang-cyclus als het universum of een deel ervan, weer ineenstuikt tot één punt met onhoudbare druk.

Het ziet er dus naar uit dat de eeuwige schepping van energie altijd herbegint met niet niets of niemand te willen zijn. Dat wil ook zeggen dat indien iemand sterft iemand ook een nog stoffelijke geestesvorm aanneemt...of moeten we 'behoudt' zeggen (?)... een vorm waarvan we nog niet veel weten...al weten we al veel over 'straling'. Straling is dus de originele vorm van de ontwikkeling van het begin en einde van het leven. Straling is de originele vorm van alle combinaties van vormen die energie kan aannemen en die zich tussen al wat er tussen twee big-bangs gebeurt verzamelt voor een volgende ronde. Misschien wil die straling altijd weer iets op een hoger nivo beginnen of gewoonweg opnieuw beginnen en andere ingebouwde toevallen of voorbestemmingen om ondoorgrondelijke redenen weer een kans geven. Wat mensen dus 'god' noemen is eigenlijk het verlangen naar meer en meer bewustzijn. Zijn het Einstein en anderen en hun boeken en erfenis die me dat doen concluderen...of was het hun straling die me naar deze besluiten leiden ? Wie weet ?

Beter dan onszelf op te delen tussen klassieke godsgelovigen en new agers en 'ongelovigen' (die ook in iets geloven, want 'niets' bestaat niet...beter dus dan ons op te delen in talloze opsplitsingen en hun onderverdelingen, ware het van met de praktische dingen om de wereld beter te maken een serieuse aanvang te nemen.

Waarom hebben we nog geen politiek systeem ontwikkeld dat onwetendheid, oorlog en armoede, honger en werkeloosheid, zinloosheid...overbodig maakt ? Waarom brengen menselijke relaties nog altijd zoveel angst en pijn met zich mee ? In één vraag gesteld : ' waarom heeft de mens nog altijd zoveel problemen met woorden als 'god, geld, geschiedenis, dood of waarden als vriendschap, familie, verlangen...' ? Ik denk dat dat voor een stuk komt omdat we er zich al voor de ejaculatie een heel bewuste strijd tussen de genen voortdoet... een strijd die leidt tot het aangaan van koalities van genen...alsof ons verleden het heden constant in de toekomst wil vertegenwoordigt zien...niet zonder 'betekenis' wil worden...maar altijd de lessen wil leren die nog niet geleerd werden. Daarom lopen wij hier rond en zijn we zoals we zijn.

tot slot : mooie muziek en beelden :  http://www.youtube.com/watch?v=qDZeZVyzB_8 

Andere essays dan diegene die hier gepubliceerd zijn (bijvoorbeeld 29.doodongewoon, over een wel aparte ervaring), kan U vinden op http://users.skynet.be/octo onder philosophy , met naar het einde toe een aantal Engelse en Franse vertalingen van bepaalde essays

 

Zegen het nieuwe jaar ook zelf.

Evenwicht op een bevroren spiegel.De massa kleurrijke bladeren naar de bodem gezakt.Nog maanden en het stuifmeel zal weer drijven.Wijl vogels hun nesten weer zullen wonen in groen.Ondertussen mijn kachel met het dode hout stoken.

Wachtend in de hut, op bezoek van 't internet.

Wezenlijke ontmoetingen, ook in 't niet virtuele.

't Beste in 't nieuwe jaar vol van weer zingeving.

In al zijn verschijningen en linken.Dankbaar en sterkte behoudend.

 

 

 

 

 

 

 

mekaar graag blijven zien

in platonische zin, los van de volledige liefdesrelatie die je met iemand hebt : buren, famillie, kenissen, vrienden, mekaar een warm hart toedragen...de diepten van begrip leren doorgronden, zonder slaaf van iemands 'loeten' te worden...belangrijker dan kerstkado's...vandaaruit naar beleving van filosofie, kultuur, politieke stellingnamen, solidariteit toe, over de regio's en landsgrenzen...belangrijker dan kerstkado's...in deze wereld die georganiseerd is op ekonomieen die maar moeten blijven groeien opdat iedereen een inkomen zou hebben...een maatschappij zou moeten gestoeld zijn op het leren begrijpen waarom wij hier met z'n allen rondlopen, over de dood heen...prettig weekeinde

Tip : http://blogkunstenaar.skynetblogs.be

5.de weg van sneeuwwater naar klassieke muziek

 

En  bezoek ook al eens de andere linken van

 

http://dichter bij de ziel/skynetblogs.be

 

om dichter bij het geestelijke te raken, moet je alle facetten van de ziel van het totale bestaan leren kenneN

Aan onze Depressieve medemensen

Elk van jullie is een enkeling op zoek te midden van.

Niemand werpt een steen, die tijden zijn voor de meesten van ons voorbij.

Hoe iemand helpen een ritme te vinden dat bij hemhaar past, terug méér in iemand te zien dan klachten,chemie en pillen ? Dat de andere ook weer kunnen laten voelen ?

Hoe het onverwerkte verleden kunnen helpen afsluiten ? Het heden niet als een ‘schuldig zijn aan’ aanvaarden, maar als een rol van jouw in het grotere spel om je heen. Tekortkomingen aan anderen niet verwijten, tekortkomingen van anderen met begrip doorzien.

Was de waarheid die je al of niet voor echt hield, verwarring, leugen of deed het echt pijn ?

Smijt die pillen toch maar beter weg ? Als ze al niet het zinnelijke onderdrukken, dan wel misschien het lied van de ziel die durven wil en niet onder het peil van de inactieve soort van berusting wegzakken wil.

Waar zitten ze ergens, de pijnen, te diep of zwaar om alleen te dragen misschien...als men daardoor jou nog verdragen kan.

Tegen dat soort pijnen, helpen geen pillen...ze doen misschien tijdelijk goed en brengen je hoofd tot rust...tijdelijk, terwijl je weet dat je je sust.

Wat is dat nu, wat je echt niet meer weten moet ?

Bang van hoe je omgeving reageert, reageer je nog nauwelijks op je omgeving, dan meer, dan minder en dan weer teveel.

Je verwaarloost het gezonde eten en de frisse lucht, het ervaren van wat stilte, toch ook al niet ?

Je hebt toch al het gene waar een mens zich voor interesseren kan, toch ook al niet opgegeven ?

Niets zegt je nog iets, maar beetje bij beetje wordt je lomp in dingen, terwijl je dat niet bent.

Maar, begrijp wel dat er nog begrip is rond je, begrip dat niet mee het zware in wil. We zagen je toch nooit bijvoorbeeld een drankflesje op de openbare kieperen kieperen, zo lomp en zo ongelovig in de zin der dingen, wil je echt niet worden.  Daarvoor heb je gelukkig nog een voorraad trots. Ontdek hem en je kan er aan beginnen.

Los van relaties waar je het moeilijk mee had...de uitdaging niet zag of onderschatte. De onbekende man of vrouw naast je, de eens bekende, ontkende of de niet voldoende gekende... . Zoek de zin en werp de onzin overboord, ook na het kwetsen van de waarheid en het moment waar je ontdekt dat je best andere lagen in je zelf aanboordt...anderen op een andere manier aanhoort.

 

Blijf in de perioden van opklaring geloven en er naar verlangen !

En bedankt er voor ! (ps. we dragen allemaal wel een zekere depri-graad mee)

Waar Mgr Leonard wel en niet een punt heeft

Naar aanleiding van een VRT-interview met de nieuwe 'voorzitter' van de kerkgemeenschap in België, wil ik, het zal sommigen progressieven na lezing verbazen, wil ik als progressief mens toch een paar dingen daarover kwijt.

Ondanks bepaalde oude liturgische manieren te blijven aanhangen om de boodschap van het evangelie te brengen, (wat wil je met een paus die die Pius de zoveelste zijn gebrek aan verzet tegen het nazisme nog wil gaan belonen); heeft de nieuwe aartsbisschop toch een paar punten waar je hem geen ongelijk kunt in geven aangebracht.

Namelijk, het is zijn goed recht een standpunt tegen abortus en de het gebruik van embryo's om medicijnen of zo van te maken in te nemen. Ik sta volledig achter een vrouw die er ondanks allerhande druk voor kiest van zich niet te laten aborteren, als er iets ergs mis was met de vrucht, zou ik een omgekeerde beslissing ook begrijpen. Lichtzinnig omspringen met zo een beslissing, lijkt mij niet aangewezen vHierover uitweiden zou ons te dicht bij de ziel brengen, sommige dingen kan je rationeel niet tot op de bodem uitleggen zonder voor een enorme polemiek te zorgen of voor gek te worden verklaard. Het is een kwestie van geloof in je eigen innercommunicatie daar rond. In principe tegen abortus zijn  , klinkt voor een progressief in de ogen van sommige andere progressieven 'conservatief'... maar het is niet hetzelfde als euthanasie, waar ondraagelijk lijden finaal wordt beëindigd.  Het is één van de spijtigste dingen in de geschiedenis van de VSA vooral, dat dergelijke sentimenten politiek gebruikt worden om echte oorlogsstokers  aan de macht te brengen, daarom ook is het zo een delicaat onderwerp. Op straat organiseren ze groepen tegen het gebruiken van embryos voor medische doeleinden en in het Congres zijn ze de lobbyïsten van de pharmasector.

Van een socialistische partij verwacht je niet dat ze neoliberale dogma's gaat aanhangen...de aartsbisschop in het middelpunt van de mediaäandacht plaatsen vanwege de geciteerde standpunten, is eigenlijk verwonderd zijn dat water nat is. 

Wel is het hoogtijd voor alle religies om de spirituele symboliek die in de wetenschap schuilgaat meer te begrijpen en de man-vrouw verhouding meer te doorgronden en de nefaste rol van het superwinstdenken  aan te klagen.  Meer hierover in de filosofische essays op deze blog en op de linken.

Tot slot. De echte kerk begint in jezelf, al tempel genoeg het samenleven van jezelf met anderen.

Ne touche pas à mon embryo ! Moet kunnen...maar dan niet rechts of links politiek gebruikt.

anuit etisch principe. Eventueel traumatisch op menselijk vlak.

God zij dank, ‘god’, dat zijn de anderen

De anderen.

Zovelen gelinkt, zoveel te zeggen, onvoldoende gehoord.

Laat ze nu zelf maar spreken.

Vrienden, vriendinnen ,zijn-en haar-dimmensies, kenissen, regeerders,onderdanen. Knikkers.

De anderen.

Door sommigen verwekt, anderen door jezelf. Familie.

De anderen.

Hun pijnen, frustraties, gloed en willen weten,

dan weer niet.

De anderen.

Hun kwaaltjes, hun pillen hun ouder worden.

Hoelang valt 'dood' eigenlijk buiten te houden ?

De anderen,

het beste in hen zelf dat zo verblijden kan.

Hun aanvullingen, nodig als brood, onuitstaanbaar soms.

De anderen.

Wij, hebben alleen ons eigen gezeldschap in feite.

Reizigers doorheen al zo lang en soms teveel, telkens overwonnen.

De anderen,

wijsheid, fijngevoeligheid met onaf verweven.

De anderen,

gedomineerd door de ideologie van de produktie om de winst.

De anderen,

 opgedeeld in kasten die mekaar leerden mijden.

De anderen 

die mekaar dan toch weer opzoeken en vinden voor iets grootser.

Solidariteit, uitwisseling van menselijke gevoelens, samen perfektie.

De anderen,

zieleroerselen, verhalen verdrongen en opduikend.

De anderen,

mekaars sadisten, masochistisch bij wijlen.

De anderen,

werktuigen der evolutie naar meer bewustzijn.

Met Mekaar geduld en bergen en  ravijnen en vlakten van liefde lerend. Inzichten, te weinig van belang,bang.

De anderen,

de stilte van het parcours meer of minder genegen dan het lawaai in het zijn.

Een Teveel of Te weinig, opvullen en aanvullen met niets. Het niets, de grootste duivel...telkens weer verjaagd door om het even wat van...zin. Zijn.

De anderen, kwelduivels en engelen in hun enige, menselijke gedaante.

