Dichter bij de ziel

http://www.rtbf.be/tv/revoir/detail_enquetes-extraordinai...

à vous de juger

hulp nodig :

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2011/04/23... 

http://fran.sneeknet.nl/homepage/show/pagina.php?paginaid...

nog steeds verzet tegen beurstempels

Tijd voor andere catechismus

_kruisteken : als kind doe je gewoon mee en je stelt je geen vragen, sprookjes, abstracte dingen als Vader, Zoon, Geest gaan er vlot  in, al begrijp je niet wat men bedoeld…als je dat teken maakt, denk dan aan noord, oost, zuid en west en aan de kracht van het bewustzijn van de kosmos, waarmee we qua evolutie verwant zijn…en wens goede evoluties van zijn van eenieder die je kent, de verhaallijnen van atomaire, cellulaire evoluties gaan verder langs ons om ons te verlossen uit onze biologische, emotionele, intellectuele en spirituele eenzaamheid, …de toestand ervan; afhankelijk van voorvaderen en onze eigen reacties en inbrengen.

-het gebed des heren  Is er een kracht die tussen al die bigbang-cyclussen door, minstens een bewustzijn gelijk aan het mogelijke onze had en die daarvoor geen evolutie van het atomaire naar het biologische en zo verder nodig had…zou kunnen, al is het wetenschappelijke feit dat  alles wat kleiner of gelijk aan nul dreigt te worden, onder druk komt te staan en in het zicht van vormeloosheid, onzinnigheid (nihilisme), ontploft een even goed uitgangspunt dat niet alleen geld voor sterren en atomen, maar ook voor onze relaties met anderen en onszelf.  ‘Zijn naam heiligen’, laat ons gewoon het goede heiligen en Hem in plaats van God, gewoon het Goede noemen, ook een goed uitgangspunt, beter dan een oude man met een lange baard, zoals wij hebben geleerd. ‘Uw rijk kome’…tuurlijk, de geschiedenis is een verhaal dat in positieve richting zal evolueren, ondanks alles.  Bovendien is er naast de stoffelijke geschiedenis ook diegene die over innerlijke evoluties gaat, hoe we met onszelf en anderen omgaan en daar kunnen tips uit klassieke geloven helpen (doe niet aan anderen wat jezelf niet zou willen dat je overkomt bijvoorbeeld), maar soms moet men wel niet op de manier waarop de andere het zou willen hebben voelen en denken en handelen…afhankelijk van de voorgeschiedenissen van mensen. ‘Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel’…een stuk van waar mensen door moeten ligt al vast omwille van wie er aan hen voorafgingen en omwille van wat door de kracht van omstandigheden en de eigen inbreng tot verdere evoluties kwam. ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’, tuurlijk, maar een groot deel van de Kerk is doof voor linkse analyses over waarom er nog armoede, oorlog en zo in de wereld zijn. ‘Schuld vergeven, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren’, komt inderdaad goede energie van vrij, maar ook hier niet overdrijven…en ieder zijn eigen verantwoordelijkheden laten uitzuiveren.  ‘Ons niet in bekoring leiden ‘  …om datgene te doen dat ons in vermijdbare moeilijkheden kan brengen, akkoord, maar zelfs anderen willen helpen kan een bekoring zijn die ons veel vermijdbare lasten oplegt, nogmaals leren zien wat een ander zelf moet oplossen is zeker zo belangrijk. ‘Verlos ons van het kwade’…wat veelal begint met het overwinnen van onze negatieve emoties in onszelf en naar anderen toe.

De groetenis des Engels  ‘vol van GENade’, genen zijn spiritueel en we weten wel hoe ze doorgegeven worden, het verhaal van de romance tussen Maria en Jozef, een aanrader die zeker in de buurt van meer waarschijnlijkheid komt  is het boek van Laurence Gardner “Maria Magdalena”…wat een vrijheid dit te typen, vroeger kwam men er op de brandstapel door. ‘bidden voor ons zondaars’…bidden is met een goed gevoel in jezelf leren leven en nauwkeurig observeren wat er in onszelf en anderen omgaat, bidden is niet alleen wensen en gebeden opzeggen, maar de dagelijkse realiteiten leren interpreteren.

Het glorie zij den Vader  in den beginne altijd weer de vader, zoon en heilige geest…vertaal dit toch gewoon naar verleden, heden, toekomst…of alles tussen dood en leven en alles ertussen…wat eens was, is nog altijd, maar onder een andere vorm, zelfs zonder kinderen krijgen…alle mogelijke wezenlijke eigenschappen bevinden zich enorm vertakt over de menselijke boom der verwantschap…een poging om dit te begrijpen ; wel moeite doen : zie http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be  en zoek het verhalend essay ‘er was dus toch leven na de dood’.  (zie lijst onderaan)  (in feite is er alleen maar leven…’nu, altijd en in alle eeuwen der eeuwen’

De 12 artikelen van het geloof   de twaalf geboden : (zie onderaan)

Geloven kan je niet  alleen via verwijzingen naar spirituele figuren, het heeft meer met jezelf en anderen te maken die je in je leven tegenkwam en tegenkomt en zal tegenkomen, meer met vriendschappen en liefdes en recht op inkomen en werk dan met mirakelen die vaak helemaal niet nauwkeurig zijn overgeleverd, de echte mirakels zijn vaak niet te beschrijven , ze gebruiken vaak de zeer lange termijn, zowel als de korte als het duizendste van een ogenblik. ‘de verrijzenis van het vlees’, verloopt via een genetische agenda. de twaalf geboden ontwikkel het sterkere in jezelf tracht naar objektieve kennis overwin je negatieve emoties wees solidair met rechtvaardigen doe jouw deel van het werk neem de tijd voor stilte en natuur geld was een middel, geen doel ontdek de ware betekenis van trouw leef niet alleen om te werken overmatige konsumptie vervuilt jezelf ontdek de symboliek van de zin van het leven kunst brengt je dichter bij de kern van het leven : zin van onzin scheiden octo

Akte van het geloof  ‘de opperste en onfeilbare waarheid’ verwerf je  niet, benader je wel door alle disciplines van kennis, gecombineerd met de zelfkennis die ook met de kennis van anderen te maken heeft, die beiden meer van subjectieve aard zijn dan objectief.

Akte van hoop  hele sterke kracht die men ook dagelijks kan voelen, onlosmakelijk met het geloof verbonden…destructief indien verbonden met negatieve emoties, werkt alleen maar goed als je die overwonnen hebt.

Akte van liefde  geloof en hoop voeden zich met de liefde voor het ethische, het dagelijkse, het goede willen en het onzinnige een zin geven door warm met mekaar om te gaan en moeilijkheden te proberen overwinnen

Akte van berouw  loopt het mis, probeer misschien eens op een andere manier, uit schuldgevoel worden soms goeie dingen geboren, soms is het onnodig en werkt het nefast, maar daar moet iedereen zelf en met anderen achter komen

De tien geboden van God  Rode draad in de evolutie van godsdiensten, men komt bij één god uit, net zoals de wetenschap, alles is één.  Zweren en vloeken en spotten…velen werden er nadien wijzer door.  Elke dag is eigenlijk een ‘dag des Heren’(Levens).  Bijeenkomen met een paar mensen om te filosoferen over het leven, is vaak meer eucharistie dan vastliggende rituelen over te doen. ‘Vader , moeder zult ge eren, inderdaad, maar conflicten mag men niet uit de weg gaan. ‘Dood niet, geef geen ergernis’, vrij duidelijk, maar de Kerk heeft zich vaak achter het moorden geschaard als plicht zelfs…ook al de hoogste waarheid zeker ?’  ‘Doe nooit wat onkuisheid is’…onkuisheid : op een ijdele egoïstische, harteloze, voor het geldgewin , bruut dierlijke manier van de lichamelijkheid van erogene zones genieten…’zonde’ van de tijd inderdaad ondermeer.  ‘Vlucht het stelen en bedriegen’…zelfs als het je overkomt zou ik zeggen…moeilijke oefeningen in het mens worden. ‘Achterklap en ’t liegen’…begrijpen, inleven en analyseren…zijn een hoger niveau van bestaan, dat niet iedereen meer en meer bewust aankan. ‘Wees kuis in uw gemoed’, bon, ‘indien gij niet wordt als deze kinderen’ gaat misschien ook in die richting…oversext zijn, een verslaving, met  traceerbare redenen waar de verslaafde misschien wel nooit achterkomt

De vijf geboden van de heilige kerk  ‘zonden biechten’…in biechtstoel, een beetje een laatste redding, zoals  seks in de anonieme sfeer…moet in eigen omgeving kunnen eigenlijk/’op boet -en vrijdag vlees ontberen’ minder vlees eten, niet zo slecht voor velen, zoals vasten ook positief kan zijn/’te communie gaan rond  Pasen’…belang van goede voeding om je goed te voelen…te communie gaan is gewoon een ritueel van vroeger tijden, je kan beter naar een documentaire over de sterren kijken bijvoorbeeld.

Aanroepingen onder het Lof  gezegend zij deze of gene of dit of dat, alles en eenieder kan zowel zegen als het tegendeel zijn onder bepaalde omstandigheden, aanvulling in ieder geval, wat niet wegneemt de verdiensten van vele gewone mensen zowel als de iconen van vroeger tijden

Eerste les :  cathechismusvragen : ‘wat we moeten weten en doen om zalig te worden’ : er is teveel nadruk op het perfect willen zijn en oneindig goed enz…we vullen mekaar aan en aanvoelen van het hoe en waarom er van, dat is pas ‘zalig’ en het ‘dopen’, gewoon een ritueel

Tweede les  als men de gnostische teksten leest (zie linken linkerkolom http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be  ) (zonder deze als dé waarheid dan te bestempelen) merkt men dat de Kerk veel met teksten verdraaid heeft of verzwegen)

Derde les :   zie vijftigtal filosofische essays onder http://deblogfilosofen.skynetblogs.be  alles weten en zien in één entiteit…best niet uit te leggen kunst

Vierde les :  schepping : zie essays…ps ‘engelen’ : niet zomaar uit te leggen, zie vorige verwijzingen

Ps ‘erfzonde’  daar waar vorige generaties mee zaten en dat wat wij wij moeten proberen overwinnen     

Vijfde les :  zie vorige opmerkingen en verwijzingen  Christus was al mens, hoefde het niet te worden

Eenieder heeft zijn eigen biografie waar ook veel van te leren valt.

Overige lessen :  veel loopt spaak omdat veel zich beperkt tot het herhalen van dezelfde mantra’s, weg van het persoonlijke leven van de mens met zijn persoonlijke moeilijkheden, altijd maar de Kerk verheerlijkend en vastlopend op abstracte rituele woorden.  De graven die op het laatste oordeel opengaan en de verrijzenis in het vlees en al die dingen, zo gaan die dingen niet…elke geboorte is een verrijzenis van velen van vroeger en nu eigenlijk, een vervolgverhaal…leven na de dood bestaatook op een andere manier, zonder al dat bijgeloof van een instituut met verdiensten zowel als enorme gebreken en starheid en misleiding.  Leven volgens zijn eigen de wereld liefhebbend geloof is belangrijker dan uit angst wat na te volgen.  Men moet gewoon kritisch zijn om je energie niet daar te steken waar het niet nodig is. Structurele maatschappelijke veranderingen zijn even belangrijk als naar eenieders geval, te doseren naastenliefde.  De wraak van ‘God’ is te herleiden tot de wraak die de mens zelf over zichzelf en anderen afroept.