De anderen,

geven en nemen, vergeven en van doorgaan tot stoppen, veranderen.De anderen.

octo 07/07/2009 dinsdag, bij  weinig zon

Esther Bejarano en de Auschwitzmuzikanten

google intikken : microphone mafia en bejarano

bron youtube : het nummer dat Esther (85),samen met de groep Microphone Mafia bracht, iets anders dan haar groep 'Coincidence' die oude Jiddische deuntjes, verzetsliederen enz.. bracht. Een moslimlid van de groep MM kwam op het idee haar te vragen voor een nummer met hun hiphopband tgv 65 jaar sluiting Auschwitz.

Hoe dichter bij of verder van de ziel kan je geraken als je muziek moet maken in een vernietigingskamp waar men zes orkesten had om

-diegenen dat toekwamen op hun gemak te stellen (spelen met tranen in de ogen)

-diegenen die naar het werk marcheerden te 'motiveren'????

-diegenen die naar de gaskamer gingen 'douchen'...

-en dan nog spelen voor de beulen

-en 'dank zij' die taken overleven

Hier zijn geen woorden voor.

Daarom is hier een vrolijker link :http://www.youtube.com/watch?v=uiH4BFTELME

Morgen kan ze er niet meer zijn Ze is nog van de jaren twintig vorige eeuw en deze van deze eeuw, zal ze niet meer beleven. Een geheugen dat haar zelden in de steek laat.  Tal van mensen en voorvallen, lotgevallen, weet ze aan haar eigen prognose qua vooruitzichten te koppelen.  Zelf heeft ze die minder. Ieder kent zo wel iemand, hard labeur, kinderen grootbrengen en dan nog zorgen voor tal van ouderen en een eenzaam familielid.             Nu wordt ze zelf door haar kinderen verzorgd.  Na een evolutie van alles nog zelf beredderen, komt het trager stappen, dan het ding met vier wieltjes, waar ze achter liep, ‘loopkarretje’ heet zo iets waarschijnlijk.  Uiteindelijk de rolstoel waar ze nu in zit. Vroeger kon je ze nog meenemen voor een uitstapje met pannenkoeken als kers op de taart. Ook dat is voorbij. Nu ze meer en meer frequent vecht tegen pijnen als daar zijn, die vanuit de heupen, en steeds talrijker  andere plaatsen. Het wachten op de volgende fase moet benauwend voor haar zijn. Niet meer zelf kunnen rechtstaan, pijn hebben als ze rechtgehouden wordt bij het op de pot gaan en het wassen. Als je ze ziet indommelen van de rust die ze door pijnstillers heeft en haar hoofd de tafel niet wil raken, ja, dan vraag je je af, waarom een leven op zo’n zware manier moet eindigen.  Haar mimiek kan door de pijn heen soms terug heel alert en blij worden en dan zegt ze de leuke dingen van vroeger weer of dan wordt ze ernstiger en geeft een nuchtere, niet idealistische kijk op toestanden.  Blij kan ze zijn als je de kol van haar hemd goed schikt of als je ze overhaalt om een bonbon of een ijsje met je te delen of het alles overrompelende wereldnieuws een beetje eenvoudiger voor haar maakt en corrigeert, positieve vooruitzichten stelt, aantoont dat de wereld niet naar de bliksem hoeft te gaan. Maar dat nieuws, dat grote domme nieuws over banken en oorlogen en bommen die , door wie eigenlijk geleid, ontploffen, zogezegd omdat er vliegtuigen in torens vliegen…vervaagd gelukkig in haar geest als ze de gewonen mensen op ‘man bij hond’-tv ziet. Mensen zoals zij, afhankelijk  geworden, het einde, vraag ik me af, in sommige gevallen verwelkomend.  Dat grote domme nieuws dat verdwijnt als de kinderen en kleinkinderen en buren met het gewone nieuws komen en zij er,niet uitgesproken, haar ervaring met bijna zestig jaar dezelfde partner tegenover stelt.  Andere tijden andere mensen.  Oordelen doe je die dingen op de duur niet meer, alleen proberen begrijpen van waar ze komen, je afvragen wat er in welk verhaal vermeden worden kon …als dat al mogelijk zou zijn…ook nog eens. Je afvragen in hoeverre beslissingen op kruispunten niet teveel ingegeven waren door de wereld buiten en minder vanuit het ‘eigen’.  Je afvragen tot hoever iemands vrije wil eigenlijk reikt.

 Ieder verhaal is een ander verhaal, onderhevig aan dezelfde wetmatigheden, maar vaak met andere voorgeschiedenissen, die zich herhalen en in de loop van hun evolutie de tegenstrijdige en gelijkgestemde personages in het leven roepen…en ja, ook die polen kunnen in de loop van verhalen wisselen.  Nee, stokoud vrouwke, de wereld is vooral gek als het om centen en bezitten gaat en ik weet het, ook mensen kunnen mekaar tot gekte drijven…als ze het zware niet overwegend licht maken kunnen. Eén van de verschillen met vroeger, is dat men het daar vroeger allemaal weinig over had.

Het verdriet om zijn broer

Hij werkt in weer en wind tussen de fruitbomen.

Klein, breed, werkershanden aan zijn lijf.

Plant bomen op de akkers van voordien.

Zet er staken, spant er draad en snoeit.

Geniet van de bloesems, dunt om te laten dikken.

Besproeit, bemest, maait en dan de boekhouding nog.

Tussen de bedrijven rondom 't Boeckhout.

Plukt en stockeert en koelt zijn opbrengst.

Kisten klaarmaken voor transport, sorteren.

Vervoer naar de veiling.

Familie mobiliseren als broodnodige hulp.

Hij praat op een hele zachte stille toon,

warm contrast met zijn ruwe uiterlijk.

Plots zie ik hem staan naast de open kist van zijn broer.

Met tranen in zijn ogen.

Nee, niemand verdient zo lang vechten tegen een vreselijke ziekte.

Waar zijn die ravottende jongens van vroeger ?

Naasten kunnen ze de droeve dingen van zich afzetten ?

Echt slijten doen ze niet.

Dichter bij de ziel komen doet soms té pijn.

Op andere momenten kan het heerlijk zijn.

c.o.

 

 

 Je ziel zit ook bij wie je ze gaf,geeft,zult geven

Wie ben ik ?

Heb je er al een idee over ?

Een samenstelling van vergane zielen .

Waarin je echte eigenheid moet domineren.

Wie gaf je je ziel ?

Een deel ervan om in te werken met een doel.

Dat ook die andere als aanvulling zocht.

Van wie kreeg je ook een belangrijk stuk ?

Aan wie wil ze ook biologisch doorgeven ?

Van wie kregen we ze ?

Welke zijn , over één leven heen, de rode en blauwe draden in de levensverhalen ?

Midden het economische, dat andere verhaal.

Over wat eigenlijk die andere zinnen van 't leven zijn ?

Menselijkheid leren beleven, doorgeven.

Niet buigen voor de pijn.

co

 

 

 

 

 

 

 

Spreken met ouderen

Het leven moet niet beleefd worden als een wachtkamer vóór de dood. Als je het vaak met zieke ouderen over een eventueel nakend heengaan hebt en ze ondermeer vertelt van die mensen die al klinisch dood zijn geweest en terug werden geanimeerd en dan met verhalen komen over hoe ze hun eigen zagen liggen en de al of niet bekenden en de lichtwereld aan de andere kant, lijken ze vaak niet te geloven dat er een andere kant zou kunnen bestaan. Ze hebben soms te veel meegemaakt of fysisch geleden en interpreteren het lijden in de wereld als iets wat 'God' niet zou toelaten. Voor mensen met een meer wetenschappelijk gebaseerd geloof in het onvergankelijke van energie, hoeft dit geen beletsel te zijn om de mogelijkheid van onvergankelijkheid zoals in de na de dood ervaringen (en weer terug) beschreven, open te houden.  Mensen die moeite hebben met het ontwarren van waarom hun leven hun leven was, lijken pessimistischer dan anderen in deze materie. Inderdaad, in deze ‘materie’.

Co

Celibaat en andere praat

Mensen, sommigen hebben al eens de nood om rond de hete bij van taboeönderwerpen heen te praten.  Sexualiteit vooral, is een 'heet' hangijzer. Over welke soort van lichamelijke gevoelsbeleving hebben we het dan ?  Is het niet menselijker om bij de redenen voor het homo of hetero zijn stil te staan en leren dieper in de ziel te kijken, dan louter te 'veroordelen' ? Moeten mensen die met de evolutie van de ziel begaan zijn, niet eerder leren 'kijken', 'voelen' naar de evolutie van de sexualiteit, van louter een instinktachtig beleefde uitlaatklep naar een extra gevoelen van aanwezig zijn met mekaar in funktie van het zoeken naar jezelf en het waarom van de eenheid met een andere ? Zoiets als kunstschaatsen op het ijs...alleen is al mooi, met twee nog mooier, ingewikkelder ook.

Zouden er meer roepingen zijn in de kerken der gekende religies indien de bedienaars er van mochten trouwen ? In sommige religies mag dat en ook daar blijkt er een steeds groter wordend tekort aan priesters te zijn. Wordt het niet stillaan de hoogste tijd om geloven en religie ook onder andere invalshoeken te bekijken... psychologische, wetenschappelijke, filosofische ?  Misschien zijn er wel evenveel 'gelovers' in het leven zelf onder gescheiden mensen dan onder hen die het geluk of ongeluk hebben nog met mekaar te leven.  Belonen en straffen lijken we mekaar al genoeg in dit leven aan te doen, de rest is  giswerk en afwachten.  Hoe leg je dat aan moderne mensen uit : in de hemel mogen de getrouwde mensen rijstpap eten en alle 'overspelige' moeten de afwas doen misschien ?

Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen

Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen.  Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken.  Hier werd tussen hemel en aarde in aangeraakt, gestudeerd en gezonnebaad.  Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel.

 

 Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf.  Deze plaats liet zo vele planten stralen en vogels bestaan.  Hier ontwaken is je eigen op de trilling van het draaien van de planeten zetten.  Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn.  Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen betekenden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen.  Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan.  

 

Hier leven is beseffen hoeveel meer er door  niet overvloedig eten, vrijkomen kan.  Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken-extrakten, fruit en kaas en af en toe wat vis of kip en zo, leven kan.  Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet.  Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen. 

Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt. 

 

Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.  Hier staat de zon soms buiten haar cirkel in brand als mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld.

Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht... .  Hier galmen geen smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter.  Hier is voor het sterke  deel in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds.  Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust alles waar je mee bezig bent, zich in jouw middelpunt.  Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

 

Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven  om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn.   Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan.  Hier wordt adem verbinding met aura.  Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht.  Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse bovengezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt.  Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en soms hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar niet opgevreten heeft.

 

Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt.  Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst.  Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur.   Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af.  Hier begin je niet, hier werk je af.  Hier luirik je niet...hier rust je uit. 

 

Hier is 'hier' ook niét hier.  Hier gebeurt lachen veelal vanbinnen.  Hier draai jij niet rond vanalles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet bovengeraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken. 

 

Hier worden geneesmiddelen overbodig, want het bannen van je illusies en angsten alléén...geneest.  Sommige emoties zijn soms  illusies, geldstrukturen en hun legers zijn er de materiële uitwerking van.  Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

 

Wie geen rust overerft, kan ze hier zelf ontwikkelen.  Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt.  Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon. 

 

Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt. 

Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt.

 

Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met  een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar

boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft.  Hier is hout iets waar je van houdt.  Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

 

Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn.  Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

 

Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes van op de bodem van verdriet, dat, wie?  ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je jezelf moet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden.

Ach, de liefde in alle vormen.

Octo

Zo'n tien jaar geleden schreef ik de volgende zinnen :

"Er zal vrede komen in het hart van diegene(n) met een eerlijke ziel. Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens. Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is. Er is maar één leven en één wereld, neem je verantwoordeljkheid en leef zo intens mogelijk. Wees licht om te kunnen gidsen. Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden. Jouw plaats zal zijn waar jij je vrij zult voelen. Leg hun het verschil tussen de materiële wereld en de spirituele materie uit. De waarheid is eenvoudig. Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig. Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ? Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent. Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven. Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven."

Een poging om via een fiktief kortverhaal in deze 'Allerheiligensfeer' het doodgaan eens literair in de bloemetjes te zetten :

 

Er was dus toch leven na de dood

Het leven van elke dag is een aanvullende bron van inspiratie op alles aan theorie en praktijk waar ik al in elke literaire vorm over schreef.

Ik kon ophouden met schrijven en het aan me laten voorbijgaan tot ik het waarom ervan binnen enkele jaren beter snappen zou ...of ik kon er dagelijks een verslag over uitbrengen. Ik dacht na over de struktuur van m’n dag en bladerde in m’n werken en m’n verschillende soorten inspiratiemappen met ideëen en boekbesprekingen en sorteerde m’n opnames van TV-momenten en krantenartikels en boeken die ik om hun blijvende waarde de moeite vond.

Opdat een eventuele lezer dit zou kunnen volgen moest ik hem of haar eerst een aantal filosofische levenshoudingen overbrengen.

Hoe dit aan te pakken ?

Deze levenswijsheden waren deels het resultaat van een kritische studie van de bestaande levenshoudingen en deels gebaseerd op mijn eigen praktische ervaringen temidden allerlei personages die eigenlijk iedereens levenswereld bevolken.

 

We hebben ze bijna allemaal wel; famillie, partners, werkgenoten, vakbondsgenoten, partijgenoten, hobbygenoten, vrienden… .

 

Van al het gebrainstorm in m’n hoofd, vreesde ik even over te koken, als leek nog verder op mijn stoel blijven zitten wachten tot er iets daagde, gevaarlijk aan een ontoelatbare grens te raken.

Ik ging buiten in een door de elementen aangetaste houten buitenstoel zitten bekomen.

Ik strompelde terug binnen. Als symbolisch sloot ik de deur. Er knakte iets in me en ik sloot m’n ogen hier op aarde voor de laatste maal. Onverwacht afscheid, waar ik al zo dikwijls over had gefilosofeerd. Enkele van de dingen die ik me had voorgesteld, werden werkelijk.

De ervaring zelf was toch heel anders en een beetje te vergelijken met de ervaring die ik eens tijdens de crematie van een oude werkcollega van me had beleefd :

Eerst trok er een soort magnetisme door m'n lichaam beginnend van aan m'n voeten, net alsof het uit de grond kwam. Toen dat m’n hart passeerde vreesde ik echt van ‘oei’, het gaat goed fout met me.

Maar nee, het magnetisme versnelde z’n snelheid en éénmaal in m'n hoofd werd het een zichtbare driehoekige pyramide-achtige 'lichtdimensie'. Deze vorm geelachtig licht versnelde en zoefde zoals een fiktie-ruimteschip weg in de eindeloze donkere en verlichte ruimten van de... makrokosmos ?

Of was het de mikrokosmos ? Of een soort onverschillig evenwicht ertussen ?

Waarschijnlijk bevond ik me in de anti-materie die elke soort materie in zich draagt...in de mikrokosmos...maar die is overal, dus ook in de makrokosmos. Voilà, het mysterie 'God is overal', was daarmee opgelost.

In ieder geval, ER WAS DUS TOCH LEVEN NA DE DOOD.

 

Bij leven had ik drie te kombineren opties rond de dood gehad. We vielen zeker terug uiteen in de elementen uit dewelke we waren samengesteld ; energieën zoals mineralen, water, lucht en licht- en andere golven met zeker hun eigen vorm van bewustzijn.

Vermits we genetisch met de rest van de biologische wereld verbonden waren…waren we ook in die zin niet dood.

Als derde optie had ik alwel bij leven al vermoed dat al je bruikbare levenservaringen, die eigenlijk al begonnen via allen die in de genetische aardse boom aan jouw leven voorafgingen, na de aardse dood als een soort bruikbare ,in twee richtingen werkende energie zouden kunnen dienen.

Die energie, zoals de elektronen waaruit ze bestaat, is onvernietigbaar; ze kan alleen van vorm veranderen en dat is wat er vóór en tijdens en na ons leven met ons gebeurd.

 

Ik ervoer m’n ‘dood’ zijn als een wedergeboren worden in een andere di-mensie in het ten volle beseffen dat ‘ik’ en ‘we’ eigenlijk al eeuwig leefden ; reeds ver voor het ontstaan van het eerste atoom en de eerste cel als een bezielde energie...de kern van het goede dat zich altijd opnieuw als een kunstenaar uiten wil. Atoom en cel enzoverder worden wil, terwijl het struktuur en samenwerking in de chaos van de afzonderlijke elementen schept. Zelfs als het heelal in één punt verdwijnen zou, zou het toch weer in een ander punt opduiken. Dat andere punt, dat hetzelfde is, het punt midden de cyclus van de achtvorm. Zoals een hart het centrum van de achtvormige bloedsomloop is en een ster het centrum van de makromaterie rondom haar. Zoals een atoomkern centrum in de mikrowerled is.

De overgang was net zoiets als het gevoel dat men heeft bij het aanschouwen van het licht dat vanuit de avondschemer en de donkerte van de nacht in een aantal overgangen van lichtgradaties, ‘s morgens terug geboren word.

Net zoals je bij leven en welzijn soms niet weet of er leven na de dood is, weet je wanneer je dood bent ook niet of je nog een lichaam hebt of niet…zeer raar is dat…van het ene ‘onopgeloste’ raadsel duik je dus in feite een ander in.

 

M’n individualiteit begon een reis langs ons kollektieve en mijn individuele verleden naar het punt van mijn dood, waar de individualiteit weer in het geheel leek op te gaan en terzelfdertijd er toch nog apart naast bestond. Het ging allemaal wel snel, maar op aarde zou ik vele miljoenen pagina’s nodig gehad hebben om het te beschrijven. Die reis van het atoom naar de cel en de samenleving van nu, doorheen een schets van de menselijke geschiedenis; was eigenlijk een beetje zoals bladeren in een encyclopedie...maar dan op een nog vernuftiger manier dan 'digitaal'. De boodschap en inhoud van de reis was een beetje te vergelijken met een encyclopedie van A tot Z over alles, vanuit alle standpunten bekeken. Misschien was die beleving rechtevenredig met de moeite die ik mezelf had gedaan om zoveel mogelijk voor de mensheid bruikbare kennis op te doen.

 

Het was alsof de geestenwereld een soort internet-achtig geheel was, samengesteld uit de verschillende geaardheden van alle tot nu toe geleefde levens. Ieder soort leven was een 'home-page' eigenlijk...met vertakkigen naar al diegenen die binnen het aardse verhaal in verbinding met mekaar hadden gestaan. 'Hadden gestaan...' of 'stonden'...het was me nog niet duidelijk.

Het leek er sterk op dat hoe beter het werd om op aarde te leven, des te mooier de symboliek waartussen de 'heengeganen' leefden, werd. Was dat soms de drijfveer van de interaktie ?

 

Toen ik op een zeker punt NU, na het panoramische overzicht op mijn en ons aardse verleden aangekomen was, drongen de nieuwe wetmatigheden van mijn nieuwe vorm van bestaan tot me door. Ik werd er niet alleen sprakeloos van, ik ‘was’ ook sprakeloos, toen ik besefte op welke manier ik mij voortaan alleen maar naar de nog niet gestorvenen ‘uitdrukken’ kon. Er was ook het besef dat zij mijn energie konden gebruiken en ik de hunne ook nog…maar alleen op symbolische, intuitieve wijze, via gedachten, beelden en dromen en gebeurtenissen…een soort pure inspiratie in feite.

 

Ik was niet alleen spraakloos, ook ‘zien’ deed ik niet meer omdat ik zelf voor een stuk licht en lucht en vanalles meer was…zonder juist te weten wat, zoals je tijdens je aardse leven toch ook je ingewanden niet kan zien en alleen via een spiegel ‘je verschijning' kan ‘zien’.

Toch dacht ik nog veel meer in zichtbare ‘beelden’ zoals je bij leven in je hoofd ook beelden’ kan zien, waarvan sommige wetenschappers zeggen dat ze er niet zijn. Ik voelde ook sterker dan ooit de goede inborst die ik altijd bij me had gehad.

Ik ‘hoorde’ ook niet meer en toch wist ik eigenlijk niet of ik nog kon horen, want zoals iets dat gezegd wordt ook nog lang erna in je hoofd kan ‘doorklinken’, zo hoorde ik op die manier dan toch nog.

Ik vroeg me af of een stem ook geen gedachte was. Zelfs een gedachte leek een gevoel.

 

Bij ‘doodzijn’ leek meer de nadruk op het ‘aanvoelen’ te liggen. Het aanvoelen van diegenen met wie je in het leven verbonden was.

Niet het letterlijke aanvoelen, maar het mekaar in de geest ‘raken’…zoals de verhouding ouder-kind of man-vrouw of vrienden en werkgenoten onder mekaar. Het werd me meer nog dan tijdens m’n leven duidelijk, dat al hetgene je als bewustzijn en daden op aarde opstapelt ;al die positieve en negatieve dingen die op mekaar inspelen ; al reeds terzelfdertijd als een energie aan de andere kant als een puzzel ineengelegd worden. Het uiteindelijk ‘aanzicht’ ervan geeft je het beeld van de stand van zaken van ‘zelfkennis’ die je hebt bereikt bij je dood. We kunnen eens 'ontbiologied' alleen nog de intensiteit aanvoelen van wie we zijn.

Je aardse, op positieve en negatieve emoties gebaseerde ‘ziel’ die het beneden schijnbaar voor het zeggen heeft, laat al in het aardse leven stukjes ‘geestelijke informatie’ ontsnappen. Je uiteindelijke dood is het geheel van informatie dat je aangeboden wordt. Pas als je dat ginder allemaal door hebt, krijg je een soort geestelijk orgasme dat je in staat stelt te beseffen dat je aan de andere zijde niet alleen bent en dat er ook met andere geesten kan worden gecommuniceerd…net zoals je tijdens je aardse leven soms anderen nodig hebt om volledig te zijn. Net zoals je dat allemaal op sommige heldere momenten van je leven ook beseffen kan en dat besef dan tijdelijk verdwijnt omdat de gebeurtenissen bijna nooit stilstaan.

Er zijn zelfs momenten waar je je als geest, net als op aarde op je eigen terugtrekken kan…dat zijn dan de momenten, waarop je eigenlijk zoals tijdens je aardse leven, nog het meest verbonden met alles en iedereen bent.

 

Net zoals op aarde is het leven na de dood niet allemaal rozegeur en maneschijn, het proces van bewustzijnsverhoging dat al begon bij de aardse reis van voor het atoom naar de cel, het organisme, het dier en de mens en z'n samenlevingen…dat proces gaat gewoon verder na de dood.

Het hangt van je aardse verdiensten af in hoeverre je gewapend bent om het proces van bewustzijnsverruiming na je dood, verder te kunnen zetten. Ook je rol in de hierarchie van het hiernamaals bepaal je al tijdens je leven.

Jullie ‘nog levenden’ zouden verbaast staan van wie wat hier in deze wereld na jullie wereld vertegenwoordigt. Indien men het mij toestaat om mee te delen, later meer daarover, maar ik heb het gevoel van niet. Om dat allemaal te kunnen uitleggen moet ik terug naar de puzzel van m’n zelfkennis die ik tijdens m’n leven aanlegde.

 

ER WAS EEN REDEN WAAROM IK HAD GELEEFD EN NOG LEEFDE

Ik 'keek' naar de plaatsen op de wereld die ik had verlaten en 'zag' de groei en oogsten op de velden naast de wegen waarlangs ik had geleefd of gereisd. Ik zag de auto’s op de wegen en de rook uit fabrieken en huizen. Ik zag de dieren, maar de mensen zag ik niet. Misschien was ik in de mensen en kon ik ze daarom niet zien.

Heel vreemd in ‘t begin. Mijn kennissen leefden alleen nog in m’n herinneringen…ik kon ze alleen maar in m’n herinneringen zien, wat eigenlijk toch meer een hulp in m’n invoelingsvermogen, dan een minpunt was. Het versterkte het gevoel van afzondering dat ik leek nodig te hebben om me beter te concentreren op het observeren van de redenen waarom ik had geleefd.