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2011/04/23/er-was-dus-toch-leven-na-de-dood.html

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/gedichten/

http://deblogfilosofen.skynetblogs.be/

de twaalf geboden ontwikkel het sterkere in jezelf tracht naar objektieve kennis overwin je negatieve emoties wees solidair met rechtvaardigen doe jouw deel van het werk neem de tijd voor stilte en natuur geld was een middel, geen doel ontdek de ware betekenis van trouw leef niet alleen om te werken overmatige konsumptie vervuilt jezelf ontdek de symboliek van de zin van het leven kunst brengt je dichter bij de kern van het leven : zin van onzin scheiden

duiven zijn niet dom

 foto octo

We vragen ons teveel af of er andere werelden zijn na de dood, het gaat om de observatie en interpretatie van deze wereld en dan gaan er vele werelden open, minstens zoveel als er aarden van mensen zijn.  Er over fantseren is natuurlijk grappig en da's al wat we kunnen : wie weet is het leven niet alleen mogelijk omdat er gestorven is, zoals een auto benzine nodig heeft, misschien rijden wij wel rond op 'bezieling'.

voedsel voor de geest, en ander

veel van wat ons werd gezegd

zit enigszins of volledig anders in mekaar

eenieder heeft een ander verhaal

aan jou om het onderscheid te maken

kom eens een boek lezen

als je er zelf weinig hebt

nieuwste tip

http://www.recensies.info/genboeken/details/688.html

http://voortijdigtestament.skynetblogs.be/

http://www.youtube.com/watch?v=hxxUNMf0FjY

zie

http://voortijdigtestament.skynetblogs.be

http://talespoemsessays.blogspot.com/2011/07/some-words-t...

http://www.youtube.com/watch?v=WtIREJVPfQY&feature=sh...

400 jaar geleden een zekere Huanchu Daoren al heel wijze dingen over de geest.

Hoe een goede invloed op mensen te hebben ?

-zelfs een oprecht mens kan in het leven het spoor soms bijster geraken

-alle daden met een goede bedoeling en die uit wijsheid voortvloeien, brengen een stuk 'verlichting' bij je zelf en anderen te weeg…(maar ieder zijn eigen verantwoordelijkheden)

- zorg ervoor dat je ruimte hebt innerlijk, dan ben je niet manipuleerbaar".

Nog enkele andere tips :

-bewaar de nodige afstand tot het leven, eenvoud en verfijning moeten samengaan, vrijheid en plichtsbetrachting ook

-talenten van verlichte mensen worden niet zomaar aan iedereen getoond, maar hun geestesgesteldheid zal niet voor iedereen verborgen blijven

-zuiveren van hart (=geen ijdelheid en machtsvertoon),nog zuiverder, zij die aan verlokkingen ervan blootstaan en niet toegeven.

-niet weten hoe manipuleren en bedriegen is hoogstaand, hoogstaander is zij die er alles van afweten en er zich niet mee inlaten

-voortdurend beledigd worden is een slijpsteen om je karakter te polijsten

-de menselijke geest kan geen dag zonder verlichting brengende kracht

-de stroom van energie kent geen moment stilstand

-als de realiteit begint te dagen moet je afrekenen met illusies

-overdaad richt ten gronde

-zorgen dat je weldaden nog lang in goede herinneringen van anderen voortbestaan

-beter dan medicatie : eerlijk en in harmonie leven, plezante omgang

-dwangmatig actief ? :niet in evenwicht

-verslaafd aan rust en stilte, opgepast, niet onverschillig worden, geest mag levendigheid niet verliezen

-niet alle kritiek over anderen uitstorten, maar je afvragen hoeveel die kunnen verdragen

-eisen niet te hoog stellen, indien anderen niet kunnen volgen

-verwaandheid en arrogantie zijn aangeleerde eigenschappen, gezond verstand moet zich kunnen manifesteren

-wie fouten weet te vermijden, heeft al succes

-verwacht geen dankbaarheid, het is al heel wat als er weinigen een hekel aan je hebben

-ijver en plichtsgetrouwheid, soberheid en eenvoud…niet overdrijven

-zit je in een impasse ? welke waren de oorspronkelijke doeleinden ?

-heb je succes…ok…maar wat is het uiteindelijke doel ?

-wie een tijdlang rustig heeft geleefd, weet wat afgejakker is

- niet té bezorgd zijn en niet té onverschillig

-alleen diegenen die hun geest tot rust hebben gebracht, weten hoe erg het is om veel zorgen te hebben

-bij betrouwbare mensen moet je iets door de vingers kunnen zien, bij onbetrouwbare mensen, strikte naleving eisen

Op een heel waardige en prachtige manier
zeggen de dagen ons adieu.
Het afscheid van de dag wordt uitgedrukt in de schemering.
De schemering maakt de nacht welkom.
Het is alsof de schitterende kleuren van de schemering
de nacht in glippen en de nacht bewoonbaar
en verdraagelijk maken,
een plek waar een verborgen licht aanwezig is.
Vaak kan men alleen bij schemerlicht echt de geheimen van de ziel waarnemen.

Evenzo kunnen in de ouderdom, de schemertijd van het leven,
vele van de onopgemerkte schatten in het leven
voor ons beschikbaar en zichtbaar worden.
De ouderdom kan ook een tijd van afstand nemen zijn.
Alle waarneming vereist afstand.
In de ouderdom, als ons leven tot rust komt,
kunnen we op allerlei manieren afstand nemen
om te zien wie we zijn,
wat het leven met ons heeft gedaan
en wat we van ons leven hebben gemaakt.

Het kan een tijd zijn waarin we ons bevrijden van de vele lasten
die we achter ons aan hebben gesleept
over de stenige velden van de jaren...

Soms zijn de zwaarste lasten die mensen dragen
de lasten die ze zichzelf opleggen.
Als men ze loslaat, verlicht men het gewicht dat op ons leven drukt.
Dan ervaart men een lichtheid en een grote innerlijke vrijheid.

Vrijheid kan een van de heerlijkste vruchten van de ouderdom zijn.
Daarmee kan men de schade ongedaan maken die men zichzelf al vroeg in zijn leven heeft berokkend....

....Mijmering voor het slapengaan...

Het menselijk lichaam wordt voltooid geboren,
maar het menselijk gevoel is een voortgaand proces.
Het wordt geboren in elke ervaring van ons leven.
Alles wat ons overkomt, heeft het potentieel ons te verdiepen.

In liefde groeien we en komen we tot onszelf.
Als men leert lief te hebben en onszelf te laten liefhebben,
komt men tot de kern van ons eigen.
Dan zijn we warm en beschut.
Liefde begint met aandacht geven aan anderen.
Soms is het gemakkelijk naar buiten toe grootmoedig te zijn en te geven, en toch gierig tegenover zichzelf te blijven.
Men verliest het evenwicht als men een gulle gever is, maar een slechte ontvanger.
Men moet gul zijn voor zichzelf teneinde de liefde die ons omgeeft te ontvangen.

Liefde is allesbehalve sentimenteel.
Feitelijk is zij de meest reële en creatieve vorm van menselijke tegenwoordigheid.

Vriendschap is altijd een daad van herkenning.
Men wordt zich bewust van elkaar en men heeft het gevoel elkaar altijd al gekend te hebben.
Als het bewustzijn diep is, is er eerbied.
Vriendschap wekt liefde.
Liefde opent een deur van oeroude herkenning.

Men kan een ander alleen maar liefhebben,
als men zich evenzeer wijdt aan de prachtige
maar moeilijke spirituele taak zichzelf te leren liefhebben.
Men hoeft niet buiten zichzelf te gaan om te weten wat liefde is.
Dat maakt ons onafhankelijk.
En dat brengt ons in staat de ander nader te komen,
niet uit behoefte of via het vermoeiende middel van de projectie,
maar vanuit echte intimiteit, samenhorigheid en verbondenheid.
Liefde moet vrijmaken.
Men wordt vrij van de hongerige, verschroeiende behoefte waarmee men voortdurend bevestiging van zichzelf, respect en betekenis voor zichzelf van dingen en mensen buiten zichzelf najaagt.

Een van de kostbaarste dingen die men in een vriendschap en in de liefde altijd moet koesteren, zijn de verschillen.
Teneinde onze verschillen in de liefde te bewaren,
heeft men heel veel ruimte voor de ziel nodig.
Ruimte laat ons anderszijn zijn eigen ritme en begrenzingen vinden.

De ziel van een mens is zeer intiem.
Men ontmoet iemands ziel voordat men zijn lichaam ontmoet.
Als men de diepte en schoonheid van die ontmoeting op een liefdevolle en respectvolle wijze erkent,
biedt vrijen ongeloofelijke mogelijkheden tot genot en extase.
Het herenigt mensen uiterlijk met de oeroude cirkel
die feitelijk als eerste de twee zielen bijeenbrengt.

In de herschepping van het zinnelijke
bereiken de onstuimigheid van Eros en de speelsheid van de ziel een lyrisch ritme.
De schoonheid van Eros is zijn hartstocht
waarin licht en duister elkaar in de mens ontmoeten.

Twee mensen die van elkaar houden,
moeten zich nooit geroepen voelen de buitenwereld uit te leggen waarom zij van elkaar houden of waarom zij bij elkaar horen.
De plek waar zij behoren, is een geheime plek.
Zielen weten waarom zij bijeen zijn
en zij moeten die samenhorigheid vertrouwen.

Als men van iemand houdt,
is het schadelijk te blijven wroeten in de stof van verbondenheid.
Als men de band met de ander blijft analyseren,
forceert men geleidelijk een afstand.
Als men het neonlicht van analyse en verklaarbaarheid laat blijven schijnen op het tere weefsel van verbondenheid,
verschrompelt en vergaat het.
Liefde mag nooit een last zijn, want er is meer tussen vrienden dan wederzijdse tegenwoordigheid.

Als men van iemand houdt die erg gekwetst is,
is een van de ergste dingen die men kan doen
rechtstreeks aandacht schenken aan die kwetsuur
en er een probleem van maken.
Een vreemde dynamiek komt tot leven in de ziel
als men van iets een probleem maakt.
Het wordt een gewoonte
en keert in een bepaald patroon steeds weer terug.

Echte vriendschap laat zich niet schaden of beperken door scheiding of afstand.
Zelfs ondanks de afstand tussen hen
kunnen twee vrienden op elkaar afgestemd blijven
en het verloop van elkaars leven blijven aanvoelen.

Bewustzijn is een van de grootste gaven die men zijn vriendschap kan geven.
Veel mensen hebben kans tot liefde maar zijn zich daar niet echt van bewust..
Gebrek aan bewustzijn verhult dan de tegenwoordigheid van de vriend en leidt tot gevoelens van afstand en afwezigheid.
Helaas wordt men zich pas door het verlies van tegenwoordigheid van haar bewust,
maar dan is het te laat.....