De hoofdreden van m’n bestaan was het doorgeven van de tekst die ik vlak voor m’n dood geschreven had. Ik had namelijk vlak voor m’n dood een inleiding tot het schrijven van een ultieme roman die ik echt voltooien wou, geschreven. Ik had de inleiding ‘mijn inspiratiemappen’ genoemd.

Al zagen de heengegaanen ‘de nog levenden’ niet meer bezig, ze wisten wat er in die andere wereld gaande was. Zoals de levenden soms bezig waren met de vraag naar het leven na hun dood, zo waren wij, de ‘heengegaanen’ nog altijd bezig met de vraag naar wat er na ons nieuw leven na de dood, ons nog als ‘daarnamaals’ te wachten stond. Ook de energievorm van de 'heengegaanen' was niet voor 'eeuwig' en ook hun energie moest ooit nog eens naar een andere overgaan. Kwalitatief hadden we ons eigenlijk ‘verbeterd’, daar we tussen ons, ‘heengegaanen’ voornamelijk communiceerden met mensen die tijdens hun aardse leven met dezelfde interessen bezig geweest waren.

Het was frapant hoe ieder dat op zijn manier had willen doen.

Diegenen die bijvoorbeeld als boeren bezorgd om land-en tuinbouw waren geweest kregen energie van hen die er op aarde graag mee bezig waren en omgekeerd.

De communicatie tussen hen, kwam erop neer dat het systeem als een soort verbonden vaten werkte. De hebzucht van een kleine minderheid op aarde belette vaak dat de energietoevoer in beide richtingen doorstroomde.

Dan gingen de afgevaardigden van de boeren in het hiernamaals bij wijze van spreken ‘aankloppen’ bij de rechtvaardigen die destijds de wereld willen verbeteren hadden.

Dan vertelden die rechtvaardigen dan weer over hun problemen, en die uitwisseling alleen al was voldoende om beneden en boven toch weer wat energie te genereren om toch weer een aantal hoopgevende gebeurtenissen te ontwikkellen. Evenredig groot was dan de pijn van die gezagshebbers of hun collaborateurs die die blokkades destijds hadden veroorzaakt.

Bij deze zijn dus de huidig levende kreaturen op aarde verwittigd. Doe er iets aan of anderen zullen er iets aan doen…en in de hiernamaalswereld is het pijnlijke deel van het bestaan van de gewone doorsnee sterveling veel vlugger geheeld. Alleen zij die overwegend goede bedoelingen hebben gehad, worden niet lang met persoonlijk nog te verwerken pijn geconfronteerd. Zij ook die op aarde zo aan hun eigen zelfkennis en eventuele heling hebben gewerkt en daardoor zoveel goede golven produceerden dat de heling van anderen mogelijk werd…kunnen nog aanvoelen hoe het met de mensen en dingen beneden gaat…zonder rechtstreeks kunnen in te grijpen...en zonder er pijn van te hebben. Ze kunnen alleen een soort inspiratie en raad aandragen die door de eigenlijke ‘antennes’, die ook de op aarde levende mensen zijn, zou moeten kunnen worden begrepen. Vele negatieve emoties verhinderen dat proces echter. Zowel heengegaanen als de klassiek levenden hebben één groot werktuig dat individuen van beide groepen meer of minder goed kunnen gebruiken : de vrijheid van handelen. Deze vrijheid van handelen is een totaalprodukt van al de situaties waarin ze werd gebruikt en kan om bijna onbeschrijfelijke, bijna onnavolgbare redenen soms voor bepaalde bijna niet te vatten redenen 'geblokkeerd' worden voor beide groepen of hun individuele 'bestanddelen'.

Het hiernamaals waarin wij funktioneren, kan ons alleen maar doen ‘filosoferen’ over nog een ander ‘daarnamaals’, omdat er van tijd tot tijd onder de ‘heengegaanen’ die wij kennen ook geesten zijn die er ineens ‘niet meer zijn’; alhoewel we hun aanwezigheid nog op andere manieren kunnen aanvoelen.

Net zoals op aarde zitten we eigenlijk voortdurend in een tussenstadium, dat je net zoals tijdens je aardse leven kan onderverdelen in een aantal stadiums van immer voortdurende ontwikkeling.

Weer blijkt mij dus glashelder wat ik al tijdens mijn aards leven heb ervaren. Alles is één en verbonden, maar er zijn voortdurend tussenschakels, zoals er maar één kleur van licht is, maar zeven hoofdkleuren en een groot gamma vermengingen. Net zoals vanuit de stilte zeven klanken ontstaan, waarmee je de mooiste muziek en woorden componeren kan.

Net zoals de gedachte, het gevoel en de inspiratie op zijn minst zeven schakeringen van literaire expressie kunnen laten ontstaan.

Van kreten tot praktisch gebruik van woorden, proza, poëzie, essay's, filosofie of een leeg blad toe.

Net zoals je iemands huid op verschillende manieren aanraken kan, van ruw tot heel diep masserend of heel traag en zacht. Vreemd dat we dat lichamelijke eigenlijk uitzonderlijk misten… waren we er nog mee verbonden ? Konden we deze drang in het genetisch bewustzijn van levenden opwekken ?

Hoelang zou zo’n toestand voor elk van ons afzonderlijk blijven duren ? Bestond tijd misschien alleen voor hen die zich niet goed in hun vel voelden...nog veel blijven zoeken voor de boeg hadden ?

Bleef het zoeken van het waarom van alles ook niet voortduren ?

Het uitzien naar de volgende fase in onze ontwikkeling was dus een nieuw soort raadsel voor ons. Ik persoonlijk geloofde niet als een aantal anderen dat we weer gingen verdichten en na het ‘verdwijnen’ uit het hiernamaals weer in een soort aardse lichamelijke werkelijkheid zouden terechtkomen. Ik hield het meer op gissen naar de richtingen die onze geestelijke groei nog kon uitgaan en naar de manier waarop we onze genetische stamboom van alle rassen daar beneden zo goed mogelijk konden duidelijk maken dat ze hun eigen moesten leren behelpen en ontwikkellen om het hierboven makkelijker te hebben...en ook om het ons makkelijker te maken.

Ik had niet veel heimwee naar het beneden, naar het lichamelijke zieleleven, dat het embryo van de geest was, en ook weinig verlangen naar dat waar m’n hiernamaalsvrienden over filosofeerden, het verlangen om terug in verdichte vorm onder aardse omstandigheden te leven. Misschien zou ik het gewoon niet of voorlopig niet weten of zij ooit naar het 'daarnamaals' overgingen of weer, zoals ze hoopten 'reïncarneren' zouden. Dat ze dat reïncarneren maar aan de genetica beneden overlaten.

Het was net of ik al genoeg voldoening had aan het feit de positeve aardse ontwikkelingen nog kunnen mee te beleven. Ik liet hen alleen al door m’n aanwezigheid merken (want zo kommunikeren we daar) , dat ik hun verlangen naar een soort lichamelijke 'wederkeren' een romantische beschouwing vond.

Je kon toch niet terug in de tijd reizen in de zuivere materie, in de anti-materie wel, want we hadden toch nog altijd onze ‘herinneringen’, waardoor we konden ‘teruggolven’ in de tijd…en we zaten toch nog voor een stuk in de lucht en het licht en de mineralen tussen de levenden. Althans ik dacht dat die ervaring voor elk van m’n hiernamaalsgenoten met dezelfde energieën zo was. Op aarde kon je in ruimte terugkeren, maar niet in tijd; dat konden alleen de ziel en later de geest via hun herinneringen…een ziel die voor een stuk lichamelijk was…want anders zouden de levenden geen herinneringen kunnen hebben. Aangezien wij, geesten deel uitmaakten van het licht en de lucht en de golven, misschien zelfs van de voedselketen, hadden we op die manier een invloed op het zieleleven van de biologisch levenden. Sommige van m'n geestesvrienden dachten zelfs aan terugkomen door via het genetisch materiaal weer voor een stuk een aards leven te beginnen. Romantische dromers ! Volgens mij overlapten de ziele-en geesteswereld mekaar gewoon.

Er moest dus zowel tussen de levende als de hiernamaals-en daarnamaalswereld voortdurend een soort verbinding zijn; net zoals verleden en heden en toekomst al eeuwig resulteren in de dialectiek van these-antithese en synthese. Stelling, tegenstelling, samenstelling

Had een deel van m'n 'hiernamaalsgenoten' hun leven als te louter verstandelijk ingestelde filosofen doorgebracht en wisten ze eigenlijk veel over het niet-intelektueel ingestelde volk daar beneden? Hadden ze misschien daarom het gevoel en de nood om opnieuw aan een biologisch leven te beginnen. Als boer of bandwerker...of als 'bedrogen' man of vrouw indien ze bijvoorbeeld andere beweegredenen zouden hebben om terug te gaan. Ik probeerde hen ervan te overtuigen dat het hen niet zou lukken en vroeg om inspiratie aan de schrijver daar beneden op wie ik m'n hoop had gesteld. Inspiratie bleek immers iets dat in beide richtingen werkte.

 

Hebben jullie je eigenlijk al afgevraagd wat jullie hier eigenlijk dan nog doen ?”, was mijn tegengolf. Waarom zitten jullie eigenlijk nog niet in het ‘daarnamaals ? We zijn tenslotte toch 2003 'zielentijd' en ik ben al geest sinds 1979 ” Tijdens het ‘golven’ van die gedachte begreep ik ineens wat Albert Einstein bij leven ook al van zijn eigen theorieën niet begreep toen hij ze voor het eerst als ziel aan papier toevertrouwde.

In 't aardse leven moest ik er altijd voor zorgen dat ik m’n teksten niet kwijtraakte, hier kwamen ze zoals iets dat je gewoon op ‘t internet opvraagd in m’n geest bovengolven.

Niet iedereen kon van dergelijke hiernamaalse natuurwetten gebruik maken.

In de hiernamaalse ‘aanwezigheden’ met minder bewustzijnsgolven waren er afgestorvenen die in vergelijking met het onze een eerder onderbewust bestaan leidden met weinig interaktie tussen het aardse en hiernamaalse bestaan. Ze hadden geen afstand van hun aardse beslommeringen kunnen nemen en hadden in hun aardse bestaan ook geen duidelijk zicht ontwikkeld op de hun dominerende emoties en strukturen die hen bleven gevangen houden. Dat konden evengoed eenvoudige ongeletterden als intelektuele mensen zijn; mensen met een gewoon beroep konden evengoed in de bovenste golven van bewustzijn zitten, terwijl evengoed terzelfdertijd een deel van de mensen met hoge aardse status en macht de minst energierijke golvenreeksen bevolkten.

Ik wist dat het gewoon allemaal te maken had met de intensiteit aan goede wil waarmee je willen leven had. Een ander voorbeeld misschien. Een aantal zelfmoordenaars die een teveel aan goede wil en goedheid getoond hadden en daarin door het machtsstreven van anderen op aarde, verstrikt waren geraakt…kon je wel op kwalitatief redelijk intensieve golven vinden.

Het merendeel echter, stond nog een lang helingsproces te wachten om uit hun te ego-gerichte klaagkultuur te raken. Ze zagen hun onvolkomenheden wel en heelden daardoor geleidelijk, maar een echte uitweg naar meer bewustzijn kon alleen beginnen als ze zelf bij hogere bewustzijnsgolven te rade gingen. Meestal kwamen de meesten zo ver niet.

Bij de zelfmoordenaars werden in het hiernamaals ook diegenen gerekend die zich langzaam zieker en zieker hadden gemaakt door het niet afstand nemen van de ‘energieaftappers’ uit hun omgeving of het niet afrekenen met de negatieve emoties in henzelf.