Keria

got it ?

http://vangodenenmensen.web-log.nl/vangodenenmensen/2011/...    

kleiner of gelijk aan nul, wil of kan niet bestaan...symbolisch gezien wil alles ZIN hebben en een deeltje dat massa geeft lijkt me dus alles behalve hypotetisch
http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be en linken
octo

new English Blog co

http://talespoemsessays.blogspot.com

http://www.youtube.com/watch?v=0cgHvByY8xQ

filoview pictures

filoview pictures : spiegelfoto van projecties --- het zin zoeken buiten het kader van de godsdiensten, de natuur zelf in relatie tot het innerlijke menselijke in verhouding tot mekaar en anderen , staan centraal---de zin van al die levenslijnen die mekaar confronteren uiteindelijk

filoview pictures

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archives/

een verhaal om de godsdiensttwisten te stoppen en de niet-klassiek religieuze mens een forum te geven in deze aangelegenheden

de woorden in Book Antiqua-lettertype

, vet en schuin, zijn vanaf 9/1O/2010 of later aangebracht of herwerkte zinnen

English version : http://bloctaafblogartist.webs.com/apps/blog/ 

originele tekst van 2003

Zo'n tien, twaalf jaar geleden schreef ik de volgende zinnen :

"Er zal vrede komen in het hart van diegene(n) met een eerlijke ziel.                Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens.          Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is.                                                            Er is maar één leven en één wereld, neem verantwoording en leef zo intens mogelijk. Wees licht om te kunnen gidsen.                                                                                Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden.                              Jouw plaats zal zijn waar jij je vrij zult voelen.                                                           Leg hun het verschil tussen de materiële wereld en de spirituele materie uit.            De waarheid is eenvoudig.                                                                                           Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig.                                                                                     Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ?                               Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent.                                                                          Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven.                                                                 Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven."

Een poging om via een fictief kortverhaal in deze 'Allerheiligensfeer' (en Pasen 24/4/2011)  het doodgaan eens literair in de bloemetjes te zetten :

Er was dus toch leven na de dood

Het leven van elke dag is een aanvullende bron van inspiratie op alles aan theorie en praktijk waar ik al in elke literaire vorm over schreef.

Ik kon ophouden met schrijven en het aan me laten voorbijgaan tot ik het waarom ervan binnen enkele jaren beter snappen zou ...of ik kon er dagelijks een verslag over uitbrengen. Ik dacht na over de structuur van m’n dag en bladerde in m’n werken en m’n verschillende soorten inspiratiemappen met gedachten en boekbesprekingen en sorteerde m’n opnames van TV-momenten en krantenartikels en boeken die ik om hun blijvende waarde de moeite vond.

Opdat een eventuele lezer dit zou kunnen volgen moest ik hem of haar eerst een aantal filosofische levenshoudingen overbrengen.

Hoe dit aan te pakken ?

Deze levenswijsheden waren deels het resultaat van een kritische studie van de bestaande levenshoudingen en deels gebaseerd op mijn eigen praktische ervaringen te midden allerlei personages die eigenlijk iedereens levenswereld bevolken.

We hebben ze bijna allemaal wel; famillie, partners, werkgenoten, vakbondsgenoten, partijgenoten, hobbygenoten, vrienden… .

Van al het gebeuren in m’n hoofd, vreesde ik even over te koken, als leek nog verder op mijn stoel blijven zitten wachten tot er iets daagde, gevaarlijk aan een ontoelaatbare grens te raken.

Ik ging buiten in een door de elementen aangetaste houten buitenstoel zitten bekomen.

Ik strompelde terug binnen. Als symbolisch sloot ik de deur.                                       Er knakte iets in me en ik sloot m’n ogen hier op aarde voor de laatste maal. Onverwacht afscheid, waar ik al zo dikwijls over had gefilosofeerd.                       Enkele van de dingen die ik me had voorgesteld, werden werkelijk.

De ervaring zelf was toch heel anders en een beetje te vergelijken met de ervaring die ik eens tijdens de crematie van een oude collega op ’t werk van me had beleefd :

Eerst trok er een soort magnetisme door m'n lichaam beginnend van aan m'n voeten, net alsof het uit de grond kwam. Toen dat m’n hart passeerde vreesde ik echt van ‘oei’, het gaat goed fout met me.

Maar nee, het magnetisme versnelde z’n snelheid en eenmaal in m'n hoofd werd het een zichtbare driehoekige piramide achtige 'lichtdimensie'.                                    Deze vorm geelachtig licht versnelde en zoefde zoals een fictie-ruimteschip weg in de eindeloze donkere en verlichte ruimten van de... macrokosmos ?

Of was het de microkosmos ? Of een soort onverschillig evenwicht ertussen ?                 in iemand bepaald misschien ? of in de geestelijke wereld als eenheid met ons ?

Waarschijnlijk bevond ik me in de antimaterie die elke soort materie in zich draagt...in de microkosmos...maar die is overal, dus ook in de macrokosmos. Voilà, het mysterie 'God is overal', was daarmee opgelost.ik bevond me dus in de antimaterie van al die elementen die me hadden gevormd, straling zowel als mineralen, gassen enz...

In ieder geval, ER WAS DUS TOCH LEVEN NA DE DOOD.

Bij leven had ik drie te combineren opties rond de dood gehad.                                We vielen zeker terug uiteen in de elementen uit dewelke we waren samengesteld ; energieën zoals mineralen, water, lucht en licht- en andere golven met zeker hun eigen vorm van bewustzijn.

Vermits we genetisch met de rest van de biologische wereld verbonden waren…waren we ook in die zin niet dood.

Als derde optie had ik al wel bij leven al vermoed, dat al je bruikbare levenservaringen, die eigenlijk al begonnen via allen die in de genetische aardse boom aan jouw leven voorafgingen, na de aardse dood als een soort bruikbare ,in twee richtingen werkende energie zouden kunnen dienen.

Die energie, zoals de elektronen waaruit ze bestaat, is onvernietigbaar; ze kan alleen van vorm veranderen en dat is wat er vóór en tijdens en na ons leven met ons gebeurd.

Ik ervoer m’n ‘dood’ zijn als een wedergeboren worden in een andere dimensie in het ten volle beseffen dat ‘ik’ en ‘we’ eigenlijk al eeuwig leefden ; reeds ver voor het ontstaan van het eerste atoom en de eerste cel als een bezielde energie...de kern van het goede dat zich altijd opnieuw als een kunstenaar uiten wil. Atoom en cel enzoverder worden wil, terwijl het structuur en samenwerking in de chaos van de afzonderlijke elementen schept. Zelfs als het heelal in één punt verdwijnen zou, zou het toch weer in een ander punt opduiken. Dat andere punt, dat hetzelfde is, het punt midden de cyclus van de acht vorm. Zoals een hart het centrum van de achtvormige bloedsomloop is en een ster het centrum van de macromaterie rondom haar.      Zoals een atoomkern centrum in de microwereld is.

De overgang was net zoiets als het gevoel dat men heeft bij het aanschouwen van het licht dat vanuit de avondschemer en de donkerte van de nacht in een aantal overgangen van lichtgradaties, ‘s morgens terug geboren word.

Net zoals je bij leven en welzijn soms niet weet of er leven na de dood is, weet je wanneer je dood bent ook niet of je nog een lichaam hebt of niet…zeer raar is dat…van het ene ‘onopgeloste’ raadsel duik je dus in feite een ander in.

M’n individualiteit begon een reis langs ons collectieve en mijn individuele verleden naar het punt van mijn dood, waar de individualiteit weer in het geheel leek op te gaan en terzelfdertijd er toch nog apart naast bestond. Het ging allemaal wel snel, maar op aarde zou ik vele miljoenen pagina’s nodig gehad hebben om het te beschrijven. Die reis van het atoom naar de cel en de samenleving van nu, doorheen een schets van de menselijke geschiedenis; was eigenlijk een beetje zoals bladeren in een encyclopedie...maar dan op een nog vernuftiger manier dan 'digitaal'.           De boodschap en inhoud van de reis was een beetje te vergelijken met een encyclopedie van A tot Z over alles, vanuit alle standpunten bekeken.              Misschien was die beleving recht evenredig met de moeite die ik mezelf had gedaan om zoveel mogelijk voor de mensheid bruikbare kennis op te doen.

Het was alsof de geestenwereld een soort internet-achtig geheel was, samengesteld uit de verschillende geaardheden van alle tot nu toe geleefde levens.                    Ieder soort leven was een 'homepage' eigenlijk...met vertakkingen naar al diegenen die binnen het aardse verhaal in verbinding met mekaar hadden gestaan.        'Hadden gestaan...' of 'stonden'...het was me nog niet duidelijk.

Het leek er sterk op dat hoe beter het werd om op aarde te leven, des te mooier de symboliek waartussen de 'heen gegane' leefden, werd.                                          Was dat soms de drijfveer van de interactie ?

Toen ik op een zeker punt NU, na het panoramische overzicht op mijn en ons aardse verleden aangekomen was, drongen de nieuwe wetmatigheden van mijn nieuwe vorm van bestaan tot me door.    Ik werd er niet alleen sprakeloos van, ik ‘was’ ook sprakeloos, toen ik besefte op welke manier ik mij voortaan alleen maar naar de nog niet gestorvenen ‘uitdrukken’ kon. Er was ook het besef dat zij mijn energie konden gebruiken en ik hun ook nog…maar alleen op symbolische, intuïtieve wijze, via gedachten, beelden en dromen en gebeurtenissen…een soort pure inspiratie in feite.

Ik was niet alleen sprakeloos, ook ‘zien’ deed ik niet meer omdat ik zelf voor een stuk licht en lucht en vanalles meer was…zonder juist te weten wat, zoals je tijdens je aardse leven toch ook je ingewanden niet kan zien en alleen via een spiegel ‘je verschijning' kan ‘zien’.

Toch dacht ik nog veel meer in zichtbare ‘beelden’ zoals je bij leven in je hoofd ook ‘beelden’ kan zien, waarvan sommige wetenschappers zeggen dat ze er niet zijn.     Ik voelde ook sterker dan ooit de goede inborst die ik altijd bij me had gehad.

Ik ‘hoorde’ ook niet meer en toch wist ik eigenlijk niet of ik nog kon horen, want zoals iets dat gezegd wordt ook nog lang erna in je hoofd kan ‘doorklinken’, zo hoorde ik op die manier dan toch nog.

Ik vroeg me af of een stem ook geen gedachte was.                                              Zelfs een gedachte leek een gevoel.

Bij ‘dood zijn’ leek meer de nadruk op het ‘aanvoelen’ te liggen.                                 Het aanvoelen van diegenen met wie je in het leven verbonden was.

Niet het letterlijke aanvoelen, maar het mekaar in de geest ‘raken’…zoals de verhouding ouder-kind of man-vrouw of vrienden en werkgenoten onder mekaar.       Het werd me meer nog dan tijdens m’n leven duidelijk, dat al hetgene je als bewustzijn en daden op aarde opstapelt ;al die positieve en negatieve dingen die op mekaar inspelen ; al reeds terzelfdertijd als een energie aan de andere kant als een puzzel ineen gelegd worden. Het uiteindelijk ‘aanzicht’ ervan geeft je het beeld van de stand van zaken van ‘zelfkennis’ die je hebt bereikt bij je dood.                            We kunnen eens 'ontbiologied' alleen nog de intensiteit aanvoelen van wie we zijn.

Je aardse, op positieve en negatieve emoties gebaseerde ‘ziel’ die het beneden schijnbaar voor het zeggen heeft, laat al in het aardse leven stukjes ‘geestelijke informatie’ ontsnappen. Je uiteindelijke dood is het geheel van informatie dat je aangeboden wordt. Pas als je dat ginder allemaal door hebt, krijg je een soort geestelijk orgasme dat je in staat stelt te beseffen dat je aan de andere zijde niet alleen bent en dat er ook met andere geesten kan worden gecommuniceerd…net zoals je tijdens je aardse leven soms anderen nodig hebt om volledig te zijn.