Energie ‘aftappen’ is een hiernamaalse term voor de 'nog-niet-heengeganen' die het op voortdurende basis via de kracht van emotioneel sterken ‘voortsukkellen’ omschrijft. Wij proberen van hieruit soms wel het 'teveel' aan energie bij de enen intuitief naar diegenen met een 'tekort' te leiden, maar als de 'noodhebbende' niet zelf vanuit eigen kracht begint te denken, voelen en handelen... blijkt dat vaak een nutteloos ingrijpen van ons te zijn. Tegen de tijd dat we echt door hebben dat nog verder 'intuitie' sturen geen zin heeft omdat het niet op de levenslijn van de betrokkenen op aarde ligt... neemt die hun leven dan toch onverwacht en ook onverklaarbaar voor ons, een nieuwe wending. Maar gewoon in het dagelijkse leven is het al voldoende dat iemand letterlijk het licht en de lucht opzoekt en gaat wandelen om zijn of haar bedroefde ziel met 'ons' in onze nieuwe vorm te verblijden...we hebben zelf een connectie naar planten en bomen toe...dus rieken maar.
Emotioneel sterken zoeken in mindere perioden de aanwezigheid van andere ‘sterken’, willen ze in hun sterkte kunnen blijven. Het is natuurlijk makkellijker voor de sterken als de zwakkeren zelf naar andere 'sterkeren ?' ‘wegvluchten’. Meestal ligt de opgave van de 'sterkere' wel in het asisteren van mensen met een geblokeerde groei. Ook wij verstaan het waarom en waarom niet daarvan ook niet altijd.

Energie uitwissellen is dus een voor beide partijen biologisch en spiritueel een gezond proces.

Energie uitwissellen begint met een zo breed mogelijke kennis willen op te doen, begint met door ervaringen durven te gaan en je eigen mogeljkheden en beperkingen in te zien...aan beide kanten van het bestaan. Letterlijk op aarde en in de lucht.

Energie uitwissellen neemt vorm aan door het uiten van woorden, door evoluerende gedachten, door durven te handelen, door hoop en geloof in het mooie en het goede... door kreatie.

In het hiernamaals hebben de meest bekwame energieuitwisselaars het voordeel dat ze zelf niet meer naar de energie van de aftappers moeten afdalen. Ze kunnen alleen nog raad geven, geen hulp meer.

Het werd me duidelijk dat de drie bestaansdimmensies ‘hier’, ‘hiernamaals’ en ‘daarnamaals’ allemaal tegelijk bestonden in dezelfde ruimten als verleden, heden en toekomst…maar in een andere dimmensie. Want :

Wie was er eigenlijk genetisch aan mij voorafgegaan en nagekomen ? Iedereen biologisch levend of 'spiritueel'. Als je ver genoeg teruggaat zijn we allemaal famillie.

De heengeganen zwierven misschien uitsluitend rond in de anti-materie van de golven, het lucht en het licht of de mineralen van onze aarde. Dus via de elementen en het bloed kwamen ze tot in de lijven en genen van die anderen, de levenden…naar daar waar ze misschien via de dirigerende krachten van het ‘daarnamaals’ gestuurd werden. Misschien waren wij 'hiernamaalsers' gewoon een tussenschakel met het 'daarnamaals' .

Je hebt ergens nog iets goed te maken…of aan iemand te leren…voilà…naar daar, in die ziel mag je op een niet ingrijpende manier die ervaringen meemaken, je kan alleen energie geven onder de vorm van raad…als de overdenking of de wens of de handeling van de levende zelf komt.

De levende zelf heeft het volle beslissingsrecht over zijn handelingen.

De intuitie die hij of zij uit een hogere dimmensie binnenkrijgt moet altijd van de dimmensie ‘beneden' (de klassieke ‘levenden’) vertrekken. Je moet 'kracht' durven vragen, en als je ze krijgt was het 'energetisch tijdstip' hiervoor juist. Klinkt moeilijk, maar een aantal mensen weten dit zonder deze uitleg ook al wel.

DE DRIE DIMMENSIES WAREN ALLEN BINNEN DEZELFDE TIJD EN RUIMTE AANWEZIG

Hoe meer angst en onwetendheid er onder de levenden was, hoe meer ze vatbaar waren voor de negatieve invloed van andere levenden… . Het was alleen mogelijk van ‘raad’ te geven telkens een oprecht iemand er nood aan had. Zo iemand moest dan wel al zo ‘wijs’ geworden zijn dat hij of zij de taal van de reeds ‘geest’ gewordenen verstond. In het oude religieuse jargon noemde men die raad ‘engelbewaarders’. Iedereen deed ervaringen op en leefde in de richting van z’n dood, zonder te weten dat het goede gedeelte van het ‘na-de-dood’ hier ook op aarde op geestelijke manier aanwezig was. De kwade bedoelingen van afgestorvenen konden gewoon niet aanwezig zijn maar waren alleen genetisch gebonden aanwezig in de van generatie op generatie doorgegeven negatieve emoties. Hetzelfde geldt en gelde ook voor de positieve emoties...met dit verschil dat de positieve bedoelingen van afgestorven, wel, buiten het genetisch gebondene om aanwezig konden zijn.

De kwade bedoelingen gingen dan ook niet mee naar de overkant. . Ze bleven beneden destructief werken. Hoe meer mensen ‘beneden’ meer ‘menselijk’ dan ‘dierlijk’ reageerden…hoe meer de geestelijke krachten in hen hun werk konden doen. De zin van het leven was eigenlijk dat iedereen hier beneden ‘sterk’ moest worden om na zijn aardse dood nog als ‘goede raadgever’ kunnen te funktioneren. In een bepaalde zin lag alles dan eigenlijk ook voor iedereen min of meer vast, daar het altijd uit het vorige voortvloeide. Dat is de verklaring van het waarom dat sommige mensen beter dan anderen hun 'levenslijn' aanvoelen kunnen.

Teneinde de biologisch-levenden nog van nut te kunnen zijn, moest je de waarheid over het leven en je eigen leven ontdekt hebben; zoniet keerde je alleen terug naar het zuivere bewustzijn van de elementen op zich…of bleef je in het negatieve deel van het genetisch bewustzijn gevangen…of moest je doorheen een soort emotionele heelkuur in het hiernamaals…een kuur die de hiernamaalers met meer wijsheid en geest niet meer belastte.

De ideale kombinatie was een levende die zijn ‘geest’ of ‘geesten’ volledig begreep. Zo iemand was een omnitalent aan inzicht die een breed gamma aan intuitie kon interpreteren en verstrekken aan mensen en organisaties. Eigenlijk wachten we dus allen onze dood af om in het hiernamaals en hier nog een beter begeleider te worden dan we het hier al waren.

Al het positieve en het inzicht in het negatieve, dat we tijdens onze aardse levens niet aan anderen konden overbrengen wordt in het hiernamaals voor iedereen duidelijk en is een onderdeel van het nooit eindigende helingsproces dat tot eeuwig bewustzijn leidt.

DE UITEINDELIJKE BEDOELING VAN DIT LEVEN was, is en zal worden VAN ZICH VOOR TE BEREIDEN OP WAT ER NA DE DOOD KOMT, EN DIT DOOR IN DIT LEVEN TE WERKEN AAN KENNIS EN ZELFKENNIS…en DAARDOOR OP ALLERLEI MANIEREN BIJ TE DRAGEN AAN EEN KWALITATIEVE VERBETERING VAN DE LEVENSVOORWAARDEN OP AARDE.
Het leven kon niet alleen genetisch, maar ook via de oude natuurelementen doorgegeven worden onder de vorm van energie…indien het daartoe de kracht toe verworven had. Belangrijk bij dit alles was te beseffen dat je altijd nog opgenomen kon zijn in de dimmensie die je verlaten had…niet alleen genetisch maar ook in de natuurelementen waarin je uiteengevallen was.

Zelfs verleden, heden en toekomst was één en voor sommigen in hoge mate vooraanvoelbaar.

Ik kon dit vanuit m’n nieuwe aanvoelen doorgeven aan een schrijver die net als ik intensief met deze dingen des levens bezig was. Ik kon zijn zoektocht helpen afronden….en bewees hem via zijn eigen geschrijf, dat alleen het goede, de bron van alles, ‘terugkeren’ kon….want ik wist dat hij nog altijd ‘bewijzen’ nodig had. Hij wist via de wetenschap om, dat het niets niet kon bestaan, want dat wat ’niets’ dreigde te worden; kleiner of gelijk aan nul dus: ontplofte…iets zonder inhoud had geen zin…kon niet meer bestaan bij de overgang naar iets anders.

Hij wist dat de elektronen de onvernietigbare eeuwige bouwstenen van alles waren. Hij wist veel over de elementen en het elektronenspel van de proton-geladen atoomkernen of hun neutrontoestand van onverschillig evenwicht. In zijn verstandelijk bewustzijn reikte ik hem viavia de intuitief symbolische of zakelijke informatie aan die hij nodig had voor de gelijkenissen met de gebeurtenissen in de mensenwereld rondom hem.

Hij was enorm geintresseerd in de dingen die ik hem op allerlei manieren duidelijk maakte.

Hij vermoedde zelfs welke figuren ik hem in zijn leven deed tegenkomen om die en die ervaringen op te doen of dat of dat boek voor hem te kopen…enzoverder. Ook ik zocht eens naar het antwoord op de vraag waar ik hetgeen ik zelf niet wist vandaan haalde…vanuit mijn daarnamaals.

Zijn bewustzijn bloeide nog meer open toen hij besefte dat bij elke ontbinding in om het even welke evolutiefase (fysica, chemie, atoom, cel…)het bewustzijn van van die elementen zich via hun elektronen naar de nog niet -ontbonden, nog niet afgestorven elementen en hun kombinaties verplaatst…OPDAT DE WIJSHEID VAN DIE KOMBINATIES EN DE AFZONDERLIJKE ELEMENTEN NIET VERLOREN ZOU GAAN…KAN GAAN. Alleen de manier waarop dit op persoonlijke en kollektieve vlakken zich beetje bij beetje of ineens realiseert , was niet altijd na te gaan.

FYSICA EN CHEMIE WERDEN BIOLOGIE OMDAT DE GRONDWET VAN HET BESTAAN DE EVOLUTIE NAAR MEER EN MEER BEWUSTZIJN IS. De eerste cellen ‘stierven’(ontbonden) zonder zich kunnen voort te planten.

Het bewustzijn van die afgestorven cellen kwam als een soort andere energie op ‘bezoek’ bij de volgende cellen die nog geproduceerd werden via de ‘navelstreng’ die hen met de natuur verbond, toen ze nog geen zich onafhankelijk bewegende organismen gevormd hadden.

Het bezoek had een ‘raadgevende’ soort leidende funktie dat leidde tot het DELINGSPROCES van de cel; waardoor organismen op termijn meer zelfstandig konden bestaan en hun bewustzijn zichzelf boven dat van de gewone elementen uittilde, verrijkte. DE OERLES DIE DE NATUUR ONS GAF WAS SIMPEL …om te kunnen overleven moest je DELEN

De stap van dier naar mens en van mens naar meer en meer mens; was ook de evolutie van beschouwelijk naar bovenbeschouwelijk. Mensen gingen allerlei soorten relaties met mekaar aan.

Eerst in hun stam, dan in hun dorp, later in hun stad. Op een dorpskerkhof kan je zien dat het 'zijn' ongeloofelijk veel combinaties uitprobeerd om via het spel van aantrekking en afstoting, van tegengesteld en gelijkgezind tot een soort 'filtering' van het verleden door het heden te komen.

Armoede, oorlogen en natuurrampen hebben dit willen 'zijn' van het 'zijn' om verklaarbare en onverklaarbare redenen doorkruist...en hoeven dat niet blijven te doen. Daar moeten we ons bewust van worden.

 

In zijn schriften had de schrijver tal van aantekeningen over voorvallen en paralellen opgetekend. Er zaten wel tal van voorbeelden in die, wat hij met 'bijzondere energiën' bedoelde, illustreerden, maar het zou zijn krachten te boven gaan indien hij dit soort zaken die hij de voorbije tien jaar genoteerd had, weer gaan opdiepen moest. Misschien kon hij er nu, dag na dag, verslag over uitbrengen; niet meer in de korte notitievorm waar hij alleen aan uitkon, maar in een meer verhalende vorm. Eén dag alleen al bestond uit duizenden details.