Net zoals een kind dat geboren wordt ineens ‘omgeven’ is met wezens waarmee het een andere soort intensiteit heeft qua contact. Niet meer de vreemde geluiden van vroeger. Hiervan zouden mensen die in de klassieke reïncarnatie geloven zeggen dat dat nu net de overgang van het ene leven naar het andere is, al geloven ze ook dat de ziel pas in het lichaam komt van bij de geboorte als de navelstreng verbreekt. (zondag 24april2011pasen).

         Net zoals je dat allemaal op sommige heldere momenten van je leven ook beseffen kan en dat besef dan tijdelijk verdwijnt omdat de gebeurtenissen bijna nooit stilstaan.

Er zijn zelfs momenten waar je je als geest, net als op aarde op je eigen terugtrekken kan…dat zijn dan de momenten, waarop je eigenlijk zoals tijdens je aardse leven, nog het meest verbonden met alles en iedereen bent.

Net zoals op aarde is het leven na de dood niet allemaal rozengeur en maneschijn, het proces van bewustzijnsverhoging dat al begon bij de aardse reis van voor het atoom naar de cel, het organisme, het dier en de mens en z'n samenlevingen…dat proces gaat gewoon verder na de dood.

Het hangt van je aardse verdiensten af in hoeverre je gewapend bent om het proces van bewustzijnsverruiming na je dood, verder te kunnen zetten. Ook je rol in de hiërarchie van het hiernamaals bepaal je al tijdens je leven.

Jullie ‘nog levenden’ zouden verbaast staan van wie wat hier in deze wereld na jullie wereld vertegenwoordigt. Indien men het mij toestaat om mee te delen, later meer daarover, maar ik heb het gevoel van niet. Om dat allemaal te kunnen uitleggen moet ik terug naar de puzzel van m’n zelfkennis die ik tijdens m’n leven aanlegde.

ER WAS EEN REDEN WAAROM IK HAD GELEEFD EN NOG LEEFDE

Ik 'keek' naar de plaatsen op de wereld die ik had verlaten en 'zag' de groei en oogsten op de velden naast de wegen waarlangs ik had geleefd of gereisd.              Ik zag de auto’s op de wegen en de rook uit fabrieken en huizen. Ik zag de dieren, maar de mensen zag ik niet. Misschien was ik in de mensen en kon ik ze daarom niet zien.

Heel vreemd in ‘t begin. Mijn kennissen leefden alleen nog in m’n herinneringen…ik kon ze alleen maar in m’n herinneringen zien, wat eigenlijk toch meer een hulp in m’n invoelingsvermogen, dan een minpunt was. Het versterkte het gevoel van afzondering dat ik leek nodig te hebben om me beter te concentreren op het observeren van de redenen waarom ik had geleefd.

De hoofdreden van m’n bestaan was het doorgeven van de tekst die ik vlak voor m’n dood geschreven had. Ik had namelijk vlak voor m’n dood een inleiding tot het schrijven van een ultieme roman die ik echt voltooien wou, geschreven. Ik had de inleiding ‘mijn inspiratiemappen’ genoemd.

Al zagen de heen gegane ‘de nog levenden’ niet meer bezig, ze wisten wat er in die andere wereld gaande was. Zoals de levenden soms bezig waren met de vraag naar het leven na hun dood, zo waren wij, de ‘heen gegane’ nog altijd bezig met de vraag naar wat er na ons nieuw leven na de dood, ons nog als ‘daarna maals’ te wachten stond. Ook de energievorm van de 'heengegane' was niet voor 'eeuwig' en ook hun energie moest ooit nog eens naar een andere overgaan. Kwalitatief hadden we ons eigenlijk ‘verbeterd’, daar we tussen ons, ‘heen gegane’ voornamelijk communiceerden met mensen die tijdens hun aardse leven met dezelfde dingen bezig geweest waren.

Het was frappant hoe ieder dat op zijn manier had willen doen.

Diegenen die bijvoorbeeld als boeren bezorgd om land -en tuinbouw waren geweest kregen energie van hen die er op aarde graag mee bezig waren en omgekeerd.

De communicatie tussen hen, kwam erop neer dat het systeem als een soort verbonden vaten werkte.  De hebzucht van een kleine minderheid op aarde belette vaak dat de energietoevoer in beide richtingen doorstroomde.

Dan gingen de ‘afgevaardigde’ van de boeren in het hiernamaals bij wijze van spreken ‘aankloppen’ bij de rechtvaardigen die destijds de wereld willen verbeteren hadden.

Dan vertelden die rechtvaardigen dan weer over hun problemen, en die uitwisseling alleen al was voldoende om beneden en boven toch weer wat energie te genereren om toch weer een aantal hoopgevende gebeurtenissen te ontwikkelen.          Evenredig groot was dan de pijn van die gezaghebbers of hun collaborateurs die die blokkades destijds hadden veroorzaakt.

Bij deze zijn dus de huidig levende creaturen op aarde verwittigd. Doe er iets aan of anderen zullen er iets aan doen…en in de hiernamaalswereld is het pijnlijke deel van het bestaan van de gewone doorsnee sterveling veel vlugger geheeld.                   Alleen zij die overwegend goede bedoelingen hebben gehad, worden niet lang met persoonlijk nog te verwerken pijn geconfronteerd. Zij ook die op aarde zo aan hun eigen zelfkennis en eventuele heling hebben gewerkt en daardoor zoveel goede golven produceerden dat de heling van anderen mogelijk werd…kunnen nog aanvoelen hoe het met de mensen en dingen beneden gaat…zonder rechtstreeks kunnen in te grijpen...en zonder er pijn van te hebben. Ze kunnen alleen een soort inspiratie en raad aandragen die door de eigenlijke ‘antennes’, die ook de op aarde levende mensen zijn, zou moeten kunnen worden begrepen.                                      Vele negatieve emoties verhinderen dat proces echter. Zowel heen gegane als de klassiek levenden hebben één groot werktuig dat individuen van beide groepen meer of minder goed kunnen gebruiken : de vrijheid van handelen.                                    Deze vrijheid van handelen is een totaalproduct van al de situaties waarin ze werd gebruikt en kan om bijna onbeschrijfelijke, bijna onnavolgbare redenen soms voor bepaalde bijna niet te vatten redenen tijdelijk 'geblokkeerd' worden voor beide groepen of hun individuele 'bestanddelen'. 

het is dan ook soms beter niet te handelen, van uit een positief onverschillig evenwicht

Het hiernamaals waarin wij functioneren, kan ons alleen maar doen ‘filosoferen’ over nog een ander ‘daarna maals’, omdat er van tijd tot tijd onder de ‘heen gegane’ die wij kennen ook geesten zijn die er ineens ‘niet meer zijn’; alhoewel we hun aanwezigheid nog op andere manieren kunnen aanvoelen.

Net zoals op aarde zitten we eigenlijk voortdurend in een tussenstadium, dat je net zoals tijdens je aardse leven kan onderverdelen in een aantal stadiums van immer voortdurende ontwikkeling.

Weer blijkt mij dus glashelder wat ik al tijdens mijn aards leven heb ervaren.           Alles is één en verbonden, maar er zijn voortdurend tussenschakels, zoals er maar één kleur van licht is, maar zeven hoofdkleuren en een groot gamma vermengingen. Net zoals vanuit de stilte zeven klanken ontstaan, waarmee je de mooiste muziek en woorden componeren kan.

Net zoals de gedachte, het gevoel en de inspiratie op zijn minst zeven schakeringen van literaire expressie kunnen laten ontstaan.

Van kreten tot praktisch gebruik van woorden, proza, poëzie, essays, filosofie of een leeg blad toe.

Net zoals je iemands huid op verschillende manieren aanraken kan, van ruw tot heel diep masserend of heel traag en zacht. Vreemd dat we dat lichamelijke eigenlijk uitzonderlijk misten… waren we er nog mee verbonden ?                                 Konden we deze drang in het genetisch bewustzijn van levenden opwekken ?        Wilde de niet meer klassiek levende individuen langs de geslachtscellen terug in de onafgewerkte verhalen van de levenden komen ? Was dat mogelijk ?(24/4/2011)

Hoelang zou zo’n toestand voor elk van ons afzonderlijk blijven duren ?          Bestond tijd misschien alleen voor hen die zich niet goed in hun vel voelden...nog veel blijven zoeken voor de boeg hadden ?

Bleef het zoeken van het waarom van alles ook niet voortduren ?

Het uitzien naar de volgende fase in onze ontwikkeling was dus een nieuw soort raadsel voor ons. Ik persoonlijk geloofde niet als een aantal anderen dat we weer gingen verdichten en na het ‘verdwijnen’ uit het hiernamaals weer in een soort aardse lichamelijke werkelijkheid zouden terechtkomen. Ik hield het meer op gissen naar de richtingen die onze geestelijke groei nog kon uitgaan en naar de manier waarop we onze genetische stamboom van alle rassen daar beneden zo goed mogelijk konden duidelijk maken dat ze hun eigen moesten leren behelpen en ontwikkelen om het hierboven makkelijker te hebben...en ook om het ons makkelijker te maken.

Ik had niet veel heimwee naar het beneden, naar het lichamelijke zielenleven, dat het embryo van de geest was, en ook weinig verlangen naar dat waar m’n hiernamaalsvrienden over filosofeerden, het verlangen om terug in verdichte vorm onder aardse omstandigheden te leven. Misschien zou ik het gewoon niet of voorlopig niet weten of zij ooit naar het 'daarna maals' overgingen of weer, zoals ze hoopten 'reïncarneren' zouden. Dat ze dat reïncarneren maar aan de genetica beneden overlaten.

Het was net of ik al genoeg voldoening had aan het feit de positieve aardse ontwikkelingen nog kunnen mee te beleven. Ik liet hen alleen al door m’n aanwezigheid merken (want zo communiceren we daar) , dat ik hun verlangen naar een soort lichamelijke 'wederkeren' een romantische beschouwing vond.

Je kon toch niet terug in de tijd reizen in de zuivere materie, in de antimaterie wel, want we hadden toch nog altijd onze ‘herinneringen’, waardoor we konden ‘terug  golven’ in de tijd…en we zaten toch nog voor een stuk in de lucht en het licht en de mineralen tussen de levenden. Althans ik dacht dat die ervaring voor elk van m’n hiernamaalsgenoten met dezelfde energieën zo was.                                               Op aarde kon je in ruimte terugkeren, maar niet in tijd; dat konden alleen de ziel en later de geest via hun herinneringen…een ziel die voor een stuk lichamelijk was…want anders zouden de levenden geen herinneringen kunnen hebben. Aangezien wij, geesten deel uitmaakten van het licht en de lucht en de golven, misschien zelfs van de voedselketen, hadden we op die manier een invloed op het zielenleven van de biologisch levenden. Sommige van m'n geestvrienden dachten zelfs aan terugkomen door via het genetisch materiaal weer voor een stuk een aards leven te beginnen. Romantische dromers ! Volgens mij overlapten de ziel -en geesteswereld mekaar gewoon.

Er moest dus zowel tussen de levende als de hiernamaals-en daarna- maals wereld voortdurend een soort verbinding zijn; net zoals verleden en heden en toekomst al eeuwig resulteren in de dialectiek van these-antithese en synthese.                        Stelling, tegenstelling, samenstelling

Had een deel van m'n 'hiernamaalsgenoten' hun leven als te louter verstandelijk ingestelde filosofen doorgebracht en wisten ze eigenlijk veel over het niet intellectueel ingestelde volk daar beneden? Hadden ze misschien daarom het gevoel en de nood om opnieuw aan een biologisch leven te beginnen.                                Als boer of bandwerker...of als 'bedrogen' man of vrouw indien ze bijvoorbeeld andere beweegredenen zouden hebben om terug te gaan.                                         Ik probeerde hen ervan te overtuigen dat het hen niet zou lukken en vroeg om inspiratie aan de schrijver daar beneden op wie ik m'n hoop had gesteld. Inspiratie bleek immers iets dat in beide richtingen werkte.

“Hebben jullie je eigenlijk al afgevraagd wat jullie hier eigenlijk dan nog doen ?”, was mijn tegengolf. Waarom zitten jullie eigenlijk nog niet in het ‘daarna-maals ?        We zijn tenslotte toch 2003 'zielentijd' en ik ben al geest sinds 1979 ” Tijdens het ‘golven’ van die gedachte begreep ik ineens wat Albert Einstein bij leven ook al van zijn eigen theorieën niet begreep, toen hij ze voor het eerst als ziel aan papier toevertrouwde.

In 't aardse leven moest ik er altijd voor zorgen dat ik m’n teksten niet kwijtraakte, hier kwamen ze zoals iets dat je gewoon op ‘t internet opvraagt in m’n geest boven golven.

Niet iedereen kon van dergelijke ‘hierna maals’ natuurwetten gebruik maken.

In de hiernamaals ‘aanwezigheden’ met minder bewustzijnsgolven waren er afgestorvenen die in vergelijking met het onze een eerder onderbewust bestaan leidden met weinig interactie tussen het aardse en hiernamaals bestaan.                  Ze hadden geen afstand van hun aardse beslommeringen kunnen nemen en hadden in hun aardse bestaan ook geen duidelijk zicht ontwikkeld op de hun dominerende emoties en structuren die hen bleven gevangen houden.                                           Dat konden evengoed eenvoudige ongeletterden als intellectuele mensen zijn; mensen met een gewoon beroep konden evengoed in de bovenste golven van bewustzijn zitten, terwijl evengoed terzelfdertijd een deel van de mensen met hoge aardse status en macht de minst energierijke golvenreeksen bevolkten.

Ik wist dat het gewoon allemaal te maken had met de intensiteit aan goede wil waarmee je willen leven had. Een ander voorbeeld misschien.                                Een aantal zelfmoordenaars die een teveel aan goede wil en goedheid getoond hadden en daarin door het machtsstreven van anderen op aarde, verstrikt waren geraakt…kon je wel op kwalitatief redelijk intensieve golven vinden.                        Ook zij die uit overgevoeligheid in een plotse vlaag zelfdestructief eindigden, alhoewel ze veel positieve ingesteldheid bij leven hadden betoond.

Het merendeel echter, stond nog een lang helingsproces te wachten om uit hun te ego-gerichte klaagcultuur te raken. Ze zagen hun onvolkomenheden wel en heelden daardoor geleidelijk, maar een echte uitweg naar meer bewustzijn kon alleen beginnen als ze zelf bij hogere bewustzijnsgolven te rade gingen. Meestal kwamen de meesten zo ver niet.

Bij de zelfmoordenaars werden in het hiernamaals ook diegenen gerekend die zich langzaam zieker en zieker hadden gemaakt door het niet afstand nemen van de ‘energieaftappers’ uit hun omgeving of het niet afrekenen met de negatieve emoties in henzelf.

Energie ‘aftappen’ is een hiernamaals term voor de 'nog-niet-heen gegane' die het op voortdurende basis via de kracht van emotioneel sterken ‘voortsukkelen’ omschrijft. Wij proberen van hieruit soms wel het 'teveel' aan energie bij de enen intuïtief naar diegenen met een 'tekort' te leiden, maar als de 'nood hebbende' niet zelf vanuit eigen kracht begint te denken, voelen en handelen... blijkt dat vaak een nutteloos ingrijpen van ons te zijn. Tegen de tijd dat we echt door hebben dat nog verder intiutie sturen geen zin heeft omdat het niet op de levenslijn van de betrokkenen op aarde ligt... neemt die hun leven dan toch onverwacht en ook onverklaarbaar voor ons, een nieuwe wending. Maar gewoon in het dagelijkse leven is het al voldoende dat iemand letterlijk het licht en de lucht opzoekt en gaat wandelen om zijn of haar bedroefde ziel met 'ons' in onze nieuwe vorm te verblijden...we hebben zelf een connectie naar planten en bomen toe...dus rieken maar.
Emotioneel sterken zoeken in mindere perioden de aanwezigheid van andere ‘sterken’, willen ze in hun sterkte kunnen blijven. Het is natuurlijk gemakkelijker voor de sterken als de zwakkeren zelf naar andere 'sterkeren ?' ‘wegvluchten’.  Meestal ligt de opgave van de 'sterkere' wel in het assisteren van mensen met een geblokkeerde groei. Ook wij verstaan het waarom en waarom niet daarvan ook niet altijd.

Energie uitwisselen is dus een voor beide partijen biologisch en spiritueel een gezond proces.

Energie uitwisselen begint met een zo breed mogelijke kennis willen op te doen, begint met door ervaringen durven te gaan en je eigen mogelijkheden en beperkingen in te zien...aan beide kanten van het bestaan.                                 Letterlijk op aarde en in de lucht.

Energie uitwisselen neemt vorm aan door het uiten van woorden, door evoluerende gedachten, door durven te handelen, door hoop en geloof in het mooie en het goede... door creatie.

In het hiernamaals hebben de meest bekwame energie uitwisselaars het voordeel dat ze zelf niet meer naar de energie van de aftappers moeten afdalen.                    Ze kunnen alleen nog raad geven, geen hulp meer.

Het werd me duidelijk dat de drie bestaansdimensies ‘hier’, ‘hiernamaals’ en ‘daarna-maals’ allemaal tegelijk bestonden in dezelfde ruimten als verleden, heden en toekomst…maar in een andere dimensie. Want :

Wie was er eigenlijk genetisch aan mij voorafgegaan en nagekomen ?           Iedereen biologisch levend of 'spiritueel'.                                                                   Als je ver genoeg teruggaat zijn we allemaal familie.

De heengegane zwierven misschien uitsluitend rond in de antimaterie van de golven, het lucht en het licht of de mineralen van onze aarde. Dus via de elementen en het bloed kwamen ze tot in de lijven en genen van die anderen, de levenden…naar daar waar ze misschien via de dirigerende krachten van het ‘daarna maals’ gestuurd werden. Misschien waren wij 'hiernamaalsers' gewoon een tussenschakel met het 'daarna-maals' .

Je hebt ergens nog iets goed te maken…of aan iemand te leren…voilà…naar daar, in die ziel mag je op een niet ingrijpende manier die ervaringen meemaken, je kan alleen energie geven onder de vorm van raad…als de overdenking of de wens of de handeling van de levende zelf komt.

De levende zelf heeft het volle beslissingsrecht over zijn handelingen.

De intiiutie die hij of zij uit een hogere dimensie binnenkrijgt moet altijd van de dimensie ‘beneden' (de klassieke ‘levenden’) vertrekken.                                           Je moet 'kracht' durven vragen, en als je ze krijgt was het 'energetisch tijdstip' hiervoor juist. Klinkt moeilijk, maar een aantal mensen weten dit zonder deze uitleg ook al wel.

DE DRIE DIMMENSIES WAREN ALLEN BINNEN DEZELFDE TIJD EN RUIMTE AANWEZIG

Hoe meer angst en onwetendheid er onder de levenden was, hoe meer ze vatbaar waren voor de negatieve invloed van andere levenden… . Het was alleen mogelijk van ‘raad’ te geven telkens een oprecht iemand er nood aan had. Zo iemand moest dan wel al zo ‘wijs’ geworden zijn dat hij of zij de taal van de reeds ‘geest’ geworden mensen al voldoende verstond. In het oude religieuze jargon noemde men die raad ‘engelbewaarders’. Iedereen deed ervaringen op en leefde in de richting van z’n dood, zonder te weten dat het goede gedeelte van het ‘na-de-dood’ hier ook op aarde op geestelijke manier aanwezig was.

De kwade bedoelingen van afgestorvenen konden gewoon niet aanwezig zijn maar waren alleen genetisch gebonden aanwezig in de van generatie op generatie doorgegeven negatieve emoties. Hetzelfde geldt en gold ook voor de positieve emoties...met dit verschil dat de positieve bedoelingen van afgestorven, wel, buiten het genetisch gebondene om aanwezig konden zijn.

De kwade bedoelingen gingen dan ook niet mee naar de overkant.                          Ze bleven beneden destructief werken. Hoe meer mensen ‘beneden’ meer ‘menselijk’ dan ‘dierlijk’ reageerden…hoe meer de geestelijke krachten in hen hun werk konden doen. De zin van het leven was eigenlijk dat iedereen hier beneden ‘sterk’ moest worden om na zijn aardse dood nog als ‘goede raadgever’ kunnen te functioneren.  In een bepaalde zin lag alles dan eigenlijk ook voor iedereen min of meer vast, daar het altijd uit het vorige voortvloeide. Dat is de verklaring van het waarom dat sommige mensen beter dan anderen hun 'levenslijn' aanvoelen kunnen.

Teneinde de biologisch-levenden nog van nut te kunnen zijn, moest je de waarheid over het leven en je eigen leven ontdekt hebben; zo niet keerde je alleen terug naar het zuivere bewustzijn van de elementen op zich…of bleef je in het negatieve deel van het genetisch bewustzijn gevangen…of moest je doorheen een soort emotionele helende kuur in het hiernamaals…een kuur die de’ hierna maalsers‘ met meer wijsheid en geest niet meer belastte.

De ideale kombinatie was een levende die zijn ‘geest’ of ‘geesten’ volledig begreep. Zo iemand was een omni -talent aan inzicht die een breed gamma aan intiutie kon interpreteren en verstrekken aan mensen en organisaties. Eigenlijk wachten we dus allen onze dood af om in het hiernamaals en hier nog een beter begeleider te worden dan we het hier al waren.

Al het positieve en het inzicht in het negatieve, dat we tijdens onze aardse levens niet aan anderen konden overbrengen wordt in het hiernamaals voor iedereen duidelijk en is een onderdeel van het nooit eindigende helingsproces dat tot eeuwig bewustzijn leidt.

DE UITEINDELIJKE BEDOELING VAN DIT LEVEN was, is en zal worden VAN ZICH VOOR TE BEREIDEN OP WAT ER NA DE DOOD KOMT, EN DIT DOOR IN DIT LEVEN TE WERKEN AAN KENNIS EN ZELFKENNIS…en DAARDOOR OP ALLERLEI MANIEREN BIJ TE DRAGEN AAN EEN KWALITATIEVE VERBETERING VAN DE LEVENSVOORWAARDEN OP AARDE.
Het leven kon niet alleen genetisch, maar ook via de oude natuurelementen doorgegeven worden onder de vorm van energie…indien het daartoe de kracht toe verworven had. Belangrijk bij dit alles was te beseffen dat je altijd nog opgenomen kon zijn in de dimensie die je verlaten had…niet alleen genetisch maar ook in de natuurelementen waarin je uiteengevallen was.