Elk verhaal dat hij schreef, zou, indien je er zou op inzoemen bijna oneindig veel mikro-vertakkingen hebben, zodat het beschrijven van de banden met het oneindige makro-geheel onmogelijk worden zou. Een Ierse schrijver had de dag van gisteren,honderd jaar geleden, zestien juni 1904 eens in één boek 'samengevat'. Honderd jaar later nam de schrijver die dag gisteren de hele dag door notities over wat zijn intuïeve wereld hem ingaf. Hij ging iets met zijn werk doen. 'Wij', verplichten hem daar niet toe...en gaven hem langs gebeurtenissen en gedachten om enkele 'verkeersborden'op zijn reis mee.

Hij had ondertussen een hecht geloof dat alles waar hij mee zat z'n eigen wel uitwijzen zou. Meer en meer spitste zijn zoektocht naar de zin van het leven zich toe op de relatie met de dood. Zou hij z'n visie niet eerder moeten vereenvoudigen dan ze gecompliceerder te maken ? Je had enerzijds de genetisch-biologische link en anderzijds de link met de natuurelementen waar we in uiteenvallen. Waar waren de doden naartoe...?

'Simpel toch', had hij gisteren na een reeks onnavolgbare notities besloten. Ze zijn niet méér meer dan de biologische vertakkingen waaruit ze zelf vooortkwamen en waarvan er nog meer dan vijf miljard leven én ook licht en lucht en de vele soorten golven en mineralen waarin ze uiteenvielen. Misschien is er wel helemaal geen link meer met hun bewustzijn zoals zij dat hadden, en is het bewustzijn van de natuurelementen op zich vele malen sterker dan welk bewustzijn je ook in de klassieke vorm van leven aan wijsheid vergaren kan.

 

De 'stilte' was de taal van de 'engelen'. Het 'geluid' kwam van de levenden uit.

Eigenlijk was er niets dood, want de doden waren weer helemaal natuur geworden en de natuur leeft ook. Geen wonder dat de schrijver zich temidden van landschappen en stilte zo 'kort' bij alles voelde. De 'stemmen' in het hoofd van de schrijver,waren niet alleen zijn 'gedachten'...maar misschien ook hun stemmen onderling of één van hun stemmen die zomaar wat aan hem doorgaf. Waren zij eigenlijk niet de dirigenten van het aardse gebeuren, een soort 'bruggen' die voortdurend berekenden wat vanuit een bepaalde benarde of amusante situatie beneden, gezien de omstandigheden, de 'voorlopig beste' uitweg of oplossing was ? Het waren zij, zijn 'stemmen' die hem het lijden en de vreugde lieten ervaren om te kunnen praten met mensen die ergens op een bepaald deel of op het geheel van hun leven 'in nood', 'lijdend' waren of aangename dingen te delen hadden.

Het waren die 'stemmen', die ontmoetingen voorbereiden en lieten gebeuren en weer afspringen. Ze leefden in een totaal andere wereld...die geesten. Voor hen was een 'binnenkoer' met vier muren geen gewone koer...maar een woning zonder dak. Bij alles wat ze deden, dachten ze in symboliek. Eén lijdende mens, vertegenwoordige voor hen de lijdende mensheid. Eén gelukkige mens, de totale vreugde.

Voortdurend bouwde de andere wereld ook 'spanningen' tussen mensen op.

Die spanningen moesten dan tot ontladingen leiden die hun lijden op termijn 'overbodig' maakten. Wat de ene generatie niet overwint moet de andere doen opklaren.

Dat was dan wel wat anders dan de medische wereld die het lijden wel voor een stuk wegnemen kon, maar toch de lijven van voornamelijk de ouden van dagen zo commercialiseerde dat het lijden tot aan de dood geld opbracht. Hoewel het psychishe lijden met het fysieke lijden verbonden is, kan een psychische (soms fysische) ontlading van spanningen tussen mensen blijvend heil voor alle betrokken partijen meebrengen.

De dingen zijn dan eindelijk eens gezegd zoals ze gevoeld worden. Diegene die de andere 'gebruikte' of 'benadeelde' blijft achter met de konfrontatie met de 'waarheid', de andere zou er versterkt moeten uitkomen indien hij zich niet aan de door 'de op zijn plaats gezette' gelanceerde 'schuldgevoelens' vangen laat. Er hoeven daarom nog geen woorden te worden uitgesproken of mimieken te worden geanalyseerd...het hele proces 'hangt' in de lucht...alhoewel het de daden en woorden zijn die het laten ontploffen.

'Die stemmen toch, die stemmen toch', dacht de schrijver. Negatieve stemmen van zij die er niet meer waren, waren alleen een gevolg van daden uit het verleden. Alleen het positieve van zij die waren heengegaan kon nog doorkomen. Hadden de hiernamaalers zelf alleen nog last van het negatieve van de gestorvenen...niet echt last als ze hier maar wijs genoeg geworden waren misschien ?

Om niet gek te worden besloot hij alle gebeuren maar als één eenheid te zien.

Die andere wereld moest gewoon ook van materie zijn...maar een materie van een andere soort. Misschien waren 'vuur' of andere voor ons ongekende intensiteiten van licht daar voor hen wel even gewoon als water en lucht hier voor ons. Zou er geen tussenruimte zijn waar beide werelden mekaar konden raken ? Een soort spiegelruimte als de stof waar dromen zijn van gemaakt ? Het was ofwel dat of het helemaal terug uiteenvallen in de elementen : 'het terug naar het begin van de wereld worden gestuurd'...'Nee, beide,' dacht de schrijver dan zoals steeds z'n gedachten weer aanvullend.

Het heelal was één lichaam...kon hij daar niet uit besluiten dat alles binnen hemzelf te vinden was...en dat hij meer aandacht moest hebben voor wat zich innerlijk in hem als observatie bewoog ? Wat had het allemaal voor zin hier beneden ? Echt leren beleven wat 'mens zijn' is...en tegelijk door het evenwicht dat je zo bereikt, dichter bij die wereld aan de overzijde komen ?

Ze wilden ons veel leren...wij wilden ons veel leren : zelfstandigheid bijvoorbeeld. Of hoe we ons door ons voorgevoel kunnen laten leiden. Het ontdekken van opgaven die typisch voor ons zijn weggelegd. Het weten dat hoe meer je een antwoord echt vraagt, dat dat er ook komt...via ervaringen en dromen allerhande, via anderen of je eigen diepten en hoogten. De vraag moet alleen goed gesteld zijn en het verlangen eerlijk en van negatieve emoties ontdaan. 'Tussen de twee werelden kan er geen wisselwerking zijn als je teveel aan zware emoties vastzit', dacht de schrijver. Helpen zij door ons en wij hen door onszelf ? Tweerichtingsverkeer. Korte ontmoetingen in een soort midden; maar waarvan de invloeden op lange termijn doorwerken.

Leren van ons niet door illussies te laten leiden...begint dat niet als je eerst al in enkele klassieke vallen gelopen bent ? Waren die krachten van de overkant niet een soort geestelijke ouders voor ons ? Leerden ze ons via de hindernissen die we op onze levensweg namen ? Of speelden wij hier beneden niet juist het spel, het theater dat zij nodig hebben om te leren wat zij bij hun aardse leven op 't eind nog niet hadden begrepen ? Stukken van onze verledens aan de andere helft van 't bestaan, en wij, beiden doorgroeiend naar andere inzichten dan de verworvenen, beide gevend en nemend, lerend en onderwijzend.

Met ons verstand kunnen we veel begrijpen...zoals ...'wat is lucht, wat is licht' enz.. .

Maar wat draagt die lucht en dat licht in z'n anti-materie aan geestelijke power...da's wel effe iets anders. De schrijver probeerde het allemaal niet meer voor z'n eigen uit te leggen en was al blij als hij het gewoon beleven kon. Met zo'n dingen kon je trouwens niet of moeilijk naar buiten komen...zonder voor 'gek' te worden aanzien. Ieder woord had zijn eigen diepe betekenis, het was niet juist dat woord, maar de hele symbolische lading die het dekte. Nervositeit was niet alleen het medisch fenomeen, maar was ook een 'organisatie' zonder leiding.

Het altijd zoeken naar innerlijk evenwicht had ook redenen waarvan de oorzaken vaak bij anderen verborgen lagen. Je werd toch altijd geduwd naar waar je moest zijn...de kleinste reden was goed om je op een pad met grotere gevolgen te sturen...en dat begreep je vaak niet, of alleen maar achteraf. De schrijver ging slapen. Hij droomde dat hij een cabaretavond gaf.

 

Hij werd wakker en wist maar niet wat hij juist gedroomd had. In de loop van de dag probeerde hij wat voorbeelden voor zijn theorieën te vinden. Hij zocht in zijn archieven en vond een heel oud gedicht van hem, geschreven lang vóór hij met dat leven na de dood zo intensief bezig was. En hij schreef er nog één.

na de dood

 

De stilte,

is allen die niet meer bestaan

is opkomen en overgaan,

is terug naar onze essentie

in stille beelden blijven ze voor de levenden achter

wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt

wat blijft, onze menselijke waarde;

licht, schijnend in licht,

met de lucht ingeademd door de nog ademenden

 

Licht,

is ook die die er niet meer zijn

Lucht,

doet niemand pijn

Tijdens de zwaarte van het leven reeds even

stilte, lucht en licht zijn,

ze zijn wie de heengeganen waren.

 

 

ode aan een punt

 

vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven,

in het punt van waarheid, echtheid

waarrond alles cirkelt, dacht ik zo

...behoed het willen weten van verscheuren

...behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven

...kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant

 

troebelwitte stilte, vertel me van het luisteren

sterreverre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling

kijk uit naar een brug naar ergens

vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen

leef, mens leef, weef mens weef

temidden het stille, eenvoudige en goede

 

dankbaar voor al het goede en mooie,

zelf te zien, zelf te zoeken;

dwars doorheen kortzichtige onwetendheid

o combination, piece for the mystery of life

They said he would send us the holy spirit In many ways I tried to approach an number of fundamental things. The creation of cosmos due to the fact that something smaller or equal to nothing cannot exist. When meaningless is approached, pressure mounts and like the big bang explodes. That’s why everything has a meaning. Nihilism is a contradiction. Sense could not be stopped.  The voyage from radiation towards the first atom and cell and from then onwards towards us, the creation of the unique circumstances where this could happen, no, no lucky coincidence. Everything serves a purpose and nothing wants to become or can become meaningless. That’s why society is in evolution, trying to move away from the decadence of the worn out, towards more fulfillment in the new end. It might be a possibility that we do not take our chance and make a happy end of it all during this big bang cycle…just like we as individual, emotional beings sometimes desire to have more than one life to get the complete picture of who we are. I contributed a lot of essays to raise enthusiasm about these things (mainly in Dutch).  All objective philosophical questions can be solved with science and history and you can find a lot of wonder and joie in it…a pity few people try.   

The subjective site of it all, the psychological reasons, the making sense of it all…well, one needs more to try to understand it and bring it over…by life itself and by culture, one can succeed. But still a lot of ‘the holy spirit’ of it all becomes clear by those strange kind of special energy, of ‘intuition’-like features…which aren’t as much a mystery, but a kind of energy that can trick you, but you cannot trick it back.  This is no appeal to push logic and reason aside when one is dealing with rather sometimes irrational things as life and dead. One’s life is interconnected with others and sometimes it is not so easy to understand ‘why this is all happening to us’.  There’s a structure in everything from a cell to an apple, and you name it. A lot has been invested to make life possible. We see and hear…and so on and still we manage to feel unhappy.  We have a problem with considering all those beautiful things in nature as a unity, as seeing it as a part of us, part of the same adventure. Our sun is 5 billion years old and within another 5 billion years it will be over.  Just a little more a dark spot in the milky way.  Even the universe starts over and over again, like a day follows night…so, what are we afraid of…of death????