Zelfs verleden, heden en toekomst was één en voor sommigen in hoge mate op voorhand aanvoelbaar.

Ik kon dit vanuit m’n nieuwe aanvoelen doorgeven aan een schrijver, die net als ik intensief met deze dingen des levens bezig was. Ik kon zijn zoektocht helpen afronden….en bewees hem via zijn eigen geschrijf, dat alleen het goede, de bron van alles, ‘terugkeren’ kon….want ik wist dat hij nog altijd ‘bewijzen’ nodig had.       Hij wist via de wetenschap om, dat het niets niet kon bestaan, want dat wat ’niets’ dreigde te worden; kleiner of gelijk aan nul dus: ontplofte…iets zonder inhoud had geen zin…kon niet meer bestaan bij de overgang naar iets anders.

Hij wist dat de elektronen de onvernietigbare eeuwige bouwstenen van alles waren. Hij wist veel over de elementen en het elektronenspel van de proton-geladen atoomkernen of hun neutrontoestand van onverschillig evenwicht. In zijn verstandelijk bewustzijn reikte ik hem via via de symbolische of zakelijke informatie aan die hij nodig had voor de gelijkenissen met de gebeurtenissen in de mensenwereld rondom hem.

Hij was enorm benieuwd naar de dingen die ik hem op allerlei manieren duidelijk maakte, zonder dat hij zich daar altijd bewust van was (24/4/2011)

Hij vermoedde zelfs welke figuren ik hem in zijn leven deed tegenkomen om die en die ervaringen op te doen of dat of dat boek voor hem te kopen…en zo verder.     Ook ik zocht eens naar het antwoord op de vraag waar ik hetgeen ik zelf niet wist vandaan haalde…vanuit mijn’ daarna maals’ .

Zijn bewustzijn bloeide nog meer open toen hij besefte dat bij elke ontbinding in om het even welke evolutiefase (fysica, chemie, atoom, cel…)het bewustzijn  van die elementen zich via hun elektronen naar de nog niet -ontbonden, nog niet afgestorven elementen en hun combinaties verplaatst…OPDAT DE WIJSHEID VAN DIE KOMBINATIES EN DE AFZONDERLIJKE ELEMENTEN NIET VERLOREN ZOU GAAN…KAN GAAN. Alleen de manier waarop dit op persoonlijke en collectieve vlakken zich beetje bij beetje of ineens realiseert , was niet altijd na te gaan.

FYSICA EN CHEMIE WERDEN BIOLOGIE OMDAT DE GRONDWET VAN HET BESTAAN DE EVOLUTIE NAAR MEER EN MEER BEWUSTZIJN IS. De eerste cellen ‘stierven’(ontbonden) zonder zich kunnen voort te planten.

Het bewustzijn van die afgestorven cellen kwam als een soort andere energie op ‘bezoek’ bij de volgende cellen die nog geproduceerd werden via de ‘navelstreng’ die hen met de natuur verbond, toen ze nog geen zich onafhankelijk bewegende organismen gevormd hadden.

Het bezoek had een ‘raadgevende’ soort leidende functie dat leidde tot het DELINGSPROCES van de cel; waardoor organismen op termijn meer zelfstandig konden bestaan en hun bewustzijn zichzelf boven dat van de gewone elementen uittilde, verrijkte. DE OERLES DIE DE NATUUR ONS GAF WAS SIMPEL …om te kunnen overleven moest je DELEN

De stap van dier naar mens en van mens naar meer en meer mens; was ook de evolutie van beschouwelijk naar boven beschouwelijk.

Mensen gingen allerlei soorten relaties met mekaar aan.

Eerst in hun stam, dan in hun dorp, later in hun stad. Op een dorpskerkhof kan je zien dat het 'zijn'  veel combinaties uitprobeert om via het spel van aantrekking en afstoting, van tegengesteld en gelijkgezind tot een soort 'filtering' van het verleden door het heden te komen.

Armoede, oorlogen en natuurrampen hebben dit willen 'zijn' van het 'zijn' om verklaarbare en onverklaarbare redenen doorkruist...en hoeven dat niet blijven te doen. Daar moeten we ons bewust van worden.

In zijn schriften had de schrijver tal van aantekeningen over voorvallen en paralellen opgetekend. Er zaten wel tal van voorbeelden in die, wat hij met 'bijzondere energie' bedoelde, illustreerden, maar het zou zijn krachten te boven gaan indien hij dit soort zaken die hij de voorbije tien jaar genoteerd had, weer opdiepen moest.            Misschien kon hij er nu, dag na dag, verslag over uitbrengen; niet meer in de korte notitievorm waar hij alleen aan uit kon, maar in een meer verhalende vorm. Eén dag alleen al bestond uit duizenden details.

Elk verhaal dat hij schreef, zou, indien je er zou op in zoemen bijna oneindig veel micro-vertakkingen hebben, zodat het beschrijven van de banden met het oneindige macro-geheel onmogelijk worden zou. Een Ierse schrijver had de dag van gisteren, een honderd jaar geleden, zestien juni 1904 eens in één boek 'samengevat'. Honderd jaar later nam de schrijver die dag gisteren de hele dag door notities over wat zijn hogere dimensiewereld  hem ingaf. Hij ging iets met zijn werk doen.         'Wij', verplichten hem daar niet toe...en gaven hem langs gebeurtenissen en gedachten om, enkele 'verkeersborden' op zijn reis mee.

Hij had ondertussen een hecht geloof dat alles waar hij mee zat z'n eigen wel uitwijzen zou. Meer en meer spitste zijn zoektocht naar de zin van het leven zich toe op de relatie met de dood. Zou hij z'n visie niet eerder moeten vereenvoudigen dan ze gecompliceerder te maken ? Je had enerzijds de genetisch-biologische link en anderzijds de link met de natuurelementen waar we in uiteenvallen.                      Waar waren de doden naartoe...?

'Simpel toch', had hij gisteren na een reeks onnavolgbare notities besloten. Ze zijn niet méér meer dan de biologische vertakkingen waaruit ze zelf voortkwamen en waarvan er nog meer dan vijf miljard leven én ook licht en lucht en de vele soorten golven en mineralen waarin ze uiteenvielen. Misschien is er wel helemaal geen link meer met hun bewustzijn zoals zij dat hadden, en is het bewustzijn van de natuurelementen op zich vele malen sterker dan welk bewustzijn je ook in de klassieke vorm van leven aan wijsheid vergaren kan.

De 'stilte' was de taal van de 'engelen'. Het 'geluid' kwam van de levenden uit.

Eigenlijk was er niets dood, want de doden waren weer helemaal natuur geworden en de natuur leeft ook. Geen wonder dat de schrijver zich te midden van landschappen en stilte zo 'kort' bij alles voelde. De 'stemmen' in het hoofd van de schrijver, waren niet alleen zijn 'gedachten'...maar misschien ook hun stemmen onderling of één van hun stemmen die zomaar wat aan hem doorgaf. Waren zij eigenlijk niet de dirigenten van het aardse gebeuren, een soort 'bruggen' die voortdurend berekenden wat vanuit een bepaalde benarde of amusante situatie beneden, gezien de omstandigheden, de 'voorlopig beste' uitweg of oplossing was ? Het waren zij, zijn 'stemmen' die hem het lijden en de vreugde lieten ervaren om te kunnen praten met mensen die ergens op een bepaald deel of op het geheel van hun leven 'in nood', 'lijdend' waren of aangename dingen te delen hadden.

Het waren die 'stemmen', die ontmoetingen voorbereiden en lieten gebeuren en weer afspringen. Ze leefden in een totaal andere wereld...die geesten. Voor hen was een 'binnenkoer' met vier muren geen gewone koer...maar een woning zonder dak.       Bij alles wat ze deden, dachten ze in symboliek. Eén lijdende mens, vertegenwoordigde voor hen de lijdende mensheid.

Eén gelukkige mens, de totale vreugde.

Voortdurend bouwde de andere wereld ook 'spanningen' tussen mensen op.

Die spanningen moesten dan tot ontladingen leiden die hun lijden op termijn 'overbodig' maakten. Wat de ene generatie niet overwint moet de andere doen opklaren.

Dat was dan wel wat anders dan de medische wereld die het lijden wel voor een stuk wegnemen kon, maar toch de lijven van voornamelijk de ouden van dagen zo commercialiseerde dat het lijden tot aan de dood geld opbracht. Hoewel het psychische lijden met het fysieke lijden verbonden is, kan een psychische (soms fysische) ontlading van spanningen tussen mensen blijvend heil voor alle betrokken partijen meebrengen.

De dingen zijn dan eindelijk eens gezegd zoals ze gevoeld worden. Diegene die de andere 'gebruikte' of 'benadeelde' blijft achter met de confrontatie met de 'waarheid', de andere zou er versterkt moeten uitkomen indien hij zich niet aan de door 'de op zijn plaats gezette' gelanceerde 'schuldgevoelens' vangen laat. Er hoeven daarom nog geen woorden te worden uitgesproken of mimiek te worden geanalyseerd...het hele proces 'hangt' in de lucht...alhoewel het de daden en woorden zijn die het laten ontploffen.

'Die stemmen toch, die stemmen toch', dacht de schrijver. Negatieve stemmen van zij die er niet meer waren, waren alleen een gevolg van daden uit het verleden. Alleen het positieve van zij die waren heengegaan kon nog doorkomen. Hadden de ‘hierna -maalers’  zelf alleen nog last van het negatieve van de gestorvenen...niet echt last als ze hier maar wijs genoeg geworden waren misschien ?

Om niet gek te worden besloot hij alle gebeuren maar als één eenheid te zien.

Die andere wereld moest gewoon ook van materie zijn...maar een materie van een andere soort. Misschien waren 'vuur' of andere voor ons ongekende intensiteiten van licht daar voor hen wel even gewoon als water en lucht hier voor ons. Zou er geen tussenruimte zijn waar beide werelden mekaar konden raken ?                                 Een soort spiegelruimte als de stof waar dromen zijn van gemaakt ? Het was ofwel dat of het helemaal terug uiteenvallen in de elementen : 'het terug naar het begin van de wereld worden gestuurd'...'Nee, beide,' dacht de schrijver dan zoals steeds z'n gedachten weer aanvullend.

Het heelal was één lichaam...kon hij daar niet uit besluiten dat alles binnen hemzelf te vinden was...en dat hij meer aandacht moest hebben voor wat zich innerlijk in hem als observatie bewoog ? Wat had het allemaal voor zin hier beneden ?                    Echt leren beleven wat 'mens zijn' is...en tegelijk door het evenwicht dat je zo bereikt, dichter bij die wereld aan de overzijde komen ?

Ze wilden ons veel leren...wij wilden ons veel leren : zelfstandigheid bijvoorbeeld.        Of hoe we ons door ons voorgevoel kunnen laten leiden. Het ontdekken van opgaven die typisch voor ons zijn weggelegd. Het weten dat hoe meer je een antwoord echt vraagt, dat dat er ook komt...via ervaringen en dromen allerhande, via anderen of je eigen diepten en hoogten. De vraag moet alleen goed gesteld zijn en het verlangen eerlijk en van negatieve emoties ontdaan. 'Tussen de twee werelden kan er geen wisselwerking zijn als je teveel aan zware emoties vastzit', dacht de schrijver. Helpen zij door ons en wij hen door onszelf ? Tweerichtingsverkeer. Korte ontmoetingen in een soort midden; maar waarvan de invloeden op lange termijn doorwerken.