We often get to depressed to feel good. We cannot afford to pity ourselves or others…we must purchase our inner strength in a way that we do not bother others to much. Good will is of essence, but can put you in a lot of trouble…and in times of trouble one often must persist, alone if necessary, to be able to understand afterwards why you had to go through the whole process. Often the answer is that it was because it was necessary to play a positive role in the life of others…but often in another way, by other means. You can long for compassion, comfort in certain periods in your life. But it’s better to rest and think things over and get a hold of yourself. To try to find out what you really are good in and act. There is a lot where one can be good in : let those who know how to offer compassion, compassionate, let the writers write, let the workers work instead of putting them without a job or taking too much of teir time for educating the philosophical part of themselves. Find joy.    Do not be greedy, jealous or do not be bothered with other kinds of fear. Venin starts with thinking that you are beautiful and you miss a lot…whilst ignoring true beauty…the fruit of contemplation. We were put on a wonderful stage and we still don’t understand why…how can we take real pleasure in it, not understanding the whole picture ? Insight dictates our live, but we often fail to see.  It can take quite a while before one has experienced all from every side to get the whole picture. Do good.

Baltimore

Wees kalm temidden van het lawaai en de haast en bedenk welk een vrede

er in stilte kan heersen.Sta op goede voet met andere mensen zonder jezelf

geweld aan te doen,zeg je waarheid rustig en duidelijk en luister naar anderen:

ook zijn vertellen hun verhaal.  Mijd luidruchtige en agressieve mensen:

zij belasten de geest.Wanneer je je met anderen vergelijkt zou je ijdel en

verbitterd kunnen worden want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn

als jezelf.Geniet zowel van wat je bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling

houden voor je eigen werk,hoe nederig dat ook zou mogen zijn: het is een

werkelijk bezit in de veranderlijke fortuin van de tijd.Betracht voorzichtigheid

bij het zakendoen,want de wereld is vol bedrog.Maar laat je dit niet verblinden

voor de bestaande deugd:veel mensen streven hoge idealen na en overal is het

leven vol heldendom.Wees jezelf.Veins vooral geen genegenheid.Maar wees

evenmin cynisch over de liefde,want bij alle dorheid is zij eeuwig als het gras.

Volg de loop der jaren met gratie:verlang niet naar een tijd die achter je ligt.

Kweek geestkracht om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn,maar

verdriet jezelf niet met spookbeelden.Vele angsten worden uit vermoeidheid

en eenzaamheid geboren.Leg je zelf een gezonde dicipline op,maar wees daar-

bij lief voor jezelf.Je bent een kind van het heelal,niet minder dan de bomen en

de sterren,je hebt het recht hier te zijn en al is het je al of niet duidelijk,toch ont-

vouwt het heelal zoals het zich ontvouwt en zo is het goed.Heb daarom vrede

met god,hoe je ook denkt dat hij moge zijn,houdt vrede met je ziel in de lawaai-

erige verwarring van het leven.Met al zijn klatergoud,somberheid en vervlogen

dromen,is dit nog steeds een prachtige wereld.Wees voorzichtig.

Streef naar geluk.Tekst gevonden in de oude kerk van Baltimore ?gedateerd 1692

 

Light on our life. Light up our life

There are many ways to understand why our life is our life.

Science can explain how life after the big-bang started from radiation tot atoms and cells and we. From a social point of view we can understand a lot about the relationship between history and economy.  Light on our life isn’t so hard to understand, changing things like poverty, war…is something else, because we are to busy working or understanding our relationships, to busy to light up our lives.

Doodsgeluiden

Kunnal beloofde me zijn finale tekst over het alfa en omega van het leven mee te brengen.  "Een tekst over steeds weerkerende bigbangcyclussen,waarbij alle energie aan 't eind van zijn evolutie na de ineenstorting van de expansie  weer vanuit de druk in het ene overbebleven punt  uiteenspat om weer een universum, een kosmische wieg voor de eerste nieuwe cellen te maken." Hij vond dat simpel natuurlijk.

"Het leven zelf is een oproep om leren lief te hebben Kunnal maak het niet te ingewikkeld".

Voor het slapengaan, bleef ik nog wat doorfilosoferen  aan de toog van 't Heelal. Onwillekeurig dacht ik aan mijn uitgangspunt over het begin van 'zijn', een onjuist beeld daar een begin gewoon een stap in een reeks evoluties is.  Zijn 'is', omdat 'niet zijn' gewoon niet kan. Kleiner of gelijk aan nul moet er in de natuur altijd aan...omdat het geen zin heeft.  'Bestaat er een energievorm die heel onze evolutie niet heeft nodig gehad om tot een vergelijkbaar bewustzijn te komen ?', dacht ik. Zo'n energievorm zal dan wel uit dezelfde materie als het goede gemaakt zijn...wat me bij de twee laatste dagen van onze bracht.

Men weegt méér met water op de longen. Men is echt fataal moe. Het hart heeft moeite met de wil om nog verder te leven, om niet dood te gaan. Vandaar het borrelend protest van keel en neus...zoals een pomp die het water in een ondergelegen kelder probeert leeg te trekken en pruttelt omdat er teveel lucht op zit. Ook als een motor die moeilijk start...weer iets waarbij ik later aan hem denken zal. Hij die sterft is in ons...maar laat hem alleen in ongeschonden, stralende, lachende vorm toe...niet in zijn pijnkanten en moeilijk zijn. Een man sterft. Een man lijdt. Nu niet meer wakker maken als hij dit door slapen vergeet. De overkant lijkt niet te wenken. De overkant is in ons. Nog zoveel te bespreken ?Nee. Alles is gespeeld, gezegd, gevoeld, voltrokken om in de nog levenden doorgetrokken te worden. De oude leeuw, zijn vel nog bijna jong. De laatste kwinkslag, een paar dagen geleden toen ie aan z'n schoonzuster vroeg of ze dat nog kon 'kaasvla' maken, zoals ze voorgesteld had. De eindgeluiden kabbellen intussen door als een te dikke vloeistof op een verroeste bedding.

In de nabijheid van sterven lijkt het leven soms zo onbegrijpelijk als makkelijk, zo zwaar als licht.

Niets heeft nieuwswaarde meer. Alles is. Krant ? Journaal ? Who cares...even respectvol stilstaan bij het uitbollen van dit unieke leven dat aan zovelen zoveel heeft gegeven...tot en met deze zin van hem en van m'n eigen. Wat hebben we gemeen ? We  zijn eigenlijk zowel gelijken als tegengestelden.

's Morgens. De lege kliniek. Zoals heel laat en heel vroeg op eender welk ander werk.

Veel minder drukte. Fijn, we zijn in de dag met teveel overbodige dingen bezig. Vliegen de jaren eigenlijk, zoals ze zeggen ? Zeker als je terugkijkt op een leven, op levens. Zeker als je het geheel van de opdrachten beseft en de oneindigheid in verbindingen tussen mensen.

Geen illusies. Nee. Dat zijn het niet. De droom vermomd als dag of nacht...als slaap of wakker verklaart zich 24 uur lang opnieuw en opnieuw tot de eerste indrukken bij 't ontwaken echt begrepen worden, herdacht, hervoeld, herleefd, INGEZIEN. Vandaaruit bestel je dan de bouwstenen voor de nieuwe dag.

Opeens een herseninfarkt, de dag na een begrafenis in de aangetrouwde familie. Niet meer, moeilijk, beter en weer niet meer kunnen stappen. Van niet meer kunnen wandelen en praten naar stappen en spreken...hij zetten een geweldige prestatie neer. Na het terug vooruitgaan, het weer achteruit gaan als men het leven op allerlei manieren leren doorleven heeft.

Vragen bij het sterven. Doodsgeluid en z'n variaties. Ineens het geluid van een bijtje in z'n neus, zacht gezoem...waarvoor is leven vandoen ? De weg naar de eerste cel is dezelfde als de weg naar de eerste natte zoen.

Het leven, zich herhalend en verrijkend.

Proces van trachten en waardigheid.

Zacht vel, oud hoofd als het niet lacht. Bijgeloof. Alles wat na de tand des tijds geen herinnering meer is.

Werken en leven. Het is niet zozeer dat werken dat we hier komen doen, maar wel de indrukken die we opdoen en nalaten...of wie weet meenemen. Alleen het positieve heeft hierin belang.

Blijft de zachte mens uiteindelijk over...bevrijd van al dat wantrouwige opgejaagd zijn door 't systeem en door negatieve emoties ?

Men stelde ons kinderen een God voor, streng...zoals Pa's soms met al hun angsten streng zijn...gezegend zijn dan een aantal ma's die niet alleen streng maar zacht kunnen zijn.

Klinisch. Alle dagen bloed pakken en tests blijven doen, moet dat wel ? Met mijn verse paardemelk als symbool, komt hij de tunnel beter door...en ik heb de luxe van hem gewoon pa te noemen , de verplegers en dokters zeggen altijd mijnheer X. Behalvelater op de palliatieve afdeling van de eindbestemmingvan het leven. Dames, heren zo'n infarkt, komt die niet ook door al die pillenbrol ?

In de kamer met het kruisje, mee wachten op dood...een barst in het bezetsel van al die keren dat het leven hier reeds kapotbarstte, de lijdenden bevrijdend ? Zijn schoenen staan nog warm aan de radiator, zal hij er nog ooit mee vertrekken ? "Ik hou het niet meer vol", zei hij maar toch nog dankbaar om de luchtmatras die men hem gegeven had. "Trek het je niet aan. Je krijgt zeker een hoge post in de hemel".

Er komt een moment dat men de strijd wel moet opgeven, tegen dat moment heeft hij altijd gevochten. De mens wikt...,je eigen conditie en veel iemanden beschikken.

Een neutrale filosofie en een sociaal-politiek systeem in evenwicht...en inzicht in ons gevoelsleven en dat van anderen...en er zou veel minder vermijdbare onrust zijn. Een afdeling in het hiernamaals 'stemgedrag bij verkiezingen' zou moeten bestaan...idee voor een roman.

In realiteit zal het wel zo zijn dat de nazaten altijd weer een tijd met dezelfde dingen gaan gekonfronteerd worden...waartegen de optimistische ik al van bij het typen protesteert en hier bij een nalezing in volhard.

Als iemand zelf niet aangemoedigd wordt, ga je later de mensen meer aanmoedigen... .

Dank aan de kinesist die de fluimen zacht kon lossen en het spuitje waardoor hij weer zichtbaar van z'n slaap genoot.

"Ga je werk maar doen, ga maar weg", tegen teveel maseren kon hij ook niet meer, nooit gewoon geweest veel lichamelijk kontakt te maken. Als ge vertrekt Pa, niet kwaad vertrekken...want in feite zit in U een beminnelijke mens. Niemand moet niemand iets verwijten...want hoe het komt dat je zo of zo bent, dat is een veel te lang verhaal". Een vrouw voelt hoe het haar man en kind gaat en zal daar ook geen enorm lange uitleg aanhangen.

"Da ne beminnelijke mens zo moet afzien...betekent misschien dat de beminnelijke mens zelf al vertrokken is...terwijl de moeilijke mens zijn bevende arm probeert tot rust te brengen. Geen schrik hebben , ne mens kan ni sterven en zeker gij niet ". "Als ik je niet meer moest zien is't de laaatste keer zeggen ze altijd...maar ik zal je blijven zien, denk daar maar eens over na."

"Is er nog iets dat je geire had willen doen en dat ik in jouw plaats kan doen ?"

"GEIRE is NIKS" ? antwoordt hij, waarmee mijn geduld met hem op is...altijd heeft alleen wat je MOET doen, het werk voor hem geteld...weinig plaats voor filosofie... . Hij mag z'n nuttige kijk op het leven hebben , ieder vlucht wel voor iets anders. Alle laatste dagen in de kliniek brengen een ander facet van 'onze vader' zijn zijn naar boven. Heeft hij zichzelf wijsgemaakt dat anderen hem door hun gedrag mede immobiel maakten...of is dat zo ? Ik besef het en durf er aan denken...da's toch al iets.

octo  (wordt vervolgd)

 alle linken via    http://voortijdigtestament.skynetblogs.be     

13:46 Gepost door combination | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Filosofisch Verzet volume I-VIII p1-560

http://filosofischverzet.blogspot.be/2012/06/filosofisch-...