Leren van ons niet door illusies te laten leiden...begint dat niet als je eerst al in enkele klassieke vallen gelopen bent ? Waren die krachten van de overkant niet een soort geestelijke ouders voor ons ? Leerden ze ons via de hindernissen die we op onze levensweg namen ? Of speelden wij hier beneden niet juist het spel, het theater dat zij nodig hebben om te leren wat zij bij hun aardse leven op 't eind nog niet hadden begrepen ? Stukken van onze verledens aan de andere helft van 't bestaan, en wij, beiden doorgroeiend naar andere inzichten dan de verworvene, beide gevend en nemend, lerend en onderwijzend.

Met ons verstand kunnen we veel begrijpen...zoals ...'wat is lucht, wat is licht' enz.. .

Maar wat draagt die lucht en dat licht in z'n antimaterie aan geestelijke power...dat is wel effe iets anders. De schrijver probeerde het allemaal niet meer voor z'n eigen uit te leggen en was al blij als hij het gewoon beleven kon. Met zo'n dingen kon je trouwens niet of moeilijk naar buiten komen...zonder voor 'gek' te worden aanzien. Ieder woord had zijn eigen diepe betekenis, het was niet juist dat woord, maar de hele symbolische lading die het dekte. Nervositeit was niet alleen het medisch fenomeen, maar was ook een 'organisatie' zonder leiding.

Het altijd zoeken naar innerlijk evenwicht had ook redenen waarvan de oorzaken vaak bij anderen verborgen lagen. Je werd toch altijd geduwd naar waar je moest zijn...de kleinste reden was goed om je op een pad met grotere gevolgen te sturen...en dat begreep je vaak niet, of alleen maar achteraf.           

De schrijver ging slapen. Hij droomde dat hij een cabaretavond gaf.

Hij werd wakker en wist maar niet wat hij juist gedroomd had.                                    In de loop van de dag probeerde hij wat voorbeelden voor zijn theorieën te vinden. Hij zocht in zijn archieven en vond een heel oud gedicht van hem, geschreven lang vóór hij met dat leven na de dood zo intensief bezig was.                                          En hij schreef er nog één en nog een tekst…

na de dood

De stilte,

is allen die niet meer bestaan

is opkomen en overgaan,

is terug naar onze essentie

in stille beelden blijven ze voor de levenden achter

wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt

wat blijft, onze menselijke waarde;

licht, schijnend in licht,

met de lucht ingeademd door de nog ademende

Licht,

is ook die die er niet meer zijn

Lucht,

doet niemand pijn

Tijdens de zwaarte van het leven reeds even

stilte, lucht en licht zijn,

ze zijn wie de heengegane waren.

ode aan een punt

vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven,

in het punt van waarheid, echtheid

waarrond alles cirkelt, dacht ik zo

...behoed het willen weten van verscheuren

...behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven

...kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant

Troebel witte stilte, vertel me van het luisteren

Sterre verre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling

kijk uit naar een brug naar ergens

vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen

leef, mens leef, weef mens weef

te midden het stille, eenvoudige en goede

dankbaar voor al het goede en mooie,

zelf te zien, zelf te zoeken;

dwars  doorheen  kortzichtige  onwetendheid

o combination, piece for the mystery of life

Het probleem

"'Het probleem met alles tussen leven en dood is dat we niet weten of de info die we over een bepaalde persoon of peronen binnenkrijgen, na analyse ofwel naar een hogere hierarchie gaat ofwel door de bewuste personen zelf als energie gebruikt wordt om uit bepaalde moeilijke situatie te geraken...ofwel gaat naar personen die eens hebben geleefd en ook al met deze moeilijkheden hadden te maken...waarschijnlijk naar een combinatie van de drie mogelijkheden...op basis van het gegeven dat het goede dat mensen ooit deden, de energie daarvan, nog kan worden aangewend door diegenen die op een bepaalde manier de verlengstukken van vorige verhaallijnen waren...op voorwaarde dat ze zichzelf niet overwegend door negatieve emoties laten overweldigen hebben en ze er niet los van raakten, bij wijze van spreken."'.

http://www.facebook.com/profile.php?id=100002268473990&am...

join joy overcome burden

filoview pictures

octo filoview productions

nieuwe gastlink, zie gastauteurs :  http://thehiddenlighthouse.blogspot.com/2008_03_23_archiv...

binnen of buiten

binnen en buiten

altijd innen

innerlijk

geen afscheiding

altijd geven

immer nemen

innemelijk

klanken kleuren

golven

door het al

van 99% ruimte

zegt de fysica

ook in jou

zin in zindialoog

bienvenue

http://www.youtube.com/watch?v=rAejrPirGxI&NR=1 

de natuur en de mens, beiden soms even meedogenloos, opgebouwd uit 92 elementen

de geestdrift waarmee Brian Cox alle domeinen van de zoektocht naar de aard van materie toelicht, is aanstekelijk...zelfs voor diegenen die het leven maar niks vinden hopelijk....

zijn jongste reeks op de BBC over vergaan en bestaan als onvermijdelijk verbonden, is een echte aanrader

er is heel veel symboliek in de wetenschap te ontdekken immers...

co

andere gast, voor liefhebbers van native wisdom :

http://www.youtube.com/watch?v=g7cylfQtkDg&feature=pl...

http://www.youtube.com/watch?v=EuN-kUPsjww&feature=pl...

bron youtube met dank aan Tzjef en muzikanten e.a.

geen zin in muziek ? :

http://noemgodgewoonhetleven.skynetblogs.be

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archive/2009/10/20...

vandaag op http://noemgodgewoonhetleven.skynetblogs.be  de geschiedenis van de filosofie 1&2 theatermonoloog uit 2004  c.o.

http://filosofischverzet.skynetblogs.be/archive/2011/02/2...

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archives/category/... 

jean als pub

Dag van Jeandog ,laatste dag

Jongste vond hem, Jeandog 14jaar en half, buiten op het bevroren gras, waarschijnlijk weer een 2de ‘attakske’ gekregen. We droegen hem binnen en legden hem voor de kachel.  Kwispelen was er niet meer bij.  Iets heel gelaten hing over hem, een soort rust, alsof hij er zich bij neerlegde van niet meer vrolijk of ongeduldig, hond te moeten zijn. Zijn ogen keken naar alle hoeken van de kamer, nog met blijde verwachting dat hem weldra een groot misterie zou worden onthuld.  Wat verwachtte hij, een bevordering, een hondenhemel met eindelijk een teefje in plaats van die  te kleine Jef Russel gewoon als kameraad.  Het is het enige wat hij diende te missen, behalve vrij rondtrekken, in deze voor hem door de auto’s gedomineerde wereld.  Alhoewel, eens had hij een geweldige verhouding met Porto, een mooie wild en bont kleurrijk uitziende hond die hem als hondenmoeder adopteerde toen hij klein was.  Later werd zij zijn grote en naar we weten enige liefde.  Want wat doet een hond tijdens een paar ontsnappingen in de tuin waar hij een vrije loop had ?  Zal van  het seizoen afhangen zeker. Maar de Jean, die kon tegen geweldige snelheden bijna over de Hagelandse heuvels zweven en over al aan rieken en als een landmeter op elke hoek van elk perceel met een andere soort appelen of peren blij lachend zijn poot tegen de eerste boom heffen.

Zijn ogen werden soms wat wazig soms, maar toch herpakte hij zich nog toen dat hij een lekker brokje kreeg.  Altijd graag gegeten Jean.  Middelste en jongste en ik stonden om beurten wat met hem te babbelen, hij hoorde en verstond alles op zijn manier en het borstelen heeft hij altijd al heerlijk gevonden. Soms wilde hij zich nog oprichten, maar dan sloeg hij met zijn hoofd weer op het kussen dat we daarvoor juist daar hadden gelegd. 

Jef Rusell zat op het kussen en likte beurtelings de  zieltogende Jean’s  forse hondenhoofd en mijn hand. We namen afscheid, ieder met zijn eigen woorden.  Het was avond inmiddels en ik moest weg op nachtwacht naar een hoogbejaarde vrouw wiens pijnlijke benen hij al eens op bezoek likte.  Vijftien jaar bijna, we zijn zijn je honderdste verjaardag vergeten vieren Jeandog. Je deelde onze vrolijkheid en zorgen en ook Porto die ook over de honderd werd en van wel graag een pub van je gehad had, maar te oud was, was gek op je.  En al liet Jef het niet altijd zo merken, aandoenlijk hoe hij je kop likt als ik je nu nog eens rechtzet.  Droom nu maar verder van die knappe met stamboom die hier voor jou eens aan het hek stond, jij echt ras van de straat, nooit was je ziek tot een paar maand terug ineens en je je toch weer herpakte en dra weer mee op wandel wou. Jean, je hebt nog een gedicht van me tegoed, want we gaan je niet vergeten en die foto van als je bijna vliegt elders op een blog moet ik nog eens zoeken.  Dank voor alles jongen. We zullen Jefke leren alleen zijn…en wie weet kom je niet al in de lente terug ergens in een huis met een bord voor de deur : ‘hondjes te koop’.  Zo niet gaat je geest zich wel ergens ophouden, je zal het vroeger weten dan wij...en wie weet heb je ook geweten dat je een dag moest sterven, of alleen vandaag ?

Bomma ziet het niet meer zitten, maar toch…

Ze is geen opgeefster.  In haar leefkamer met toch nog een klassieke trouwfoto van één van de kinderen en zelfs nog een trouwfoto van één van de kleinkinderen, zit ze te wachten op wie dan ook ‘haar zal komen halen’, zoals ze heel zelden tijdens haar laatste jaren heeft gezegd.  Zoals ze er gisteren na enkele mindere nachten bijzat in de namiddag, voortdurend in mekaar gezakt, slapend met een soort aankondiging van nakend einde op het anders zonder pijn zo blije gezichtje met relatief weinig rimpels…leek het of ze ging samen met Jeandog nog naar de hemel gaan….wie weet neemt ze de verkeerde afslag richting hondenhemel zal ik maar grappen, want simpel is bijstand aan niet mobiele ouderen en honden niet. Maar ze is een krak in het herstellen.

Ze had niet veel pijn gehad vannacht en dan droom je als je geluk hebt.  Tot je op de pot moet. Zij droomde van dat er weer een bloemenprocessie in het dorp was …en ze sprak tegen een aantal mensen, al hoorde ik in mijn halve slaap niet wat ze zei.  En Jeandog…ik zal eens gaan zien of hij het gehaald heeft…hopelijk eindigde zijn leven ook in een droom.

‘Moeder waarom leven we’ was een roman in een niet zo ver verleden.  Op zo een momenten blijven de vragen, maar komt meteen één van de zeer voornaamste antwoorden…via een foto op haar schouw : een foto van twee kinderen van twee en drie, een meisje en een jongen die mekaar spelend in de sofa in de haren zitten en het uitkrijsen van plezier nog voor de familie een filmcamera had.

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archives/    handig om ondermeer de eigen essays op te zoeken

http://topdocumentaryfilms.com/fractals-hunting-the-hidde...

Achter alles zit een prachtig systeem. De wetenschappen leren het aan.

De menswetenschappen zelf, in de diepte vooral door innercommunicatie te snappen.

en voor wie het niet via de wetenschap wil of kan aanvoelen of via de energiën in zijn eigen, via de praktijk van het eigen leven of tal van de eigen essais op deze blog,  vandaag een gastauteur uit de tijd dat er nog geen blogs waren  :

ZELF TE INTERPRETEREN en af en toe relativeren in de tijdsgeest , maar niet stuk te relativeren.