 

of ook via : http://filosofischverzet.skynetblogs.be/

klik op titels

11:36 Gepost door combination in filosofisch verzet volume I-VIII | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-05-12

tussen allerzielen en euroshima, deel 2

http://noemgodgewoonhetleven.skynetblogs.be/

092.JPG

deel 1   http://noemgodgewoonhetleven.skynetblogs.be/boeken/

 

16:55 Gepost door combination in roman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-05-12

stilteplek

IMG_2461.JPG

IMG_2461.JPGfiloview pictures

poetrypreachingtravellar-picture

IMG_2458.JPG

20:41 Gepost door combination | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-05-12

goede raad op muziek

zat in een zetel, achter mijn hoofd het boekje 'desiderata', keek naar een foto van iemand in een kruidentuin, lang niet meer gezien...'s anderendaags werd me een filmpje met verjaardagswensen toegestuurd, 'desiderata' op muziek, straf.

11:33 Gepost door combination in film-docu, muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-04-12

hoe nog meer ziel proberen vatten ?

http://voortijdigtestament.skynetblogs.be

Kreta2012 287.JPG

filoview pictures : the living and the dead

19:03 Gepost door combination in algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-03-12

Kabaaltent

Graag schrijf je

voel je

denk je

over, aan, de...

zinnen van het leven

Je vult aan met

wat partijen, kerken, mensen...

niet zeggen ...en legt verbanden

je probeert het mooi in te kleden

zodat zin aanvoelbaarder wordt

voor hier en daar enkele enkelingen

die ook met het ik en samen leven

op zoek naar de stilte en de pracht

naar de laatste kerk, de innerlijke mens ondermeer

juweel door hoogten en laagten gevormd

met de logica van het mystiek onverwoordbare

zowel als de ratio

co

Zich amuseren is heel ok, maar neemt men nog wel voldoende de tijd voor verdieping en waarom zo loeiend hard, denk niet dat de aanwezigen in de tent mekaar verstonden...of is dat de bedoeling zoals met het wereldnieuws, je moet het niet begrijpen, alleen genieten telt en het moet en masse opbrengen, een paar kilometer in de omtrek geen parkeerplek meer vrij ?

foto filoview pictures : men verkoopt weer oude radio's van in de tijd,nu gemaakt tuurlijk, misschien is het luisterlied ook weer aan een opgang bezig ?

 

IMG_2037.JPG

nu het contrast, het filmpje : ...can harm ones health'(titel was te lang)

het geluid was enorm hard, niet weer te geven,

09:40 Gepost door combination in film-docu, fotoverhaaltjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-12

kipconcertje tiktokrythm

http://www.youtube.com/watch?v=5XCvtaa7D_A&feature=yo...


http://www.youtube.com/watch?v=5XCvtaa7D_A&feature=youtu.be

ter inspiratie van componisten          filoview productions

09:48 Gepost door combination in film-docu | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-11

de oude catechismus even herbekeken

 

 

filoview productions


ze hadden, hebben hhun waarde de oude leefregels, maar ...

 

tijd voor een andere catechismus :

 

_kruisteken : als kind doe je gewoon mee en je stelt je geen vragen, sprookjes, abstracte dingen als Vader, Zoon, Geest gaan er vlot  in, al begrijp je niet wat men bedoeld…als je dat teken maakt, denk dan aan noord, oost, zuid en west en aan de kracht van het bewustzijn van de kosmos, waarmee we qua evolutie verwant zijn…en wens goede evoluties van zijn van eenieder die je kent, de verhaallijnen van atomaire, cellulaire evoluties gaan verder langs ons, om ons te verlossen uit onze biologische, emotionele, intellectuele en spirituele eenzaamheid, …de toestand ervan; afhankelijk van voorvaderen en onze eigen reacties en inbrengen.

 

-het gebed des heren  Is er een kracht die tussen al die big bang-cyclussen door, minstens een bewustzijn gelijk aan het mogelijke onze had en die daarvoor geen evolutie van het atomaire naar het biologische en zo verder nodig had…zou kunnen, al is het wetenschappelijke feit dat  alles wat kleiner of gelijk aan nul dreigt te worden, onder druk komt te staan en in het zicht van vormeloosheid, onzinnigheid (nihilisme), ontploft een even goed uitgangspunt dat niet alleen geldt voor sterren en atomen, maar ook voor onze relaties met anderen en onszelf.  ‘Zijn naam heiligen’, laat ons gewoon het goede heiligen en Hem in plaats van God, gewoon het Goede noemen, ook een goed uitgangspunt, beter dan een oude man met een lange baard, zoals wij hebben geleerd. ‘Uw rijk kome’…tuurlijk, de geschiedenis is een verhaal dat in positieve richting zal evolueren, ondanks alles.  Bovendien is er naast de stoffelijke geschiedenis ook diegene die over innerlijke evoluties gaat, hoe we met onszelf en anderen omgaan en daar kunnen tips uit klassieke geloven helpen (doe niet aan anderen wat jezelf niet zou willen dat je overkomt bijvoorbeeld), maar soms moet men wel niet op de manier waarop de andere het zou willen hebben voelen en denken en handelen…afhankelijk van de voorgeschiedenissen van mensen. ‘Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel’…een stuk van waar mensen door moeten ligt al vast omwille van wie er aan hen voorafgingen en omwille van wat door de kracht van omstandigheden en de eigen inbreng tot verdere evoluties kwam. ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’, tuurlijk, maar een groot deel van de Kerk is doof voor linkse analyses over waarom er nog armoede, oorlog en zo in de wereld zijn. ‘Schuld vergeven, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren’, komt inderdaad goede energie van vrij, maar ook hier niet overdrijven…en ieder zijn eigen verantwoordelijkheden laten uitzuiveren.  ‘Ons niet in bekoring leiden ‘  …om datgene te doen dat ons in vermijdbare moeilijkheden kan brengen, akkoord, maar zelfs anderen willen helpen kan een bekoring zijn die ons veel vermijdbare lasten oplegt, nogmaals leren zien wat een ander zelf moet oplossen is zeker zo belangrijk. ‘Verlos ons van het kwade’…wat veelal begint met het overwinnen van onze negatieve emoties in onszelf en naar anderen toe.

 

De groetenis des Engels  ‘vol van GENade’, genen zijn spiritueel en we weten wel hoe ze doorgegeven worden, het verhaal van de romance tussen Maria en Jozef, een aanrader die zeker in de buurt van meer waarschijnlijkheid komt  is het boek van Laurence Gardner “Maria Magdalena”…wat een vrijheid dit te typen, vroeger kwam men er op de brandstapel door. ‘bidden voor ons zondaars’…bidden is met een goed gevoel in jezelf leren leven en nauwkeurig observeren wat er in onszelf en anderen omgaat, bidden is niet alleen wensen en gebeden opzeggen, maar de dagelijkse realiteiten leren interpreteren.

 

Het glorie zij den Vader  in den beginne altijd weer de vader, zoon en heilige geest…vertaal dit toch gewoon naar verleden, heden, toekomst…of alles tussen dood en leven en alles ertussen…wat eens was, is nog altijd, maar onder een andere vorm, zelfs zonder kinderen krijgen…alle mogelijke wezenlijke eigenschappen bevinden zich enorm vertakt over de menselijke boom der verwantschap…een poging om dit te begrijpen ; wel moeite doen : zie http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be  en zoek het verhalend essay ‘er was dus toch leven na de dood’.  (zie lijst onderaan)  (in feite is er alleen maar leven…’nu, altijd en in alle eeuwen der eeuwen’

 

De 12 artikelen van het geloof   de twaalf geboden : (zie onderaan)

 

Geloven kan je niet  alleen via verwijzingen naar spirituele figuren, het heeft meer met jezelf en anderen te maken die je in je leven tegenkwam en tegenkomt en zal tegenkomen, meer met vriendschappen en liefdes en recht op inkomen en werk dan met mirakelen die vaak helemaal niet nauwkeurig zijn overgeleverd, de echte mirakels zijn vaak niet te beschrijven , ze gebruiken vaak de zeer lange termijn, zowel als de korte als het duizendste van een ogenblik. ‘de verrijzenis van het vlees’, verloopt via een genetische agenda. de twaalf geboden : ontwikkel het sterkere in jezelf/ tracht naar objectieve kennis/ overwin je negatieve emoties/ wees solidair met rechtvaardigen/ doe jouw deel van het werk/ neem de tijd voor stilte en natuur /geld was een middel, geen doel/ ontdek de ware betekenis van trouw/ leef niet alleen om te werken/ overmatige consumptie vervuilt jezelf/ ontdek de symboliek van de zin van het leven/ kunst brengt je dichter bij de kern van het leven : zin van onzin scheiden octo

 

Akte van het geloof  ‘de opperste en onfeilbare waarheid’ verwerf je  niet, benader je wel door alle disciplines van kennis,;gecombineerd met de zelfkennis die ook met de kennis van anderen te maken heeft, die beiden meer van subjectieve aard zijn dan objectief.

 

Akte van hoop  hele sterke kracht die men ook dagelijks kan voelen, onlosmakelijk met het geloof verbonden…destructief indien verbonden met negatieve emoties, werkt alleen maar goed als je die overwonnen hebt.

 

Akte van liefde  geloof en hoop voeden zich met de liefde voor het e(s)thische, het dagelijkse, het goede willen en het onzinnige een zin geven door warm met mekaar om te gaan en moeilijkheden te proberen overwinnen

 

Akte van berouw  loopt het mis, probeer misschien eens op een andere manier, uit schuldgevoel worden soms goeie dingen geboren, soms is het onnodig en werkt het nefast, maar daar moet iedereen zelf en met anderen achter komen

 

De tien geboden van God  Rode draad in de evolutie van godsdiensten, men komt bij één god uit, net zoals de wetenschap, alles is één.  Zweren en vloeken en spotten…velen werden er nadien wijzer door.  Elke dag is eigenlijk een ‘dag des Heren’(Levens).  Bijeenkomen met een paar mensen om te filosoferen over het leven, is vaak meer eucharistie dan vastliggende rituelen over te doen. ‘Vader , moeder zult ge eren, inderdaad, maar conflicten mag men niet uit de weg gaan. ‘Dood niet, geef geen ergernis’, vrij duidelijk, maar de Kerk heeft zich vaak achter het moorden geschaard als plicht zelfs…ook al de hoogste waarheid zeker ?’  ‘Doe nooit wat onkuisheid is’…onkuisheid : op een ijdele egoïstische, harteloze, voor het geldgewin , bruut dierlijke manier van de lichamelijkheid van erogene zones genieten…’zonde’ van de tijd inderdaad onder meer.  ‘Vlucht het stelen en bedriegen’…zelfs als het je overkomt zou ik zeggen…moeilijke oefeningen in het mens worden. ‘Achterklap en ’t liegen’…begrijpen, inleven en analyseren…zijn een hoger niveau van bestaan, dat niet iedereen meer en meer bewust aankan. ‘Wees kuis in uw gemoed’, bon, ‘indien gij niet wordt als deze kinderen’ gaat misschien ook in die richting…oversekst zijn, een verslaving, met  traceerbare redenen waar de verslaafde misschien wel nooit achter komt…onder of over, alles wat met té begint is niet ideaal, behalve tevreden dan;

 

De vijf geboden van de heilige kerk  ‘zonden biechten’…in biechtstoel, een beetje een laatste redding, zoals  seks in de anonieme sfeer…moet in eigen omgeving kunnen eigenlijk/’op boet en vrijdag vlees ontberen’ minder vlees eten, niet zo slecht voor velen, zoals vasten ook positief kan zijn/’te communie gaan rond  Pasen’…belang van goede voeding om je goed te voelen…te communie gaan is gewoon een ritueel van vroeger tijden, je kan beter naar een documentaire over de sterren kijken bijvoorbeeld.

 

Aanroepingen onder het Lof  gezegend zij deze of gene of dit of dat, alles en eenieder kan zowel zegen als het tegendeel zijn onder bepaalde omstandigheden, aanvulling in ieder geval, wat niet wegneemt de verdiensten van vele gewone mensen zowel als de iconen van vroeger tijden

 

Allerlei rituele gebeden en gebeden voor het eten enz  als