Zo kan je 'God' ook gewoon het leven noemen, maar er schuilt veel meer in 's mensenzielen dan men zou kunnen vermoeden.

een ietwat vergeten profeet :

Jezus van Sirach (niet de man van Nazareth die via de schrijvers van het nieuwe testament de faktor'vergeving' naast dat van de bestraffing van het vaak wrede oude testament introduceerde)

23 Een lankmoedig man zal een tijdlang verdragen, en ten laatste zal hem de vrolijkheid vergelden.

24

2.

Hij zal zijn woorden een tijdlang verbergen, maar de lippen van velen zullen zijn verstand verhalen.

3

Hang hem aan, en wijk niet van hem af, opdat gij moogt vermeerderd worden in uw laatste dagen

4

Neem gaarne aan al wat u zou mogen overkomen, en in de verandering van uw vernedering zijt lankmoedig.

5

4.

Want in het vuur wordt het goud beproefd, en aangename mensen in de oven der vernedering.

3

Ontroer een verstoord hart niet verder, en onthoud de gave des behoeftigen niet.

6

Want als iemand u vervloekt in bitterheid zijner ziel, zijn gebed zal hij horen, die hem gemaakt heeft,

28

5

En verberg uw wijsheid niet om aangenaam te zijn.

12

Als gij in uw mening zeker zijt, zo blijf vast daarbij, en uw woord zij enerlei.

18

6

Wees niet onwetende ook niet in enig ding, noch in het grote, noch in het kleine.

2

Verhef u niet in de raad uwer ziel, opdat uw ziel* niet gelijk een stier herwaarts en derwaarts gescheurd worde.(* bedoeld men  met 'ziel', toestand lager dan wat daar nog boven is)?

3

Gij zult uw bladeren opeten, en uw vruchten verderven, en uzelf laten als een dorre boom.

4

Een boze ziel zal verderven degene die haar bezit, en zal maken dat de vijanden over haar verblijd worden.

7

Zo gij een vriend wilt verkrijgen, zo krijg hem in de verzoeking en vertrouw uzelf hem niet te haastig.

8

Want daar is menig vriend in zijn gelegene tijd, en blijft u niet bij in de dag van uw verdrukking.

15

Daar is geen verwisseling tegen een getrouwe vriend, en daar is geen gewicht zijner schoonheid.

16

7

Een getrouw vriend is een medicijn des levens, en die de Here vrezen zullen hem vinden.

26

8

Hebt gij een vrouw naar uw hart, werp haar niet uit, en geef u zelf aan een gehate niet over.

4

Strijd niet met een klapachtig mens, en hoop geen hout op zijn vuur.

5

Scherts niet met een ongeschikte, opdat uw voorouders van hem niet onteerd worden.

18

Wandel niet met een stoute, opdat hij u niet bezware, want hij zal naar zijn wil doen, en gij zoudt door zijn dwaas heid mee vergaan.

22

Verklaar uw hart niet aan ieder mens, en laat u geen valse dank vergelden.

negen

10

Bij een getrouwde vrouw zit geheel en al niet.

22

10

Een klapachtig man is verschrikkelijk in zijn stad, en die te voortvarend is in zijn rede, zal gehaat worden.

3

11

Een koning, die niet onderwezen is, zal zijn volk verderven, maar een stad zal door verstand der machtigen bewoond worden.

29

Spreek niemand zalig voor zijn dood; ook aan zijn kinderen wordt een man gekend.

30

Leid niet een ieder in uw huis, want de lagen van de lasteraar zijn vele.

35

9

Betrouw uw vijand in der eeuwigheid niet.

10

13

Want gelijk het koper verroest, zo ook zijn boosheid.

18

Ieder dier heeft zijns gelijke lief, en ieder mens heeft zijn naaste lief.

19

Alle vlees vergadert zich naar zijn geslacht, en een man hangt zijns gelijke aan.****

30

Het hart des mensen verandert zijn aangezicht, het zij ten goede of ten kwade, en een hart in genoegen groenende maakt een vrolijk aangezicht.

31

14

Een groenend aangezicht is een teken van een hart dat wel gesteld is, en vinding der gelijkenissen in overlegging met moeite.

21

15

Zalig is de man die met wijsheid betracht hetgeen eerlijk is, en die met zijn verstand van heilige dingen spreekt.

17

16

Het leven en de dood zijn voor de mens, en hetgeen hem behagen zal, dat zal hem gegeven worden.

1

VERLANG niet naar een onnutte menigte van kinderen, en verheug u niet over goddeloze zonen; indien zij vermenigvuldigen verheug u over hen niet, zo de vreze des Heren bij hen niet is.

2

Vertrouw op hun leven niet, en acht hun menigte niet.

3

Want één rechtvaardige is beter dan duizend zulken.

4

En het is beter zonder kinderen te sterven, dan goddeloze kinderen te hebben.

21

En wie kan zijn wegen bedenken? zij zijn gelijk een storm wind, welke de mens niet zien kan; en het meerderdeel zijner werken is voor ons verborgen.

22

Wie zal de werken zijner gerechtigheid verkondigen, of wie zal ze verdragen? Want het verbond is verre, en onderzoeking aller dingen is in het einde.

23

Die klein geworden is overlegt deze dingen, maar een dwaas man, verdwaald zijnde, overlegt dwaze dingen.

24

17

Hoor mij, mijn kind en leer wetenschap, en let met uw hart op mijn woorden.

2

18

Hij heeft hun een getal van dagen, en een bestemde tijd gegeven, en heeft hun macht gegeven over de dingen die daarop zijn.

12

De barmhartigheid van de mens gaat over zijn naaste, maar de barmhartigheid. des Heren over alle vlees.

13

Hij bestraft, en onderwijst, en leert, en bekeert gelijk een herder zijn kudde.

15

Mijn kind, wanneer het u wèl gaat, zo geef geen oorzaak tot berisping, en bedroef niemand met boze woorden, als gij om iets gebeden wordt.

16

19

Zal niet de dauw de hitte doen ophouden? zo is een woord beter dan een gave.

1

EEN arbeider, die een dronkaard is, zal niet rijk worden, en die het weinige versmaadt, zal gaandeweg vervallen.

2

Wijn en vrouwen doen de verstandigen afvallen, en wie de hoeren aanhangt, die wordt stout.

5

Wie zich verheugt in het kwaaddoen, zal verdoemd worden, maar wie de wellusten wederstaat, die kroont zijn leven.

6

Wie zijn tong bedwingt, zal met degene die niet twistig is, leven; en wie klappen haat, die neemt af in boosheid.

7

Herhaal een rede nimmermeer, en het zal u niet wezen tot vermindering.

8

En vertel noch bij vriend noch bij vijand het leven van anderen, en indien het u geen zonde is, zo openbaar het niet.

10

Hebt gij wat gehoord, laat het bij u sterven, en zijt welgemoed, want het zal u niet doen barsten.

11

20

Een dwaas zal smarten lijden vanwege een woord, gelijkerwijs een barende vrouw vanwege het kind.

5

Een wijs mens zal zwijgen totdat het gelegen tijd is, maar een pocher en onwijze gaat de gelegen tijd voorbij.

19

21

Een onaangenaam mens is als een ontijdige klucht, in de mond der ongeschikten zal hij gedurig zijn.

16

Het binnenste van de dwaas is gelijk een gebroken vat, het zal geen kennis vatten, zo lang hij leeft.

17

22

Indien de verstandige een wijs woord hoort, zo prijst hij dat, en doet daar nog toe.

5

Een stoute dochter maakt vader en man beschaamd, en van beiden zal zij ongeëerd blijven.

8

Wie een dwaas leert, die lijmt scherven aaneen, en wekt de slapende uit een diepe slaap.

9

Wie een dwaas wat vertelt, die vertelt het een sluimerende, en in het einde zal hij zeggen: Wat is het?

10

Ween over een dode, want het licht heeft hem begeven. Beween ook een dwaas, want het verstand heeft hem begeven.

11

Ween over een dode zachter, dewijl hij rust.

12

23

Want het leven van een dwaas is boven de dood.

27

Eer alle dingen geschapen waren, is hem alles bekend geweest; zo ook, nadat ze zijn voleindigd, doorziet hij ze alle.

28

Deze zal op de straten der stad gewroken worden, en gegrepen worden waar hij het niet heeft gemeend.

29

Desgelijks ook een vrouw*, die haar man* verlaat, en een erve van een ander bekomt.

*maar wie hoort bij wie ? gedetermineerd van bij geboorte ? zie psychologische linkblogs

30

Want vooreerst is zij de wet des Allerhoogsten ongehoorzaam geweest, en ten tweede heeft zij kwalijk gehandeld jegens haar man, en ten derde heeft zij in hoererij overspel bedreven, en uit een andere man kinderen voortgebracht.*

*de omstandigheden, de factoren waar men zelf niet kan aan doen worden hier vergeten, hier bedoeld men dat ze voor eenieder gelijk zijn en bovendien iedereen die hier ter wereld komt is er met zeer specifieke opdrachten die tot in het genetisch vertakte verleden terugaan

31

Deze zal in de gemeente uitgestoten worden, en over haar kinderen zal onderzoeking geschieden.

33

Haar gedachtenis zal zij tot een vervloeking nalaten, en haar versmaadheid zal niet uitgewist worden.

34

En de nagelatenen zullen bekennen, dat er niets beter is dan de vreze des Heren, en niets zoeter dan dat iemand acht neemt op de geboden Gods.

35

24

Het is een grote heerlijkheid God te volgen, en een lang leven, dat gij van hem aangenomen wordt.

37

Want ik giet lering uit gelijk een profetie, en laat ze, na tot eeuwige geslachten.

38

25

Ziet gij dan, dat ik niet voor mij alleen heb gearbeid, maar voor al degenen die ze zoeken.

http://www.archive.org/details/Mediumhavare2010Walden 

Deze moderne audiovisuele artiest brengt niet alleen wereldsteden als Berlijn op een zeer eigen wijze apart tot leven.  In zijn jongste creatie 'Walden' richt hij zich tot de natuur en haar seizoenen met een mix van beelden, teksten en muziek van onder andere Frank Lannoy (lyrics octo). Als geen ander speelt hij met licht en seizoen en maakt van ijs als het ware muziek.  Honderden details uit het ogenschijnlijk doodgewone, tovert hij om tot sferen die laten vermoeden dat er meer is tussen hemel en aarde, zoals men zegt.  Bovendien drukt hij eens te meer ook zijn sociale betrokkenheid uit in deze produktie. Hij geeft de natuur een taal, door perfekte beheersing van een aantal uiteenlopende technieken. Je kijkt niet naar de film, maar de film ook naar jou.  Wonen, huizen, samenleving...hij brengt ze allen vanuit de speciale benadering een artiest eigen.  Deze koude winter van 2010 bachten hem ondermeer hem een stuk landelijke afzondering en weer andere soorten van overleven midden zijn steeds wijzigende levenssituaties als traveller...met een prachtig resultaat, waarvan de oude meesters (hij schildert ook) van de tijd vóór de film, alleen maar konden hebben gedroomd.

paintings : http://www.flickr.com/photos/environmentals/sets/72157611...

http://dichterbijdeziel.skynetblogs.be/archives/category/...